จัดผู้หญิงคนใหม่ให้

  ผับ JD

 “wassup น้องชาย ไม่เจอกันซะนาน คิดถึงว่ะ”ใบหน้าหล่อเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปกอดอีกฝ่ายเป็นการทักทาย 

  “เป็นไงบ้างครับพี่ สบายดีนะ”ไทม์เอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง

  “สบายดี ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ พี่ชายคนนี้ก็คิดว่าอินเลิฟอยู่ซะอีก”ไทม์ระบายยิ้มออกมา ปกติเขามักจะมาที่ผับแห่งนี้ตลอด แน่นอนว่าก็มานั่งดื่มกับมองสาวๆ ตามประสาชายหนุ่มนั่นแหละ

  ส่วนเจเดนที่เห็นว่าดูสนิทกันขนาดนี้ก็เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อ เขาและเจเดนเลยมักจะเจอกันอยู่บ่อยครั้ง แม้อายุจะไม่ได้เท่ากันและอีกฝ่ายห่างกับเขา5ปี แต่เพราะความเป็นกันเองของเจเดน ไทม์จึงรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่เจอกัน

  “ก็..ไม่รู้สิครับ”ไทม์ตอบกลับ ใบหน้าหล่อกลับมาเรียบตึงพร้อมกับเทเหล้าใส่แก้วเงียบๆ เจเดนมองไทม์ด้วยความสงสัย ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยให้มันเป็นแค่ความสงสัยก็เลยเอ่ยถามไปตรงๆ

  “มีเรื่องอะไรรึเปล่า ทำหน้าทำตาเหมือนโดนแฟนทิ้ง”

  “แฟน..หึ ก็อยากเป็นอยู่หรอก แต่อีกฝ่ายเอาแต่ปฏิเสธนี่สิ”

  “เชี่ย ผู้หญิงคนนั้นตาบอดป่ะวะ? น้องชายพี่นิสัยดีขนาดนี้แต่ยังกินแห้วอยู่เนี่ยนะ”ไทม์ได้แต่ยิ้มเยาะ มือหนายกแก้วเหล้ากระดกดื่มเพื่อให้คลายความอัดอั้นในใจ จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองสารภาพรักและขอมีนาคบเป็นแฟนรอบที่เท่าไหร่แล้ว แต่สิ่งที่จำได้ดีก็มีเพียงใบหน้าสวยที่ดูกังวลใจทุกครั้งที่พูดปฏิเสธออกมา

  เขารู้ว่าเธอคงกังวลเรื่องฐานะที่แตกต่างกัน แต่สำหรับเขา เขาไม่เคยสนใจเรื่องนั้นเลย ก็ใช่ว่าจะให้เธอมาหาเลี้ยงตัวเองซะที่ไหน จะยากดีมีจนมันสำคัญอะไรนักหนากัน

  แต่ถึงจะโดนปฏิเสธหลายครั้งแต่ตัวเองก็ยังคงมั่นคงกับคนเดิม เขาชอบมีนาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยหวานและรอยยิ้มที่สดใส ตามสเปกที่ตัวเองชอบ 

  มีนาต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยคบหา เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยสักอย่าง ผิดกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่พอรู้ว่าตัวเองบ้านรวยก็มักจะขอนั่นขอนี่ แม้จะขอแบบอ้อมๆ แต่ไทม์ก็รู้ถึงเจตนาของผู้หญิงพวกนั้นดี แน่นอนว่าบางครั้งเขาก็ให้ด้วยความเสน่ห์หา แต่พอนานวันเข้าก็คิดว่าพวกเธอไม่ได้รักเขาจากใจจริงเลย แต่รักเงินของเขามากกว่า 

  แต่สำหรับมีนา มันเป็นเขาเองที่อยากซื้อนั่นซื้อนี้ให้เธออยู่ตลอดเวลา แม้บางครั้งเธอจะรับไปอย่างไม่เต็มใจก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะหยุดซื้อของที่เหมาะกับเจ้าตัวให้ มันเป็นความรู้สึกที่เวลาเรารักใครสักคนและอยากทำทุกอย่างเพื่อคนคนนั้น มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นเลยสำหรับเขา

  “ผมก็เข้าใจน้องเขาอยู่นะ ช่างมันเหอะพี่”ไทม์ตอบปัดๆ ไป เจเดนขยับเข้ามาใกล้ โอบคอไทม์ด้วยรอยยิ้มก่อนจะชนแก้วกัน

  “ทิ้งไปเหอะผู้หญิงแบบนั้น เดี๋ยวคืนนี้พี่จัดผู้หญิงคนใหม่ให้ คนนี้รับรองเลยว่าตรงสเปกน้องชายทุกอย่าง พี่นำเสนอเลย”

  “ไม่เอาอ่ะพี่ ผมมีผู้หญิงของผมแล้ว”

  “เห้ยๆ ไม่เอางี้ดิวะ พี่อุตส่าห์จ้างมาแบบราคาสิบเท่าเลยนะเว้ย! พอเจอปุ๊บนะ เชื่อเลยว่ามึงจะต้องลืมผู้หญิงคนนั้นไปเลยแน่ๆ!”เจเดนเอ่ยขึ้นอย่างนำเสนอ ส่วนไทม์ก็แค่รับฟังผ่านๆ เพราะเขาเจอผู้หญิงที่ตรงสเปกทุกอย่างแล้ว ต่อให้เจอผู้หญิงคนนั้นที่เจเดนเลือกมา มันก็คงไม่มีผลอะไรสำหรับเขา

  “เหมือนจะมาแล้วนะ”สายตาคมมองเจเดนที่ดูมือถือเล็กน้อย 

  “รอดูได้เลยน้องชาย ตลึงแน่!”ไทม์เพียงระบายยิ้ม ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรทั้งสิ้นจนกระทั่งประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงใสคุ้นหูที่ทำเขาต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาดู

  “พะ..พี่ไทม์!?”

  “มีนา!?”สายตาคมจ้องมองร่างบางในชุดบันนี่เกิร์ลซึ่งเป็นชุดเสิร์ฟประจำผับของที่นี่ เขาไล้สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า มองตรงไปยังหน้าอกที่ถูกเบียดกันแน่นจนเห็นเป็นร่อง จู่ๆความโกรธมันก็พุ่งขึ้นมาจนกัดฟันกรอด

  “พี่ไทม์ พี่มา..!”

  ฝุบ

  ยังไม่ทันที่มีนาจะได้พูดอะไร เสื้อสูทตัวหนาก็ถูกพาดคลุมตัวเธอเอาไว้จนมิดชิด 

  “พี่ไทม์คือว่า”

  “เงียบ!”มีนาเม้มปากแน่น มองไทม์ที่จ้องเธอด้วยสายตาโกรธสุดๆ

  “อะไรวะ คนรู้จักเหรอ?”เจเดนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

  “ผมขอตัวกลับก่อนนะพี่”ไทม์ไม่เอ่ยตอบ เจ้าตัวคว้ามือของมีนาก่อนจะกระชากให้เธอเดินตามมาทันที

  “เฮ้ยไอไทม์! มึงจะพาลูกจ้างกูไปไหน! ไทม์น้องรัก!”

  ปัง!

  “อึก..”มีนาได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ มองไทม์ที่กำลังเดินเข้ามานั่งประจำที่คนขับพร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่นรถ

  “พี่ไทม์คือ..”

  “เงียบซะมีนา”สายตาคมจ้องมองมีนาด้วยความดุดัน เธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะบ้าตายมากแค่ไหนสินะที่ต้องมาเห็นคนที่ตัวเองรักและทะนุถนอมมาอย่างดีแต่งตัวแบบนี้

  มีนาได้แต่นั่งเงียบ มีแอบลอบมองใบหน้าหล่อของไทม์เล็กน้อยเพื่อเช็กอารมณ์ แต่ทว่าสีหน้าของไทม์ยังคงเรียบตึงบ่งบอกถึงอารมณ์ขุ่นมัวได้อย่างชัดเจน 

  “เอ่อ พี่ไทม์จะพามีไปไหนคะ”มีนาตัดสินใจถามออกไป เมื่อมองดูข้างทางและพบว่ามันไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอ 

 “ … ”ไทม์ไม่ตอบอะไร เพราะเขากำลังอดทนไม่โมโหคนตัวเล็กอยู่ เอาไว้ถึงที่หมายเมื่อไหร่ เขาจะบ่นเธอให้หูชาเลยคอยดู

  มีนาปล่อยให้ไทม์พาเธอไปไหนก็ไม่รู้ จนกระทั่งรถคันหรูขับเลี้ยวเข้ามายังตึกสูงใหญ่ 

  “ลงมา”น้ำเสียงทุ้มของไทม์เอ่ยขึ้น มีนาได้แต่ทำตามอย่างว่าง่าย เดินตามร่างสูงขึ้นลิฟต์ไป นี่ถ้าเขาพาเธอมาฆ่าก็คงจะต้องบอกตัวเองว่ามันเป็นการตายที่โง่มากจริงๆ

  “ที่นี่ที่ไหนคะ?”มีนาเอ่ยถาม มองรอบๆ ชั้นที่ไม่มีประตูสักบาน เธอคิดว่ามันคือโรงแรมไม่ก็คอนโดแน่ๆ แต่ทำไมทั้งชั้นถึงไม่มีประตูเลยแบบนี้ 

  “ดู”

  “คะ?”มีนาตอบกลับอย่างงงๆ มองไทม์ที่หยุดอยู่หน้าประตูที่น่าจะมีเพียงประตูเดียวในชั้นนี้ นิ้วเรียวยาวกดรหัสผ่าน ไม่นานเสียงปลดล็อกก็ดังขึ้น

  “เมื่อกี้พี่กดเลขอะไรไป”ใบหน้าหล่อหันมาไทม์กับอีกฝ่าย มีนาขมวดคิ้วให้กับการกระทำของไทม์แต่เธอก็พูดออกไป

 “1215ค่ะ”

  “จำไว้ด้วยล่ะ ประตูห้องนี้พี่เปิดให้หนูเข้ามาได้ตลอดเวลา”ว่าจบร่างสูงก็เดินเข้าไปทันที มีนาได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของไทม์ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ คำพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน?

 เดี๋ยวตอบให้ค่ะ เขาชวนมาอยู่ด้วยยยยยยยยยยยย พี่เขาอ่อยหนูอยู่ลูกเอ๊ยยยย

 อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ