มัวแต่เล่นตัว

  “มีนา!” สายตาของเธอจ้องมองไปยังร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม ผู้ชายที่มีผมสีดำสนิท รูปร่างสูงโปร่ง และมีใบหน้าหล่อเหลากับรอยยิ้มที่สุภาพ เขาคือ ไทม์ หรือที่ทุกคนจะเรียกกันว่า พี่ไทม์ ดีกรีหนุ่มหล่อประจำคณะบริหาร ที่สาวๆ หลายคนต่างอยากได้ผู้ชายคนนี้ไปครอบครอง ซึ่งตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ตรงหน้าเธอ

  “รอพี่นานไหม?”

  “ไม่ค่ะ” มีนาตอบกลับ สายตาของเธอมองดูรอบๆ ที่มีเหล่านักศึกษาหญิงกำลังมองมาทางเธอพร้อมคำซุบซิบนินทา มีนาถอนหายใจเล็กน้อย ขนาดให้มาเจอกันที่ลับตาคน แต่ก็ยังไม่วายโดนจับจ้องอยู่ดี

  “พอดีว่า มีเอาเงินมาคืนค่ะ” มีนาเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับไทม์ ใบหน้าหล่อของไทม์จ้องมองเงินในมือของมีนาสลับกับใบหน้าสวยหวานที่กำลังก้มต่ำมองพื้น

  “หนูไปเอาเงินมาจากไหน?” น้ำเสียงทุ้มของไทม์เอ่ยถามขึ้น มีนาเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่มองเธออย่างไม่สบอารมณ์ จนเธอแปลกใจว่าตัวเองเอาเงินมาคืนแท้ๆ แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงหน้าบูดขนาดนั้นกัน

  “กะ..ก็ทำงานไงคะ พี่ไทม์คิดว่ามีไปขโมยมารึไง” มีนาขึ้นเสียงเล็กน้อย พร้อมกับหลบสายตาคมที่จ้องเขม็งมาทางเธอ เธอรู้ว่าทำไมไทม์ถึงถามแบบนั้น นั่นก็เพราะว่าเงินที่เธอคืนให้เขา มันเป็นจำนวนที่เยอะมากกว่าครั้งไหนๆ ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะถามแบบนั้นขึ้นมา แต่เธอก็ไม่ได้ไปขโมยจากไหนมาจริงๆ ก็แค่เงินทำงาน ที่ออกจะเป็นงานที่เธอไม่ชอบก็เท่านั้น

  “มีนา” ไทม์กดเสียงต่ำ มีนากลืนน้ำลายอย่างรู้สึกประหม่า หากโดนไทม์จับได้ว่าไปทำงานแบบนั้นมา มีหวังเธอโดนโกรธแน่ๆ

  “ก็บอกแล้วไงคะว่าเงินทำงาน ถ้าไม่ใช่เงินทำงานแล้วมีจะไปหามาจากไหนเล่า” ร่างบางโวยวายกลบเกลื่อน สุดท้ายเมื่อเห็นว่าไทม์ยังคงไม่ยอมรับเงินจากเธอ มีนาจึงเอาเงินยัดใส่มือไทม์และวิ่งออกมาทันที แม้ว่าไทม์จะตะโกนเรียกชื่อเธอให้กลับไป แต่สิ่งที่มีนาทำก็คือการวิ่งกลับไปคณะตัวเองก็เท่านั้น

  หลายเดือนก่อน

  “แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะยัยฟ้า” มีนาเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองคนกอดกันกลมก่อนที่มีนาจะปล่อยให้เพื่อนสนิทได้ไปทักทายแขกคนอื่นๆ ต่อ และในระหว่างที่เธอกำลังนั่งคุยกับคนอื่นๆ อยู่นั้น ฟ้าก็กลับมาที่โต๊ะพร้อมกับหิ้วผู้ชายหน้าตาดีสองคนติดมาด้วย

  “มีนา นี่ลูกพี่ลูกน้องฉันเอง ส่วนนี่พี่ไทม์ เขาเป็นเพื่อนกับลูกพี่ลูกน้องฉัน พี่เขาอยู่มหาลัยเดียวกับเราด้วยนะ” มีนาที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบทักทายอย่างสุภาพ แต่ทว่าทันทีที่ได้สบตากับไทม์เธอก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา สายตาอบอุ่นที่มองเธอด้วยรอยยิ้มกำลังจดจ้องที่เธอเพียงคนเดียวทั้งๆ ที่ในโต๊ะยังมีคนอื่นๆ อีกมากมาย นั่นยิ่งทำให้มีนารู้สึกเขินแปลกๆ

  “สวัสดีครับน้องมีนา”

  “สวัสดีค่ะพี่ไทม์” มีนาทักทายกลับด้วยรอยยิ้ม ฟ้าขอตัวไปทักทายคนอื่นๆ ต่อและวานให้เธอดูแลแขกทั้งสองคนให้หน่อย และตั้งแต่ที่ไทม์เข้ามาร่วมโต๊ะด้วยเจ้าตัวก็ชวนเธอคุยไม่หยุด แถมยังชมเธอว่าน่ารัก และบอกอีกว่าน่าแปลกที่ไม่เคยเห็นเธอร่วมกิจกรรมของมหาลัยทั้งๆ ที่ควรจะเป็นดาวของคณะได้เลย 

  มีนาได้แต่ฟังด้วยความเขินก่อนจะบอกไปว่าที่เธอไม่ร่วมกิจกรรมก็เพราะว่าหลังเลิกเรียนเธอต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ทันที ทั้งสองคุยกันอยู่สองคนจนคนในโต๊ะต่างมองแซวๆ กัน และเมื่อถึงเวลากลับก็เป็นไทม์ที่อาสาเดินมาส่งมีนาขึ้นรถ

  “มีนา”

  “คะ?”

  “พี่ขอช่องทางติดต่อเราได้ไหม?” มีนามองร่างสูงที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ หัวใจของเธอเต้นตึกตัก ยอมรับว่าไทม์นั้นเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากๆ แถมยังมีรอยยิ้มที่น่ามองอีก

  “ได้ค่ะ” ในที่สุดเธอก็ให้ช่องทางติดต่อกับไทม์ไป และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันน่ากระอักกระอ่วนใจที่มีมาถึงปัจจุบัน เพราะตั้งแต่นั้นมาไทม์ก็แสดงออกตรงๆ เลยว่าชอบเธอ และตามจีบเธอมาโดยตลอด แน่นอนว่ามีนาเองก็รู้สึกชอบพอกับไทม์ไม่น้อย แต่สุดท้ายความสัมพันธ์ของเธอและไทม์ในตอนนี้ก็ยังคงเป็นได้แค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันเท่านั้น ซึ่งปัญหาหลักๆ มันก็อยู่ที่ตัวเธอเองนี่แหละ 

  มีนาวิ่งกลับมายังคณะนิเทศศาสตร์ของตัวเอง เธอนั่งลงข้างๆ ฟ้าพร้อมหอบหายใจ

  “มาแล้วเหรอ?” ใบหน้าสวยพยักหน้ารับ พยายามนั่งปรับลมหายใจของตัวเองอยู่

  “ว่าแต่พี่ไทม์เขายอมรับเงินจากแกด้วยรึ?” ฟ้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเวลาเห็นมีนาไปคืนเงินไทม์ทีไรก็จะเดินคอตกกลับมาเพราะโดนไทม์ปฏิเสธที่จะรับเงิน แต่จะให้ข้อเสนอกับเพื่อนของเธอโดยการต้องยอมไปนั่นนี่กับอีกฝ่าย ซึ่งฟ้าคิดว่ามันก็คือการชวนเดตนั่นแหละ

  “ฉันยัดใส่มือพี่เขาแล้ววิ่งออกมาเลยน่ะ” มีนาบอกออกไป เธอรู้ดีว่าถ้าคืนให้ดีๆ ไทม์ก็คงไม่ยอมรับ และจะเปลี่ยนเป็นข้อเสนอพาเธอไปนั่นนี่กับอีกฝ่ายตลอด แต่ทว่าเงินที่เธอยืมไทม์ในครั้งนี้มันเยอะมากจริงๆ ถ้าจะให้มาลบล้างด้วยการไปนั่นนี่กับเขา มันก็คงไม่พอ

  “กูถามจริงนะมีนา มึงไม่คิดจะตอบรับความรู้สึกของพี่ไทม์บ้างเหรอ พี่ไทม์ตามจีบแกมาหลายเดือนแล้วนะเว้ย!”

  “มัวแต่เล่นตัวแบบนี้ ถ้าพี่ไทม์หนีไปชอบคนอื่นขึ้นมาจะทำยังไง” คำถามของฟ้าทำเอามีนาชะงักไปเล็กน้อย เจ้าตัวเม้มริมฝีปากแน่น หากไทม์หันไปชอบคนอื่นจริงมันก็คงจะดีนั่นแหละ เพราะอยู่กับเธอก็มีแต่พาให้อีกฝ่ายเสียหาย ตัวเองที่บ้านมีแต่หนี้สิน พ่อแม่ติดเหล้าและการพนันจนต้องไปกู้หนี้นอกระบบมา และคนที่รับกรรมก็เป็นเธอเองที่ต้องหาเงินมาจ่ายดอกพวกเงินกู้

  แน่นอนว่าลำพังเงินจากงานพาร์ทไทม์เล็กๆ น้อยๆ มันไม่พอหรอก บางครั้งเธอเลยต้องขอความช่วยเหลือจากไทม์ เธอยังจำวันนั้นได้ดี วันที่เธอขอยืมเงินอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ความรู้สึกภายในมันมีแต่ความสมเพชตัวเองทั้งนั้น แม้ว่าไทม์จะให้เธอยืมเงินได้อย่างง่ายดายก็ตาม แต่เพราะอีกฝ่ายใจดีแบบนี้ไง เธอถึงเอาแต่ขอความช่วยเหลือจากเขา จนมันกลายเป็นข่าวลือหนาหูขึ้นมาว่าเธอกำลังปอกลอก หลอกเอาเงินจากไทม์อยู่

  “ก็คงเป็นเรื่องที่ดีแหละมั้ง..” มีนาตอบกลับไป แต่ภายในใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แค่คิดว่าไทม์ไปทำแบบนี้ให้กับผู้หญิงคนอื่น มีนาก็อดรู้สึกน้อยใจขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

  “แกจะบ้าเหรอมีนา! แกคิดจะปล่อยผู้ชายดีๆ อย่างพี่ไทม์ไปจริงๆ อะนะ!?” ฟ้าตะคอกถามเสียงดังจนเพื่อนๆ ภายในห้องหันมาด้วยความตกใจ มีนาได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เธอจะทำอะไรได้ล่ะ สภาพตัวเองตอนนี้คบใครไม่ได้หรอก ยิ่งกับไทม์ที่ทั้งหล่อและรวยแบบนั้น 

  “ฉัน..” มีนาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ ไทม์เป็นผู้ชายที่ดีมากจริงๆ ทั้งแทคแคร์และเอาใจใส่เธอสุดๆ เขามักจะชอบพาเธอไปนั่นนี่ ทั้งดูหนัง กินข้าว หรือแม้แต่เข้าไปเสริมสวย บำรุงหน้า บำรุงผิว ทุกอย่างนี้ล้วนแล้วแต่เป็นไทม์ที่ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด ถึงแม้ว่ามีนาจะปฏิเสธไปบ้างในบางครั้ง แต่สุดท้ายไทม์ก็จะอ้างเรื่องเงินที่เธอติดขึ้นมา และนั่นทำให้เธอต้องยอมในที่สุด

  แต่ทว่าเธอไม่เคยรู้สึกอึดอัดใจเลยสักครั้งเดียว เพราะมีไทม์ เธอถึงได้ใช้ชีวิตใหม่ๆ ที่ไม่คิดว่าตัวเองจะได้ใช้มาก่อน เธอรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับไทม์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะสารภาพรักและโดนเธอปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยไปไหน และยังคงเดินหน้าจีบเธอต่อ แน่นอนว่าเธอชอบไทม์ แต่ที่ยังปฏิเสธอยู่แบบนั้นก็เพราะว่าตัวเองรู้ตัวดีว่าไม่มีอะไรเหมาะสมกับผู้ชายเลิศเลออย่างไทม์เลยสักนิด

  สู้ปล่อยให้เขาไปเจอผู้หญิงที่ดีกว่าเธอเสียยังดีกว่า แม้จะเจ็บปวดเจียนตายถ้ารู้ว่าไทม์ไปชอบคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ แต่นั่นก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วจริงๆ

  มีนามองกำไลข้อมือของตัวเองเงียบๆ กำไลนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากไทม์ที่มอบให้เธอเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แน่นอนว่ามันแพงมากและเธอก็ปฏิเสธที่จะรับ แต่สิ่งที่ไทม์ทำคือการเดินเอากล่องกำไลนั้นไปทิ้งลงถังขยะต่อหน้าเธอ สิ่งนั้นทำเอามีนาตกใจเป็นอย่างมาก แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้รู้สึกเสียดายของที่ทิ้งลงไปสักนิดแถมยังพูดอีกว่า

  “พี่ซื้อมาให้เราไม่ได้จะให้คนอื่น ถ้าเราไม่เอา ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับพี่”

  คำพูดนั้นทำเอามีนาช็อกไม่น้อย สุดท้ายเธอก็ยอมรับกำไลข้อมือนั้นมาและขอบคุณอีกฝ่าย เธอสวมมันด้วยความรู้สึกหลากหลายในใจ ทั้งดีใจแต่ก็หนักใจ ซึ่งนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของข่าวลือที่ว่าเธอเล่นๆ กับไทม์และหวังแต่จะปอกลอกเขาเรื่อยๆ ด้วย

  

 เห็นใจฝ่ายไหนกันบ้างคะ ส่วนไรท์เห็นใจทั้งสองฝ่ายเลย อีกคนก็โดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนอีกคนก็เจียมตัว

 อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ 💕