พาเด็กใหม่มาบริการ

  ในระหว่างคลาสเรียน มีนาเอาแต่นั่งเหม่อลอยเพียงเพราะคำพูดของเพื่อนสนิท เธอคิดว่าหากไทม์เป็นแค่ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งที่ฐานะทางบ้านไม่ได้รวยมากก็คงจะดี 

 แต่นี่อีกฝ่ายเป็นถึงลูกชายนักธุรกิจใหญ่โต ฐานะคงไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะไปที่ไหนด้วยกันก็มักจะได้ต้อนรับอย่างพิเศษกว่าใคร หรือที่หลายๆคนเรียกว่า VIP นั่นแหละ พอมองกลับมาย้อนดูตัวเองมันถึงได้น่าสมเพชไง ตัวเองที่ไม่มีอะไรดีเลย แต่คนดีๆอย่างไทม์กลับชอบเธอ 

  แม้ว่ามีนาจะเคยพูดถึงเรื่องฐานะที่ต่างกันตอนที่เธอปฏิเสธการขอคบจากไทม์ แต่อีกฝ่ายก็บอกว่าเขาไม่เคยสนใจเรื่องนั้น เขาแค่ชอบเธอ อยากคบเธอเป็นแฟน อยากดูแลเธอให้ดีกว่านี้ อยากเป็นมากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องกัน มันก็ยิ่งทำให้ตัวเธอรู้สึกน่าสมเพชเข้าไปใหญ่ ที่ถึงแม้ไทม์จะชัดเจนกับเธอมากขนาดนี้ และหัวใจของเธอก็ชอบไทม์เต็มประตู 

 แต่เพราะไม่อยากดึงอีกฝ่ายลงมาอยู่กับโคลนตม มีนาจึงทำได้แค่ยื้อเวลาออกไปก็เท่านั้น

  “ฉันไปก่อนนะ”มีนาเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิท อีกฝ่ายก็โบกมือลาให้ ร่างบางรีบเปิดมือถือดูสายรถเมล์ที่จะต้องนั่งไปทำงาน พอเห็นว่ามีคันที่ใกล้มาถึงแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที

  งานนี้เป็นงานที่เธอพึ่งทำมาได้สามวันและวันนี้ก็เป็นวันที่สี่ งานเด็กเสิร์ฟเหล้าในผับ เงินดีมาก แต่ก็มักจะต้องเจอลูกค้าประสาทแดกอยู่บ่อยครั้ง รวมถึงคำพูดคำจาและสายตาที่มักจะลวนลามเธอ แม้จะไม่ชอบ แต่ทำไงได้ เธอต้องหาเงินมาจ่ายค่าดอกเบี้ยเงินกู้ ไหนจะต้องคืนเงินที่ยืมมาจากไทม์อีก เธอเองก็ไม่อยากที่จะพึ่งพาอีกฝ่ายไปตลอดชีวิตด้วย

  “ฉันจะปกปิดพี่เขาไปได้อีกกี่วันนะ”มีนาพึมพำออกมา แน่นอนว่าเรื่องที่เธอไปเป็นเด็กเสิร์ฟเหล้าในผับไทม์นั้นยังไม่รู้ เพราะเขายังไม่รู้ไง เธอถึงได้เลิ่กลั่กสุดๆตอนเขาถามว่าไปเอาเงินมาจากไหน เพราะหากอีกฝ่ายรู้ว่าเธอทำงานแบบนั้นก็คงจะบอกให้เธอเลิกทำในทันที 

  “มีนา”เสียงเรียกอันคุ้นหูดังขึ้น สายตาของเธอมองรถสปอร์ตสีขาวที่จอดเทียบตรงหน้า

  “พะ..พี่ไทม์?”

  “จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”ไทม์เอ่ยถาม 

  “อะ..เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ รถเมล์กำลังจะมาแล้ว พี่ไทม์ไปเถอะค่ะ”มีนาชี้ไปทางด้านหลังที่รถเมล์กำลังจะเข้ามาจอด

  “ถ้างั้นก็รีบขึ้นมาสิครับ”

  “คะ?”

  “เร็วๆสิ ไม่งั้นเดี๋ยวพี่โดนด่านะ”ใบหน้าสวยมองไทม์ที่ยกยิ้มให้กับเธอ เจ้าตัวถอนหายใจพรืดใหญ่ให้กับคำพูดกึ่งบังคับของไทม์ สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขึ้นไปนั่งบนรถหรูๆนั่น ไทม์ที่เห็นว่ามีนายอมขึ้นมาก็ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะขับรถออกไปทันที

  ร่างบางได้แต่นั่งเกร็ง ทั้งๆที่เธอพึ่งวิ่งหนีไทม์มาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งติดแหง็กอยู่ในรถสองต่อสองเสียดาย สายตาของเธอมองรอบๆรถ ครั้งก่อนยังเป็นอีกคันอยู่เลย มาวันนี้เขาเปลี่ยนเป็นอีกคันแล้ว

  “ว่าแต่จะไปไหน?”ไทม์เอ่ยถามขึ้น มีนาเม้มปากเล็กน้อย เธอจะให้ไทม์รู้ไม่ได้ว่าเธอไปทำงานเสี่ยงอันตรายแบบนั้น

  “ทำงานค่ะ”

  “ร้านเดิมใช่ไหม?”

  “อ่า..ใช่ค่ะ”มีนาตอบโกหกออกไป เนื่องจากว่าไทม์นั้นรู้เกือบทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ทั้งสถานที่ทำงาน เวลาเข้างาน รวมถึงเวลาเลิกงานก็รู้หมด บางครั้งเลิกงานออกมาก็จะเจอกับไทม์ที่ขับรถมารอส่งเธอกลับบ้าน มีเพียงแค่พักๆนี่แหละที่อีกฝ่ายดูจะยุ่งเหลือเกิน จนไม่รู้ว่าเธอลาออกจากที่เดิมมาทำที่ใหม่แล้ว

  แต่แน่นอนว่าสิ่งที่ไทม์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอแบบนี้ มีนาไม่ได้รู้สึกไม่ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย เพราะไทม์คอยดูแลเธอจากใจจริงเสมอมา เธอกลับรู้สึกอุ่นใจมากกว่า เพราะถ้าหากเธอเป็นอะไรไปหรือหายตัวไป อย่างน้อยก็มีไทม์ที่เป็นคนรู้

  “ไม่ใช่ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของร้านหรอกเหรอ?”คำพูดนั้นของไทม์ทำเอามีนาตัวชาวาบขึ้นมาทันที สายตาของเธอเลิ่กลั่กขั้นสุด พยายามหาข้อแก้ตัวออกไป

  “อะ..เอ่อ พี่ไทม์จอดข้างหน้าก็ได้ค่ะเดี๋ยวมีไปเอง”มีนาชี้ไปที่ริมทางถนนอย่างทำอะไรไม่ถูก ไทม์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วทันทีอย่างไม่เข้าใจ

  “จอดทำไมครับ ก็พี่บอกว่าเดี๋ยวไปส่งไง”

  “พอดี มีอยากไปเองน่ะค่ะ”

  “ทำไม?”

  “ก็แล้วมันจะต้องทำไมด้วยละคะ! ก็ในเมื่อมีอยากไปเองก็คืออยากไปเองไง!”มีนาเผลอตะคอกใส่ไทม์เสียงดัง พอพูดจบก็ชะงักตัวเองไปทันทีที่เผลอทำตัวหยาบคายต่อหน้าไทม์แบบนั้น

  “พี่ไทม์มีขอ..”

  “ตรงนี้ใช่ไหม”รถคันหรูเลี้ยวเข้าจอดข้างทาง มีนามองไทม์ที่เรียบตึง เธอรู้ รู้ว่าตอนนี้ไทม์กำลังอารมณ์ไม่ดีที่จู่ๆก็โดนเธอตะคอกใส่ 

  “มีไปนะคะ”มีนาพูดสั้นๆก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป เธอโบกมือเรียกแท็กซี่และขึ้นไปทันที

  “ยัยบ้าเอ๊ย! แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ยยัยมีนา”ร่างบางได้แต่ทุบหัวตัวเองซ้ำๆที่เผลอไปตะคอกใส่คนที่คอยดูแลเธอด้วยความรักและความเอาใจใส่มาโดยตลอด เธอเป็นแบบนั้นเพียงเพราะยังไม่กล้าบอกเรื่องงานที่ทำเนื่องจากรู้ว่าไทม์เป็นห่วงความปลอดภัยของเธอมากขนาดไหน เธอรู้ และขอบคุณเขาในเรื่องนี้เสมอมา แต่สุดท้ายก็เป็นเธอเองที่ทำตัวให้เขาเป็นห่วงแถมยังไปทำตัวไร้มารยาทใส่อีกฝ่ายอีก

  “ถ้าพี่ไทม์หนีไปชอบคนอื่นขึ้นมาจะทำไง”จู่ๆคำพูดของฟ้าก็แวบเข้ามาในหัว มีนาเม้มปากแน่นด้วยความกังวล กลัวเหลือเกินว่าไทม์จะทนกับคนอย่างเธอไม่ไหวและหันไปชอบคนอื่นจริงๆ แม้มันจะเป็นสิ่งที่เธอคิดว่าดี แต่ในใจลึกๆมีนาก็รู้ดีว่าหากเป็นเช่นนั้นจริงเธอคงจะต้องเจ็บปวดเป็นอย่างมากแน่ๆ

  มีนาหยิบมือถือออกมา นิ้วเรียวยาวกำลังพิมพ์แชทเพื่อขอโทษไทม์แต่ก็ชะงักไว้ 

  “ไว้โทรไปขอโทษพรุ่งนี้แล้วกัน”มีนาพูดขึ้น เธอคิดว่าจะขอโทษทั้งทีไม่ควรจะเป็นแค่การพิมพ์ผ่านตัวอักษร แต่เป็นการโทรไปขอโทษอย่างจริงๆจังๆ และกว่าเธอจะเลิกงานก็ดึกเกินไป ไทม์อาจจะเข้านอนแล้ว จะให้โทรตอนนี้ก็ยังไม่พร้อมเท่าไหร่ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะจี้ไทม์เรื่องงานของเธอ เพราะฉะนั้นแล้วเลยเลือกที่จะโทรไปขอโทษพรุ่งนี้แทนดีกว่า

  Rrrr

  ไทม์ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ สายตาของเขามองมือถือที่มีสายเรียกเขา เขาหวังให้สายนั้นเป็นมีนาที่โทรมาขอโทษกับพฤติกรรมแย่ๆที่เธอทำใส่ตนเอง แต่ทว่าพอหยิบขึ้นมาก็กลับต้องผิดหวัง

  “ครับพี่เจ”เสียงทุ้มสุภาพเอ่ยตอบปลายสายที่เป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกัน

  (วันนี้ว่างเปล่า มากินเหล้ากัน พี่มีเด็กใหม่จะให้ดู)ไทม์ถอนหายใจออกมาเบาๆ มือนวดขมับเล็กน้อย จะว่าไปช่วงนี้เขาก็ยุ่งตลอดจนไม่ได้มีเวลาผ่อนคลายตัวเอง บางทีการได้ไปดื่มสักนิดสักหน่อยก็คงดี แถมเมื่อกี้ก็ยังเจอเรื่องสุดช็อกสุดๆด้วย มีนาที่ตะคอกใส่เขา ราวกับว่าเธอกำลังรำคาญที่ตนเอง เสียใจ และน้อยใจมากจริงๆ

  “ได้ครับ”

  (เชี่ยย ร้อยวันพันปีชวนมาไม่เคยได้ นึกว่าอินเลิฟซะอีก ที่แท้ก็ยังโสดสินะ มาเลยๆวันนี้พี่จะพาเด็กใหม่มาบริการให้ คนนี้ตรงสเปกมึงสุดๆ สวย หวาน ไร้พิษสง ตรงทุกอย่าง)

  “ครับๆ”ไทม์ตอบแบบปัดๆ เขาไม่ได้สนใจเรื่องหลังเท่าไหร่ เพราะในใจตอนนี้มีแต่มีนาคนเดียวเท่านั้น หลังตัดสายไปไทม์ก็ยังคงมองหน้าจออยู่เล็กน้อย เขาหวังให้มีนาส่งข้อความหรือโทรมาขอโทษ แต่สุดท้ายก็ได้รับเพียงแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น

 เด็กใหม่ที่ว่า = 

 อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ฝากกดติดตามนักเขียนด้วยนะ

ประกาศ ตอนนี้E-BOOKของไรท์ทุกเรื่องลดราคาเหลือ 29-35 บาททุกเรื่องเลยนะคะ ใครพึ่งมาเจอไรท์แนะนำซื้อตุนเลยจ้าา