Se connecterPartager
บทที่ 7
Date de publication:
2026-07-13 13:28:01สิบโมงเช้ารามิลแต่งตัวหล่อเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน จักรชัยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างลดแว่นตาลงหรี่ตามองลูกชาย วันนี้หน้าตาเหมือนสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน
“ไม่ทานกลางวันกับพ่อก่อนรึ ไม่มีงานเช้านี่” จักรชัยรู้ว่างานจะยุ่งวันไหนเป็นพิเศษ ส่วนประธานบริษัทอย่างเขาจะเข้าบริษัทเป็นบางวันเท่านั้น
“ไม่ครับพ่อ วันนี้ผมมีงานเก่าที่ต้องไปเคลียร์ครับ” พูดจบก็เดินนำหน้าคนขับรถออกไป
“ไอ้ชิต” อนุชิตเบรกเท้าแทบไม่ทัน
“ครับคุณท่าน” มองนายสายตาหวาดระแวง
“ลูกฉันมีอะไร”
“มะ ไม่มีครับท่าน” สายตาล่อกแล่ก พูดจบกลัวโดนถามก็วิ่งปรู๊ดตามนายออกไป
“มีพิรุธทั้งนายทั้งบ่าว” หนุ่มมากวัยพึมพำกับตัวเอง
พูดจบก็สวมแว่นตาแล้วอ่านหนังสือต่อตามเดิม
บ้านคณาภิรมย์
ร่างบางเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารด้วยชุดสบาย ๆ เสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ตัวใหญ่
“รถพราวไปไหนลูก แล้วเมื่อคืนใครมาส่ง” มณีเอ่ยถามลูกสาว มือก็จัดวางอาหารลงบนโต๊ะ
“เอ่อ เพื่อนมาส่งค่ะ” คิดถึงรอยจูบจากคนป่าเถื่อนขึ้นมาใบหน้าก็พลันร้อนผ่าว คนอะไรจูบเอาแต่ใจที่สุด แค่สองนาทีก็ทำให้เธอแทบขาดใจ พานให้เธอเก็บเอามาคิดเกือบทั้งคืน
“แล้วนี่ไม่บอกคุณพ่อไว้ ใครจะไปส่ง หรือนั่งแท็กซี่ไป”
“เพื่อนมารับค่ะ”
มณีไม่ถามต่อเพราะลูกสาวเคยทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง
ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวยังไม่ถึงสามคำ ก็มีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเธอ
“เบอร์ใคร?” แพรวพราวพึมพำออกมารางขมวดคิ้วอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงกดรับสาย “แพรวพราวพูดค่ะ”
“ผมรออยู่ที่หน้าบ้านคุณ” เขากรอกเสียงใส่หูเธอ
โอ้ว! พระเจ้า คนเถื่อนมาถึงแล้ว เขารู้เบอร์เธอได้อย่างไร คนประเภทนี้ร้ายกาจนัก
“ทำไมคุณมาเร็วจังคะ ฉันยังกินข้าวไม่อิ่มเลย” แพรวพราวเอามือป้องโทรศัพท์แล้วพูดเสียงกระซิบกระซาบ มองดูเวลาเพิ่งจะสิบเอ็ดโมง
“ไม่รู้ผมมาถึงแล้ว ถ้าคุณไม่ออกมาผมจะเข้าไปนั่งรอคุณข้างในบ้าน” ทำเสียงเรียบไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่เธอพูด แล้วกดวางสาย เขารู้ว่าวิธีนี้ต้องใช้ได้ผล
ถ้าเธอไม่ออกไปเขาต้องเข้ามาจริง ๆ ตามที่พูดแน่ แพรวพราวจึงรีบเก็บของ
“อ้าว ทำไมกินน้อยจังล่ะลูก” มณีถามบุตรสาวด้วยท่าทางแปลกใจ
“พราวไม่ค่อยหิวค่ะแม่ เดี๋ยวไปหาไรทานแถวสตูก็ได้ค่ะ” บอกกับแม่แล้วรีบสาวเท้าออกไปทันที
“อืม ตามใจ” มณีไม่ได้เป็นห่วงเพราะอย่างไรแถวสตูดิโอของลูกสาวก็มีของกินให้เลือกหลายอย่าง
“มีอะไรกันเหรอคะแม่ ทำไมพี่พราวรีบจัง” พรณภัทร์เพิ่งลงมาจากชั้นบนเพราะเธอมีเรียนช่วงบ่ายเช่นกัน เห็นหลังพี่สาวไว ๆ จึงอดแปลกใจไม่ได้ว่าเธอจะรีบไปไหน
“บอกว่าเพื่อนมารับแล้วก็เลยไม่อยากให้เพื่อนรอ”
“เพื่อนคนไหนใช้รถหรูจัง” พรณภัทร์พึมพำออกมา เธอจำได้ว่าเพื่อนที่มารับส่งประจำก็มีแค่ไตรทศกับดาลิน แต่ไม่มีใครใช้รถยี่ห้อนี้สักคน
“พรว่าอะไรนะลูก”
“ปะ เปล่าค่ะแม่ แค่หนูคิดไม่ออกว่าเพื่อนพี่พราวคนไหนที่ใช้รถสีนี้”
“เขาเอารถคันใหม่มาล่ะมั้ง ทานข้าวเถอะเดี๋ยวลูกจะสายนะ”
“ค่ะแม่”
รับปากแม่แต่ในใจยังไม่อยากเชื่อเพราะเธอเห็นคนขับเดินออกมาเปิดประตูรถให้พี่สาวของเธอด้วย
“นี่แหละว่าทำไมไม่ชอบให้คนมารับ เร่งอยู่ได้” แพรวพราวชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเข้ามานั่งในรถคันหรู
“หึ หึ” กลั้วขำในลำคอ รู้สึกพอใจนิด ๆ ความรู้สึกผิดไม่มีแม้แต่เสี้ยวในสมองอันปราดเปรื่องของพ่อหนุ่มรูปหล่อ เห็นริมฝีปากระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อยแล้วอดคิดถึงรสจูบเมื่อคืนไม่ได้ ทำเอาเขานอนไม่หลับทั้งคืน เห็นหน้านวลเนียนผิวใสฉ่ำวาวแล้วอยากจับกดเหมือนเมื่อคืน ไหนจะเสื้อยืดตัวสั้นโชว์รอบเอวคอดขาวเนียนกับสะดือเล็กนั่นอีก ถึงกางเกงยีนส์ที่เธอใส่จะตัวใหญ่ไปหน่อยก็ไม่ทำให้เสน่ห์ของเธอลดลงไปได้
รามิลได้แต่ท่องในใจว่าแฟนพ่อ ที่มารับมาส่งก็เพราะเขาทำให้เธอไม่มีรถขับไปทำงานก็เท่านั้น
รถคันหรูเลี้ยวเข้าร้านอาหารใกล้ ๆ กับสตูดิโอโยคะแพรวพราว
“คุณเลี้ยวเข้ามาในนี้ทำไมคะ” แพรวพราวถามออกด้วยความสงสัย
“ทานข้าวไง ผมหิว” บอกเธอหน้าตาเฉยแล้วก้าวขายาวลงจากรถ ทำหน้าตากวนประสาท
“ฮึ เชื่อเขาเลย” แพรวพราวแค่นยิ้มออกมา ตอนเธอหิวเขากลับรอไม่ได้ แต่นี่กลับเลี้ยวเข้ามาในร้านอาหารเหตุผลเพราะตัวเองหิว โดยไม่ถามเธอเลยสักคำ ต้องโตมาแบบไหนกัน คงถูกตามใจจนเคยตัว
เจ้าของร่างงามเดินตามผู้ชายตัวโตเข้าไปในร้านอาหาร
“อื้อ อยากกินอะไรก็สั่ง คุณกินข้าวยังไม่อิ่มไม่ใช่เหรอ” เขายื่นรายการอาหารให้ เธอจึงรับมาแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอไม่ได้อยากทานข้าวร่วมโต๊ะกับเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่เต็มใจแต่งงานกับเธอก็ไม่จำเป็นต้องมาแสร้งทำดีด้วย หรือแกล้งทำดีให้พ่อตายใจ
ยิ่งโดนเขาขโมยจูบเมื่อคืนเธอก็ยิ่งไม่อยากจะเสวนากับคนที่ชอบฉวยโอกาส
Dernier chapitre
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 44 (จบ)
คนบนร่างยิ้มพรายเธอพร้อมจะปรนเปรอให้เขา ริมฝีปากบางกดจูบลงบนเรียวปากเขาและเป็นฝ่ายดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างหื่นกระหายผละจากปากก็เลื่อนกายลงต่ำ ใช้อกอวบอิ่มและปลายลิ้นลากไล้ตามแผงอกเรื่อยลงมาตามหน้าท้องและแก่นกายแข็งขึงของเขา “อา” ความนุ่มหยุ่นสัมผัสกับความแข็งของความเป็นชายทำให้คนตัวโตต้องส่งเสียงครางออกมา ปากเล็ก ๆ งับแก่นกายเข้าไปจนลึกสุดเม้มปากแน่นแล้วรูดปากขึ้นจนสุด จนเกิดเสียงน่าอาย บ๊อก! “อา พราว” เธอปล่อยให้มันตั้งโด่อยู่แบบนั้น อกเนียนนุ่มเลื่อนไล้ไปตามต้นขาแกร่งทั้งสองข้าง ปัดป่ายผ่านตัวตนของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอกำลังปลุกปั่นไฟราคะของเขา จากนั้นใช้อกอวบทั้งสองข้างเข้าครอบครองท่อนเอ็นร้อนให้อยู่กลางทั้งสองเต้า มือเล็กทั้งสองดันอกให้แนบชิดความเป็นชายแล้วนวดคลึงแท่งเอ็นร้อนขึ้นลงช้า ๆ บางจังหวะใช้ปากดูดดึงหัวปลายบานช่วย “ซี้ดดดด อา” คนตัวใหญ่สูดปาก เขากำลังโดนเธอทรมาน แต่เป็นการทรมานที่เขาเต็มใจ เธอเปลี่ยนจากเนินอกนุ่มเป็นปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดมังกรยักษ์ของเขา ปาดเลียลากไล้ลงมา
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 43
สามเดือนต่อมา หลังจากทั้งสองแต่งงานกันรามิลเข้าไปบริหารงานช่วยพ่อตาอย่างจริงจัง โดยมีแพรวพราวเป็นผู้ช่วยของเขา ธุรกิจครอบครัวเธอกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ วันหยุดรามิลพาภรรยาไปบ้านชานนท์ พักหลังเขาไม่ค่อยได้เข้าไปผับ เพราะปารียาใกล้จะคลอด รามิลแนะนำให้แพรวพราวรู้จักกับภรรยาของเพื่อนสนิท เขาปล่อยให้สองสาวอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ส่วนตัวรามิลก็ไปนั่งคุยกับเพื่อนอยู่อีกมุมหนึ่งไม่ไกลมาก มือบางลูบคลำท้องปารียาเบา ๆ “โอ๊ะ คุณแบมคะ” แพรวพราวตกใจถึงกับชักมือกลับเมื่อเห็นท้องของปารียาบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่งเพราะเด็กในท้องกำลังดิ้น “หึ หึ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ปารียาขำท่าทางตกใจของแพรวพราวด้วยความเอ็นดู “เจ็บไหมคะ” เธอถามอย่างเป็นห่วง “ถ้าโดนถีบแรงหน่อยก็มีแปลบ ๆ เหมือนกันค่ะ” ปารียาบอกพร้อมลูบท้องตัวเองเบา ๆ เธอชินแล้วกับการที่ต้องอุ้มลูกคนที่สอง แพรวพราวยิ้มแหยรู้สึกหวั่น ๆ กับการที่ต้องอุ้มท้อง “เหมือนพราวจะอยากมีลูกนะ” ชานนท์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสองสาวนั่งคุยกันอย่างถูกคอ “กูทำทุกวัน” “เอาให้ทันกูนะ”
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 42
“โอ้ย ผมเจ็บนะ” ทำเป็นร้องเสียงหลงแล้วดึงร่างนุ่มเข้ามากอด“อ๊ะ โยคะมันเกี่ยวกับกล้ามที่ไหนละคะ” มองเขาแววตาหวานเยิ้ม“อ้าวเหรอ ก็นึกว่าเกี่ยวนี่นา”“ทะเล้นจริง ๆ ปล่อยได้แล้วค่ะพราวจะไปเปลี่ยนชุด”“เปลี่ยนด้วย”“ไม่ได้ค่ะ อาย”“อาย?”“อือฮึ”“ฮ่า ฮ่า ผู้หญิงอะไรน่ารักเป็นบ้า” ทั้งพูดทั้งจูบหน้าผากเธอหนัก ๆ พร้อมเม้มริมฝีปากทำท่าทางมันเขี้ยว แทงแตกไปไม่รู้กี่น้ำยังจะมีหน้ามาบอกว่าอาย คิดแล้วก็ขำคนรัก เขารู้สึกทั้งรักทั้งเอ็นดูคนตัวเล็กรามิลเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาพร้อมแพรวพราว เตรียมที่จะฝึกโยคะแบบจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิตแพรวพราวเรียงลำดับการฝึกจากท่านั่งก่อน ตามด้วยนอนราบ นอนคว่ำ ท่ายืน ปิดท้ายด้วยท่าไหว้พระอาทิตย์ตามเดิม ใช้เวลาทั้งหมดชั่วโมงครึ่ง รามิลอยากจะบอกคุณครูว่าเขาจำได้แค่ท่าศพกับท่าต้นไม้แค่นั้น กระนั้นตอนทำท่าต้นไม้ก็ยังยืนโอนเอียงเพราะยังใช้ขาข้างเดียวรับน้ำหนักไม่ได้“ไม่คิดว่าจะได้เหงื่อเยอะขนาดนี้” เขาเดินออกมาจากสตูดิโอโยคะแล้วพูดกับเธอ เมื่อเช้าใช้เอวกระแทกไปเยอะด้วยสิ ตกเย็นมาก็เล่นโยคะแบบจัดเต็มอีก“ให้พราวขับรถให้นะคะ” วันนี้เขาไม่ได้ให้คนขับรถมาด้วย“ไม่เป็นไ
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 41
“แค่เนี้ย?”“ค่ะ” ยลรดีกำลังจะเดินออกไปรามิลจึงเอ่ย “คุณรดีครับ”“คะ”“ออกไปฝากล็อกห้องให้ด้วยนะครับ และอย่าเพิ่งให้ใครเข้ามารบกวนผม” เขาบอกเธอเสียงเรียบแววตาเป็นประกายจ้องใบหน้าเนียนตรงหน้า“ค่ะ”ว่าแล้วก็พาเธอเดินไปตรงระเบียงห้อง ยืนกอดเธอจากด้านหลัง สายตาทอดมองวิวด้านนอก รู้สึกวันนี้มันสวยเป็นพิเศษ“พราวยังไม่บอกผมเลยว่าคุณกินยาคุมทำไม” ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ ติ่งหูอ่อนนุ่ม“อือ ก็คุณมักง่ายนี่คะ ไม่เคยจะป้องกันอะ” ขนอ่อนกำลังเริ่มตื่นตัวเมื่อโดนจมูกซุกซนก่อกวน“ก็ป้องกันแล้วไง ก่อนหน้านั้นก็ไม่เคยหลั่งข้างในน้า”“แหมมมม! แล้วเจ้ารามิลน้อยมันมองเห็นด้วยตาเปล่าไหมละคะ มีเป็นล้าน ๆ แต่ละคืนก็ใช่ว่าจะแทงครั้งเดียวซะเมื่อไหร่” เจ้ามังกรก็ใช้แล้วใช้อีกแล้วใครจะไปมองเห็นล่ะจริงไหม“ทะลึ่ง” เขาพูดเสียงงุ้งงิ้งอยู่ข้างซอกคอ ดอมดมผิวเนียนไม่หยุด“หรือไม่จริง?”“ก็ผมอยากมีลูกกับคุณนี่นา”“หือ จริงอะ”“จริงดิ ถ้าพราวท้องกับผม ผมก็จะได้เนียน ๆ บอกกับคุณพ่อไปเลยไงว่าพราวเป็นเมียผม”“แล้วไม่พูดให้มันดี ๆ ละคะ ง่ายกว่าไหม”“ก็คนมันอายอะ ยกพราวให้คุณพ่อไปแล้วด้วย จะกลับคำก็ไม่ได้” ทำเสียง
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 40
ตอนเช้าที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนรามิลกับแพรวพราวกลับมาดึก จึงไม่ได้เจอกับพ่อ รามิลเดินลงมาทานอาหารเช้าเหมือนเช่นทุกวัน เมื่อคืนกลับมาจากผับก็จัดเต็มกับคนรักอีกหลายยก ที่เขาขู่เธอไว้ไม่เกินจริง จักรชัยมองลูกชายที่เดินลงมาหน้าตาเรียบเฉย แววตาไม่ได้สื่อว่ารู้สึกเช่นไร แค่ลูกกลับมานอนบ้านเขาก็ดีใจมากแล้ว “คุณธาราไม่ได้มาค้างด้วยเหรอครับพ่อ” รามิลเอ่ยถามผู้เป็นพ่อแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือบมองดวงหน้าหวานละมุนของสาวตรงข้ามแววตากรุ้มกริ่ม เมื่อคืนเธอทำให้เขาอิ่มเอมมาก อิ่มจนล้นออกมาทางสายตาจักรชัยอึ้งกับคำถาม ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นธารายังไม่กล้ามาที่บ้านหรรษรักษ์อีก เพราะเขาโทษตัวเองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาคนเดียวที่ทำให้รามิลต้องเสียใจ “รามิล!” “ครับพ่อ” “แกไม่โกรธพ่อเหรอ” “โกรธเรื่องอะไรครับ” เขาทำหน้าเฉไฉ “ก็เรื่องที่พ่อ…” พูดแค่นั้นแล้วปรายตามองหน้าแพรวพราว รามิลไม่ตอบแต่กลับลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วเดินไปหาพ่อ จักรชัยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ลูกชายโอบกอดพ่ออย่
แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ ตอนที่ 39
“อื้อ ซี้ดดด” แพรวพราวส่งเสียงครางเสียวไม่ขาดปาก มันเสียวและทรมานในคราเดียวกัน ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น สะโพกกลมกลึงส่ายวนไปมา มือหนาก็ยิ่งกดและละเลงลิ้นเร็วรัว สอดเข้าไปเสียดสีกับปุ่มกระสันในโพรงรักร้อนอย่างไม่ปรานีเธอ “อื๊อ เสียว ซี้ดดด อา” แพรวพราวครางเสียงแหบพร่า มือทั้งสองข้างเปลี่ยนไปขยุ้มบนที่นอนแน่น ลิ้นซุกซนของเขาก็รัวไม่หยุด “พราวไม่ไหวแล้วค่ะ ซี้ด” สิ้นเสียงร่างเล็กก็กระตุก ร่องรักคับแคบตอดรัดเรียวลิ้นสากแน่น “พราว ผมอยากแตกข้างในตัวพราว นะ…ได้ไหม?”เขาจับร่างเล็กนอนตะแคงซ้ายแล้วยกขาข้างขวาขึ้นสูงแทรกกายเข้าไปคุกเข่าคร่อมตรงหว่างขา จับขาขวาเธอขึ้นพาดบ่า จับแก่นกายถูไถกับกลีบสาวก่อนจะสอดแทรกเข้าไปอยู่ในตัวเธอ “ได้ค่ะ อื๊อ” ตอบเขาโดยไม่ต้องคิด “ผมอยากมีลูกกับพราว” “พราวกินยาคุมค่ะ” คำบอกกล่าวเหมือนดับฝันของเขาลง แต่ถึงอย่างไรก็ขอกระแทกก่อนก็แล้วกัน “หื้อ พราวอะ อ้า” เข้าไปได้สุดก็ขยับบั้นท้ายเนิบช้า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกับเธอ โน้มกายลงมาบีบค
Vous vous intéresseriez aussi à
รวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง231.3K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat152.5K Vuesเจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด126.4K Vuesบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn96.5K Vuesท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!
มนต์วธู84 VuesOne Night Stand คืนแลกรัก
นิราอร80 Vuesคุณชายตัวร้ายกับยัยเด็กทุน
หมึกบนปลายนิ้วM188 Vuesถูกหักหลังในคืนแต่งงาน
Gafa author 75 Vues
