บทที่ 8

หนุ่มตัวโตเห็นผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอ เขาจึงถอดเสื้อสูทแล้วยื่นให้เธอ

            “เอ้า เอาเสื้อผมไปสวมทับไว้ก่อนผมอายคน ยังกะโครงกระดูกเดินได้แบบนี้แล้วก็ยังอยากจะโชว์”

“นี่คุณ…ใช่สิใครจะไปอวบอึ๋มเหมือนพวกผู้หญิงของคุณล่ะ ชิ” ทำท่าแหวใส่เขาที่บังอาจมาทำให้ความมั่นใจที่มีอยู่เต็มร้อยหายไปจนเกือบติดลบ รับเสื้อเขามาแบบเหลืออด เธอไม่น่ามากับเขาเลยจริง ๆ ช่างเป็นผู้ชายที่ปากไม่ดีเอาซะเลย

            มุมปากของคนหน้าหล่อแอบกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

            รามิลสั่งอาหารมาสองอย่าง แพรวพราวเลือกสั่งมาหนึ่งอย่าง แล้วนั่งกินด้วยกันอย่างเงียบ ๆ

            กินไปไม่กี่คำแพรวพราวก็รวบช้อนส้อม รามิลเอ่ย “ทำไมกินน้อยจัง มาทานข้าวกับผมแล้วไม่อร่อยหรือไง” เธอกินไปแค่ครึ่งจานเท่านั้น

            “บ่ายสองฉันมีสอนไม่อยากกินเยอะค่ะ” เธอเลี่ยงที่จะตอบว่าอร่อยหรือไม่อร่อย

            “อ้อ...เหรอครับ” รู้แหละว่าก่อนออกกำลังกายไม่ควรทานอิ่มมากเกินไป แต่ก็ตีหน้าซื่อ

            “เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษนะครับ” บอกเธอเสียงเรียบ สายตาคมเข้มมองหน้าเธอนิ่ง เล่นเอาแพรวพราวชะงักไปชั่วขณะ

            “อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่จูบ” ปากเก่งมากแต่ในใจโคตรสั่น แค่คิดถึงใจก็เต้นรัว ไม่เข้าใจว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอไม่เคยโดนจูบแบบทะลุทะลวงเช่นนี้มาก่อน ถ้าเขามีเวลาจูบมากกว่านี้เธอจะต้องแพ้เขาอย่างศิโรราบ ไม่สิแล้วเธอจะไปจินตนาการให้เขาจูบนานทำไมเนี่ย

            “งั้นเหรอ ก็ดีผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง” ร่างใหญ่ไหวไหล่เล็กน้อย แต่อาการของเธอเมื่อคืนนี้ไม่เหมือนคนที่ช่ำชองเรื่องจูบเลยสักนิด แต่เธอก็อายุยี่สิบห้าแล้วแถมหน้าตาสวยละมุนเช่นนี้ เป็นไปได้น้อยมากที่จะไม่เคยจูบกับแฟน อย่าว่าแต่จูบเลยทุกวันนี้สังคมเปิดกว้างมันเลยขั้นนั้นไปแล้วมากกว่า

            มาถึงสตูดิโอโยคะแพรวพราวเธอส่งเสื้อคลุมคืนให้กับเจ้าของร่างใหญ่

            “ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มีน้ำใจ” น้ำเสียงติดประชด

            “วันหลังก็รู้จักแต่งตัวให้มันเข้ากับตัวเองบ้าง ไม่ใช่เด็กสิบเจ็ดสิบแปด”

            “คุณเงียบไปเลย” ว่าจบก็เปิดประตูลงจากรถเองอย่างหัวเสีย

            คนตัวโตยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

            “ผมว่าเธอก็แต่งตัวสวยน่ารักดีนะครับนาย” อนุชิตไม่เห็นว่าเธอจะมีตรงไหนที่ไม่สวยหรือไม่เหมาะสม เจ้านายหนุ่มถึงกับหุบยิ้มทันที

            “หุบปาก รีบไปได้แล้วฉันมีงานด่วนต้องทำ” อนุชิตปิดปากเงียบโดยเร็ว ตอนอยู่กับผู้หญิงไม่เห็นบอกสักคำว่ารีบ

            แพรวพราวสวมชุดเตรียมสอนโยคะด้วยสปอร์ตบราและกางเกงผ้ายืดเอวสูงสีเข้มปิดพุงปิดสะดือ แต่เห็นสัดส่วนชัดเจน ยืนมองตัวเองหน้ากระจกที่มีเงาสะท้อนร่างงามออกมา หมุนร่างแล้วมองตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

            “ไม่เห็นจะเหมือนโครงกระดูกตรงไหนเลย ออกจะหุ่นดีและสวยขนาดนี้” ยิ้มแล้วชมตัวเองเพื่อดึงความมั่นใจกลับมาอีกครั้ง เขาพูดซะเธอต้องกลับมาพิจารณาตัวเองใหม่ทั้งที่ไม่เคยมีความคิดนี้ในหัว ผู้พบเห็นก็มีแต่คนอิจฉารูปร่างสมส่วนของเธอทั้งนั้น

            “คนบ้า คนผีทะเล”

            ทำปากยื่นใส่หน้ากระจกบานใหญ่แล้วก็หมุนร่างออกจากห้องเปลี่ยนชุด

            ทุกครั้งก่อนจบคลาสแพรวพราวจะจบด้วยท่าไหว้พระอาทิตย์ทุกครั้ง วันนี้คลาสที่เธอสอนมีทั้งคนเก่าและคนใหม่ แต่ละคลาสมีนักเรียนประมาณสามสิบคน ซึ่งจะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอีกสามคน

            “พี่อยากมีหุ่นเหมือนคุณพราวจังเลยค่ะ ไม่อ้วนไม่ผอมกลมกลึงไปทุกสัดส่วน” นักเรียนร่างอวบคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

            ‘คงมีนายคนเดียวแหละที่ว่าฉันเป็นโครงกระดูก’ คิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย

            “ขอบคุณมากนะคะ ฝึกไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ได้เองค่ะ แต่สำหรับพราวขอให้มีสุขภาพดีก็พอแล้วค่ะ” แพรวพราวยิ้มเพราะเธออยากให้นักเรียนดูแลภายในมากกว่า ส่วนเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกนั้นถือเป็นผลพลอยได้จากการฝึกโยคะเท่านั้นเอง

            ช่วงสายวันหยุดรามิลเดินลงมาข้างล่างเตรียมตัวจะไปว่ายน้ำ ไม่เห็นผู้เป็นพ่อก็รู้สึกแปลกใจ ปกติจะต้องนั่งอ่านหนังสือจิบกาแฟอยู่ข้างล่างก่อนเขาทุกครั้ง

            “ป้าเรียม คุณพ่อไปไหนเหรอครับ” ร่างสูงหยุดคุยกับแม่บ้านที่กำลังบอกคนรับใช้เช็ดโน่นเช็ดนี่ตามมุมต่าง ๆ ของบ้าน

            “อ้อ คุณท่านออกไปรับคุณพราวค่ะ” เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ว่าที่แม่เลี้ยงของเขากำลังจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย

            “แค่นี้ก็มาเองไม่ได้ ชอบออเซาะฉอเลาะคนแก่จริง ๆ” รามิลทำปากบิดเบี้ยวพูดเสียงเบา รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมานิด ๆ ไม่รู้ว่าหมั่นไส้พ่อตัวเองหรือหมั่นไส้ว่าที่แม่เลี้ยงมากกว่ากัน

            “คุณหนูพูดว่าอะไรนะคะ”

            “เปล่าครับ” ว่าจบร่างใหญ่ก็เดินไปยังสระว่ายน้ำ เริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาในใจ ถอดเสื้อคลุมสีเข้มออกแล้วกระโดดลงในสระน้ำ

            ตู้ม!!

เสียงร่างใหญ่กระทบกับผิวน้ำจนน้ำกระเซ็นออกด้านข้าง เผื่อความเย็นของน้ำจะช่วยคลายความร้อนระอุในกายและข่มอารมณ์ไม่พอใจในตัวผู้เป็นพ่อโดยไม่ทราบสาเหตุให้สงบลง