บทที่ 1 เลิกแล้วค่ะ! - 100% -

ชยาวุธเดินตามภัทรมัยมาจนถึงลานจอดรถ หญิงสาวคงคิดจะกลับบ้านแล้วจึงเรียกเธอเอาไว้

“แก้ม” เธอหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเขา สีหน้าแปลกใจไม่น้อยที่เห็นเขาอยู่ที่นี่

“พี่มาดื่มกับไอ้ทิวน่ะ” เขาบอกโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องถาม

“จะกลับคอนโดฯ แล้วหรือ ให้พี่ขับรถให้ดีกว่าไหม ดื่มไปหลายแก้วแล้วนะเราน่ะ” เขารู้ เพราะเขามองเธออยู่ตลอด ภัทรมัยดื่มค็อกเทลไปไม่ต่ำกว่าสี่แก้วแล้ว หากให้ขับรถเองคงไม่ดีเท่าไรนัก

หญิงสาวยืนมองหน้าเขานิ่ง “จะขับรถให้แก้มงั้นหรือ แล้วรถพี่ที่จอดไว้ที่นี่ล่ะ”

“ส่งแก้มเสร็จแล้วพี่ค่อยนั่งแท็กซี่กลับมาเอารถ ขอกุญแจให้พี่เถอะ”

เขายื่นมือออกไป เธอมองมือเขาแล้วค่อย ๆ ไล่สายตาขึ้นมามองหน้า เบ้ปากใส่เขาก่อนหยิบกุญแจในกระเป๋าสะพายยื่นส่งให้

“โอเค พี่จะขับรถไปส่งเอง แยกหน้ามันชอบมีด่าน แก้มเองก็เริ่มมึนแล้วด้วยใช่ไหมล่ะ” เขาเดินไปนั่งฝั่งคนขับ แต่หญิงสาวกลับขึ้นไปนั่งเบาะหลัง เขามองเธอผ่านทางกระจกมองหลัง เธอเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดกับเขาว่า

“ก็พี่จะทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ไม่ใช่หรือ ก็ขับไปสิ”

ชยาวุธยิ้มกว้าง รู้ว่าเธอจงใจแกล้งเขา แต่เขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะอย่างน้อยก็ดีกว่าท่าทีเฉยเมยที่เธอทำใส่เขาอยู่ทุกวัน

“แก้มนอนพักเถอะ ถึงแล้วพี่จะปลุก” แต่ถึงคอนโดฯ ของเขานะ เขาคงส่งไม่ถึงคอนโดฯ ของเธอแน่นอน

ภัทรมัยนั่งหลับตาอยู่เบาะหลัง เธอไม่ได้หลับ เพราะหัวใจเต้นรัวกระหน่ำอยู่ในอกข้างซ้ายรุนแรงขนาดนั้นใครจะหลับลงได้ แต่เพราะไม่อยากมองหน้าเขาให้ปวดใจ และไม่อยากให้เขาชวนคุยจึงปิดเปลือกตาลงเสีย

ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือเปล่าที่ให้เขาขับรถให้ เพราะถ้าเดาไม่ผิด จุดหมายปลายทางของชยาวุธคงไม่ใช่คอนโดมิเนียมของเธอแน่นอน แต่เป็นคอนโดฯ ของเขา

แต่เธอตัดสินใจแล้วว่างานนี้เธอจะหลอกปั่นหัวเขาดูบ้าง เขาไม่รักเธอก็ไม่เป็นไร เพราะเธอจะพยายามไม่รักเขาให้ได้เหมือนกัน

ทั้งรถอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเพลงจากวิทยุรถยนต์ที่ชยาวุธเปิดคลอเอาไว้เพื่อไม่ให้บรรยากาศในห้องโดยสารดูอึมครึมจนเกินไป ชายหนุ่มลอบถอนหายใจแผ่ว สายตาของเขานอกจากมองถนนเบื้องหน้าแล้ว ยังคอยมองกระจกหลังเป็นระยะเพื่อแอบมองหญิงสาวอีกด้วย

เวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมาย รถเลี้ยวเข้ามาในคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง หลังจากชยาวุธจอดรถเข้าซองได้เรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันมาเรียกคนที่นั่งหลับตาอยู่เบาะหลัง

“แก้ม ถึงแล้วครับ”

ภัทรมัยลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าคมเข้มของอดีตคนรัก เธอมองหน้าสบตากับเขานิ่งนาน ดูเหมือนสิ่งที่หญิงสาวคาดเดาไว้นั้นจะถูกต้อง เพราะสถานที่แห่งนี้คือคอนโดมิเนียมของเขา ไม่ใช่ของเธอ

“พาแก้มมาที่นี่ทำไม” เธอถามเขาโดยไม่ต้องหันไปมองด้านนอกเลยด้วยซ้ำ เพราะคุ้นเคยกับที่นี่ไม่ต่างจากคอนโดมิเนียมของตนเอง

“พี่อยากคุยกับแก้มอีกครั้งให้เข้าใจน่ะ”

“จะคุยอะไรเยอะแยะ ไม่เบื่อรึไง” ข้อความที่เขากระหน่ำส่งมาก่อนที่เธอจะบล็อกเบอร์ก็มีแต่ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวทั้งนั้น...น่าเบื่อ

“ไม่เบื่อ ไม่เคยเบื่อ” เขายังคงมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น จนภัทรมัยต้องเสมองไปทางอื่นบ้าง ยอมรับว่าเรื่องการประสานสายตาเธอสู้เขาไม่ได้จริง ๆ

อดนึกถึงตอนที่เขาจีบเธอใหม่ ๆ ไม่ได้ ตอนนั้นชยาวุธเอาแต่มองเธอแล้วยิ้มให้ นั่งประชุมด้วยกันก็เอาแต่มองหน้าเธอพร้อมกับยิ้มมุมปากตอนเธออธิบายรายละเอียดของงาน จนเธอแทบลิ้นพันกันด้วยความเขิน

“นี่ขนาดไม่เบื่อนะ ยังมาขอเลิกกับแก้มเลย”

“พี่ไม่ได้ขอเลิกกับแก้ม พี่แค่ขอห่างกันสักพักเพราะพี่มีเรื่องต้องคิด” เขาย้ำเสียงหนักแน่น

“นี่พี่ไม่รู้รึไงว่าการขอห่างกันสักพักน่ะ มันคือการขอเลิกทางอ้อม แล้วยิ่งเหตุผลที่พี่บอกแก้มว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ก็เลยขอห่างกัน พี่จะให้แก้มคิดยังไง ถามหน่อยเถอะ พี่คิดว่าจะมีอีบ้าที่ไหนเขายอมรอพี่”

ชยาวุธถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “พี่ว่าเราขึ้นไปคุยกันบนห้องดีกว่า อย่าคุยในรถเลย”

ภัทรมัยเลิกคิ้วขึ้นพลางยกแขนขึ้นมากอดอก เรียวปากสีชมพูอมส้มคลี่ยิ้มเล็กน้อย “แก้มต้องขึ้นไปไหม”

ไม่ต้องอธิบายให้มากความว่าหญิงสาวหมายถึงอะไร ชยาวุธก็เข้าใจความนัยที่เธอสื่อออกไปทันที

“พี่สัญญาว่าจะไม่...เอ่อ...ไม่ทำอะไรแก้ม จนกว่าแก้มจะอนุญาต” เขายกมือขึ้นทั้งสองข้างอย่างยอมแพ้

“ก็ดี” ภัทรมัยเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถ ชยาวุธก็ลงมาเช่นกัน หญิงสาวจึงแบมือไปตรงหน้าเขา

“กุญแจรถค่ะ”

ชายหนุ่มมองมือเธอ แต่แทนที่เขาจะส่งกุญแจให้ เขากลับเอาเก็บใส่กระเป๋ากางเกงยีนแล้วพูดว่า

“ขึ้นไปบนห้องก่อนแล้วพี่จะคืนให้” เขายิ้มมุมปากแล้วเดินนำหน้า หญิงสาวจึงได้แต่เบ้ปากใส่แผ่นหลังเขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินตามไป

ประตูลิฟต์เปิดออก ชยาวุธใช้แขนดันประตูเอาไว้เพื่อให้เธอเดินเข้าไปก่อน แล้วค่อยเดินตามเข้ามา เมื่อได้อยู่กันเพียงลำพัง หัวใจของภัทรมัยก็ยิ่งเต้นกระหน่ำรุนแรงมากกว่าเดิมจนเผลอกำสายกระเป๋าสะพายไว้แน่น

และมันก็ยิ่งเต้นโครมครามมากขึ้น เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในห้องชุดขนาดหกสิบตารางเมตร

ภัทรมัยถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นแล้วเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวอย่างคุ้นเคย ทว่าพอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอจึงรีบลุกไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวแทน

โซฟายาวตัวนี้เคยเป็นสนามรักของเธอกับเขาอยู่หลายครั้ง จะว่าไปแล้ว นอกจากห้องนอนที่มักใช้หาความสุขร่วมกัน ก็ยังมีบนโซฟา โต๊ะกินข้าว โต๊ะทำงาน หรือแม้กระทั่งในครัว

มาดของเขาไม่ให้เป็นหนุ่มนักรักเลยสักนิด แต่ใครจะเชื่อว่าความจริงแล้วเขาหื่นและร้อนแรงมาก!

ชยาวุธนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่หญิงสาวนั่งเมื่อครู่ เขานั่งถูมือตัวเองไปมา สายตาที่ใช้มองเธอค่อนข้างจริงจังและซีเรียสกว่าทุกครั้ง หัวคิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อยเหมือนมีเรื่องหนักใจ

“พี่คิดจะจับปลาสองมือรึไง” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เปล่า พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ว่าพี่...เฮ้อ” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางแหงนหน้าขึ้นเอาคอรองไว้กับพนักโซฟา

“แล้วตอนนี้พี่กลับไปคบกับแฟนเก่าของพี่แล้วหรือ” เธอกลั้นใจถามเขาเรื่องนี้ ยอมรับกับตัวเองว่ากลัวคำตอบที่จะได้ฟัง แต่กระนั้นเธอก็อยากรู้

“เปล่า” เขาตอบสั้น ๆ แต่เธอกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกอย่างนั้น...เพราะเราเลิกกันแล้ว

“แก้ม ที่พี่บอกว่าไม่อยากเลิกกับแก้มนั่นพี่พูดจริงนะ พี่ชอบแก้มจริง ๆ”

“แค่ชอบหรือ” ภัทรมัยแค่นหัวเราะใส่เขาก่อนถามต่ออีกว่า

“แล้วที่พี่เคยบอกว่ารักแก้มล่ะ นั่นพี่พูดจริงด้วยรึเปล่า”

“พี่พูดจริง ทุกอย่างที่พี่มีให้แก้มนั่นของจริง พี่ไม่ได้โกหก” เขามองหน้าเธอนิ่ง

“แก้มจะถามอีกครั้ง แล้วตอนนี้ล่ะ พี่รักแก้มไหม”

เขาเม้มปากไม่ยอมพูดออกมา นี่คือนิสัยอย่างหนึ่งของเขา เวลาไม่อยากพูดโกหกไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

“ตอนนี้พี่ยังให้คำตอบไม่ได้เพราะพี่เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน พี่ถึงได้ขอเวลาไปเคลียร์ความรู้สึกตัวเองสักพัก แต่เชื่อพี่เถอะว่า พี่ไม่มีทางกลับไปคบกับเขาอีกแน่นอน”

“เฮอะ! ถามหน่อยเถอะ ทำไมแก้มต้องเชื่อพี่ และทำไมแก้มต้องรอพี่ ถ้าพี่เคลียร์ความรู้สึกตัวเองได้แล้วปรากฏว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับแก้มเลย ก็เท่ากับแก้มโง่น่ะสิที่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ”

“พี่รู้สึกกับแก้มแน่นอน แก้มคบกับพี่มาหลายเดือนน่าจะรู้ว่าพี่เป็นคนยังไง เชื่อพี่นะแก้ม” เขาพูดเสียงอ่อน สีหน้าแววตาอ้อนวอนเต็มที่

ภัทรมัยแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินไปยืนตรงหน้าเขา

“พี่บอกว่ารู้สึกกับแก้ม ชอบแก้มจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเรามาเคลียร์กันให้จบ ๆ ไปเลยดีไหม”

หญิงสาวโน้มตัวลงไปหาเขาพลางช้อนตามองไปทางห้องนอน มือข้างหนึ่งวางบนหัวไหล่ของชายหนุ่ม แล้วใช้นิ้วชี้ลากลงมาเบา ๆ ผ่านแผงอกหนั่นแน่น

“ให้มันจบที่ห้องเรา” พูดจบเธอก็โน้มหน้าเข้าไปจูบเขาทันที

คืนนี้เธอจะทำให้เขาโหยหาเธออย่างที่สุด

และในเมื่อเขาไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจกับเธอ เธอก็จะไม่ให้สถานะแฟนกับเขา แต่ให้เขาได้เพียงแค่...คู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวก็พอ