บทที่ 1 เลิกแล้วค่ะ! - 80% -

“วันที่สิบแปดเดือนหน้าค่ะ มีเวลาหนึ่งเดือน” ภัทรมัยตอบ ดนุพรพยักหน้ารับรู้แล้วพูดว่า

“ถ้างั้นเอาสตอรีบอร์ดมาดูกันวันที่ยี่สิบเจ็ดละกัน จะได้ช่วยกันดูว่าจะปรับหรือเพิ่มลดอะไรตรงไหน”

“ใครมีคำถามอะไรอีกไหมคะ” จิติมาหันไปถามฝ่ายครีเอทีฟ ทั้งสามคนส่ายหน้า

“ถ้าไม่มีคำถามก็เลิกประชุมค่ะ แต่ถ้าสงสัยอะไรตรงไหนก็มาถามน้องแก้ม หรือถามจิ๊บก็ได้” จิติมารวบเอกสารมาถือไว้ ขณะที่ดนุพรลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรกพลางพูดว่า

“งั้นพี่ไปประชุมอีกห้องก่อน ทีมของเอ๋ก็มีงานใหม่มาเหมือนกัน”

คล้อยหลังอาร์ตไดเรกเตอร์แล้ว ทิว ทิวากร ครีเอทีฟอีกคนหนึ่งจึงถามขึ้นว่า

“แล้ววันที่ไปประชุมกับลูกค้าหลังจากที่ทำสตอรีบอร์ดเสร็จแล้ว จิ๊บหรือน้องแก้มจะเป็นคนไป”

“คงต้องเป็นแก้มแหละ เพราะวันนั้นเราลาพักร้อนไว้น่ะ”

“อ้าว นี่ก็เท่ากับว่าน้องแก้มก็ต้องไปกับเวฟสองคนน่ะสิ” ทิวากรมองเพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างตนสลับกับมองรุ่นน้องอย่างภัทรมัยที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขาเพิ่งรู้เมื่อเช้าเช่นกันว่าสองคนนี้เลิกกันแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ทิว แก้มไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงานแน่นอนค่ะ ถึงจะเลิกกันแล้ว แต่ก็ยังเป็นเพื่อนร่วมงานกันอยู่ดี” ภัทรมัยฝืนยิ้มให้กว้างเข้าไว้ แต่จิติมากลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“หา! อะไรนะ นี่เธอสองคนเลิกกันแล้วหรือ ทำไมล่ะ”

จิติมาเพิ่งเข้าออฟฟิศเมื่อตอนเที่ยง จึงยังไม่รู้ว่าเออีคนสวยกับครีเอทีฟมือดีของบริษัทได้เลิกรากันแล้ว

“ผู้ชายมันเฮงซวยค่ะพี่จิ๊บ ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม เชอะ!”

ภัทรมัยลุกขึ้นแล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้องประชุมทันที โดยมีสายตาหม่นหมองของชยาวุธมองตามไป

ตลอดทั้งสัปดาห์ บรรยากาศการทำงานของภัทรมัยกับชยาวุธยังคงอึมครึมกันอยู่ เพื่อนร่วมงานบางคนอยากให้ทั้งคู่คืนดีกัน จึงพยายามหาทางให้อดีตคู่รักคู่นี้ได้ทำงานร่วมกันบ่อยขึ้น แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับยิ่งสร้างความอึดอัดให้ภัทรมัยมากกว่าเดิม

เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน สี่สาวเออีจึงนัดกันไปนั่งดื่มและฟังเพลงที่ร้านอาหารกึ่งผับซึ่งเป็นร้านประจำ แต่หลัก ๆ แล้วอยากนั่งคุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคู่รักคู่นี้มากกว่า

“ตกลงแกจะเล่าได้รึยังยายแก้ม ว่าทำไมเลิกกับพี่เวฟ” เหมียวถามขึ้น เจนกับอ้อนก็พร้อมใจกันมองหน้าภัทรมัย และจดจ่อรอฟังอย่างเต็มที่

ภัทรมัยหลุบตาลงมองแก้วเครื่องดื่มตรงหน้าพลางถอนหายใจแผ่ว

“เขาบอกว่าให้ห่างกันสักพักน่ะ พอฉันถามเหตุผลว่าทำไม พวกแกรู้ไหมว่า...เขาตอบฉันว่าอะไร”

“ว่า” เจนกับเหมียวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“เขาบอกว่ายังลืมแฟนเก่าไม่ได้”

“เฮ้ย! อะไรวะ มีแบบนี้ด้วยหรือ ถ้าเขายังลืมแฟนเก่าไม่ได้แล้วมาจีบแกทำไมวะ” อ้อนขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ รู้สึกโกรธไปกับเพื่อนด้วย

“นั่นดิ หรือว่าเขาจีบแกก็เพราะอยากลืมแฟนเก่าให้ได้ก็เลยเอาแฟนใหม่มาแทนที่ แต่พอคบไปแล้วมันไม่คลิกก็เลยขอเลิก อีเวร! ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว” เหมียวบ่นว่าให้ชายหนุ่มผู้เป็นหัวข้อสนทนา

“แต่เคยได้ยินมานะว่าแฟนเก่าพี่เวฟน่ะ คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย นับดูถึงปัจจุบันก็เท่ากับว่าคบกันมาสิบกว่าปีแน่ะ ยังลืมไม่ได้ก็ไม่แปลก แต่ที่แปลกคือไม่ควรเอายายแก้มเข้าไปเกี่ยว” เจนพูด อ้อนกับเหมียวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ช่างเถอะแก ยังไงก็จบแล้ว ฉันโง่เองแหละ” ภัทรมัยยกแก้วของตนเองขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

“แต่อีพี่เวฟก็เหมือนจะไม่ยอมเลิกนะ ยังมาจุ๊กจิ๊กกับแกอยู่เลย ฉันเห็นเขายังซื้อขนมของโปรด ซื้อนั่นซื้อนี่มาวางไว้ให้แกบนโต๊ะเหมือนตอนที่ยังไม่เลิกกัน เขียนข้อความเป็นห่วงอย่างนั้นอย่างนี้ใส่โพสต์อิทมาแปะหน้าจอคอมทุกวัน ตกลงเขาจะเอายังไงกันแน่วะ” อ้อนพูดขึ้น ทำให้ภัทรมัยนึกถึงตอนที่ชยาวุธลากเธอไปคุยกันตรงบันไดหนีไฟเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา

...ไม่เลิกสิ พี่ไม่ได้อยากเลิกกับแก้ม...

เขาไม่อยากเลิก แต่เธอก็ไม่อยากรอ ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องเป็นตัวเลือกให้เขาสักหน่อย

“ช่างมัน หาผัวใหม่ เอาไว้งานแต่งของฉันอีกสองเดือนข้างหน้า ฉันจะแนะนำให้รู้จักเพื่อนพี่อั๋นแฟนฉัน มีแต่ผู้งานดีทั้งนั้นเลยแก ขอบอก หรือไม่ก็...ถ้าแกมีเพื่อนหล่อ ๆ แกลองควงมางานแต่งฉันสิ เอามาเย้ยอีพี่เวฟ” เหมียวยักคิ้วให้ เจนกับอ้อนรีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

พอภัทรมัยได้ยินที่เพื่อนพูด ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านของวริศผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที จะว่าไปแล้วไอเดียนี้ก็เข้าท่า แต่เธอไม่อยากดึงวริศเข้ามาเล่นในเกมด้วย

สำหรับเธอแล้ว วริศเป็นทั้งเพื่อนชายคนสนิท และเป็นที่ปรึกษาแสนดี ให้เขานั่งยิ้มทำหน้าหล่อให้เธอมองเป็นอาหารตาเพื่อความเพลิดเพลิน และเยียวยาจิตใจก็พอแล้ว

“ไม่แน่หรอกแก ดีไม่ดีอีกสองเดือนข้างหน้าฉันอาจจะทำใจได้แล้วก็ได้” แม้ตอนนี้จะเจ็บปวดหัวใจทุกครั้งที่เจอหน้ากันก็ตาม

“เป็นงั้นได้ก็ดี แต่ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” เจนถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย ภัทรมัยจึงพยักหน้าตอบไปตามความจริง เพราะป่วยการจะปิดบังความรู้สึกของตัวเอง

“ก็แน่ละ ทำงานที่เดียวกันนี่นา ยังไงก็ต้องเจอหน้ากันทุกวัน เป็นฉันก็ทำใจไม่ได้หรอก” อ้อนพูด

ทั้งสี่สาวไม่รู้เลยว่า ณ อีกมุมหนึ่งของร้าน มีชายหนุ่มสองคนกำลังนั่งดื่มอยู่เช่นกัน ทว่าหนึ่งในนั้นกลับเอาแต่จับจ้องไปทางกลุ่มหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา

“เออ มองเข้าไปนะมึง เอาแต่มอง แต่ไม่เข้าไปคุยแล้วเมื่อไรจะรู้เรื่องวะไอ้เวฟ” ทิวากรพูดกลั้วหัวเราะ

“แก้มไม่ยอมให้กูเข้าใกล้เลย เดินเข้าไปหาทีไรก็เดินหนีตลอด” ชยาวุธคีบน้ำแข็งมาเติมในแก้วของตน

“ไม่ โทร.คุยหรือไลน์ไปล่ะ หรือว่าน้องเขาบล็อกมึงหมดแล้ว”

ชยาวุธพยักหน้าให้แทนคำตอบ ทิวากรจึงลองถามต้นสายปลายเหตุดูอีกครั้ง เพราะชยาวุธปิดปากเงียบไม่ยอมบอกสาเหตุถึงการเลิกรากันให้เพื่อนในออฟฟิศฟังแม้แต่คนเดียว

แต่ชยาวุธก็ไม่ยอมบอกเช่นเคย เอาแต่พูดว่า

“กูผิดเองแหละ ทำตัวไม่ชัดเจนเอง”

“ไม่ชัดเจนยังไงวะ ตั้งแต่ในออฟฟิศยันลูกค้า มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่ามึงกับน้องแก้มคบกันอยู่” ทิวากรแย้งอย่างไม่เข้าใจ เพราะสองคนนี้แสดงออกอย่างเปิดเผยว่าคบหากันอยู่ ไปกินข้าวกลางวันยังเดินจับมือกันจนคนโสดอย่างเขา และเพื่อนในออฟฟิศอีกหลายคนที่ยังไม่มีแฟนพากันอิจฉาตาร้อน

“ไอ้เวฟ มึงฟังนะ มึงมีปัญหาอะไรถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงมึงเล่าให้กูฟังได้ กูจะได้ช่วยมึงคิด ช่วยแก้ปัญหา กูบอกตามตรงว่าเสียดายว่ะ อุตส่าห์คบกันมาตั้งหลายเดือน”

ทิวากรตัดสินใจเอ่ยออกไปตามตรง โดยไม่คาดหวังว่าเพื่อนจะเล่าให้ฟัง เพราะชยาวุธเป็นคนปากหนักมาแต่ไหนแต่ไร

ทั้งสองคนนั่งดื่มกันไปเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ ในที่สุดชยาวุธก็ยอมเปิดปากพูด

“กูเป็นคนขอห่างจากแก้มเองแหละ”

ทิวากรเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง “ไอ้เวฟ!”

เขาหันไปมองโต๊ะของสาว ๆ กลุ่มภัทรมัย ก่อนหันมามองเพื่อน

“ทำไมวะ กูไม่เข้าใจ”

ด้วยความที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน เขามั่นใจว่าชยาวุธรักภัทรมัยแน่นอน แม้ว่าเพื่อนร่วมอาชีพคนนี้จะไม่ค่อยพูดจาคะขาหวานหูเหมือนผู้ชายบางคน บางครั้งยังห่ามห้าวและติดห้วนบ้าง แต่สายตาของชยาวุธที่มองภัทรมัย รวมถึงการกระทำต่าง ๆ นั้นเป็นของจริงแน่นอน

และที่สำคัญ ชยาวุธไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้

“ก็...เดี๋ยวกูมา” จู่ ๆ ชยาวุธก็ลุกขึ้นโดยสายตายังมองไปที่โต๊ะของสาว ๆ ตลอด ทิวากรหันมองตามจึงเห็นว่าภัทรมัยลุกขึ้นแล้วเดินสะพายกระเป๋าออกไปจากโต๊ะ จึงเดาได้ว่าชยาวุธคงคิดจะตามไปคุยกับอดีตแฟนสาว