로그인"ดิฉันคุยกับณินาแล้วค่ะคุณท่าน ณินาบอกว่าตกลงค่ะ" เมื่อชบาเข้ามาในบ้านก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นแล้วบอกพรรณีที่นั่งอยู่บนโซฟาราคาแพงทันที
"อืม งั้นเดี๋ยวฉันจะจัดการเคลียร์ปัญหาให้เธอพรุ่งนี้ก็แล้วกัน" "ดิฉันขอบพระคุณมากค่ะคุณท่าน" ชบาเอ่ยพลางยกมือไหว้แล้วก้มหัวอย่างนอบน้อม ธามไทที่เพิ่งกลับจากทำงานเดินเข้ามาในบ้านแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาหรูข้างคนเป็นย่า ชบาที่เห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยบอกกับเจ้านายทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงหน้า "ดิฉันขอกลับห้องพักก่อนนะคะคุณท่าน คุณธามไท" จากนั้น ชบาก็ออกจากบ้านหลังใหญ่ไป ก่อนที่พรรณีจะหันถามหลานชายที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง "แกอยากแต่งงานใช่ไหม" ถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนแบบมีเลศนัย "เอ่อ..." เขามีความรู้สึกประหลาดใจเมื่ออยู่ๆคุณย่าก็เอ่ยถามเรื่องแต่งงาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณย่าไม่เคยถาม "ย่าจะให้แกแต่งงานก็ได้ แต่แกต้องมีลูกกับผู้หญิงที่ย่าเลือกให้ก่อน" "คุณย่าพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ" เรียวปากหนาถาม พลางคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง "ย่าเลือกผู้หญิงที่เหมาะจะมาเป็นแม่ของลูกของแกแล้วละ" "แม่ของลูก? ใครครับ" "ณินา" "ฮะ! คุณย่าพูดอะไรออกมาครับ คุณย่าจะให้ผมมีลูกกับยัยนั่นที่เป็นหลานแม่บ้านเหรอครับ" ธามไทอุทานด้วยความตกใจ พลางเสียงทุ้มเปล่งออกมาอย่างลืมตัว "ถึงณินาจะเป็นแค่หลานแม่บ้านแต่เขาก็นิสัยดีนะลูก เขาอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีจนย่าดูออกว่าเขาเป็นผู้หญิงที่เหมาะจะมาเป็นแม่ของลูกแกและเหลนของย่า" "ผมมีแฟนแล้วนะครับ คุณย่าจะให้ผมไปมีอะไรกับคนอื่นได้ไง" เขาหาข้ออ้าง "ก็แค่แฟน แต่ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย" "ถึงจะยังไม่แต่งงานก็ไม่ได้หรอกครับ" "แกทำเพื่อย่าไม่ได้เหรอ ย่าแก่แล้วนะ อีกไม่กี่ปีย่าก็ต้องจากโลกนี้ไปแล้ว ไม่อยู่ขอร้องแกหลายปีหรอก" "คุณย่า..." เมื่อได้ยินคนเป็นย่าพูดออกมาแบบนั้น ใจเขาก็อ่อนยวบลงทันที "ถ้าณินาท้องย่าจะให้แกแต่งงานกับแฟนของแกแล้วออกเรือนไปอยู่ด้วยกัน ส่วนลูกของแกย่าจะเลี้ยงเองโดยไม่ให้แฟนแกต้องมาเลี้ยง" "..." ตอนนี้เขามีความรู้สึกลำบากใจไม่น้อย เพราะคิดไม่ถึงว่าคุณย่าจะให้เขาทำแบบนั้น "ณินาจะเป็นได้แค่แม่ของลูกแกเท่านั้น แต่ไม่ใช่เมียของแก" "ตกลงครับ" เขารีบตกลงทันทีเพราะคิดว่าถ้าให้เป็นแค่แม่ของลูกเขาพอจะรับได้ แต่ถ้าจะให้มาเป็นเมียเขารับไม่ได้ "งั้นแกก็ส่งข่าวไปบอกแฟนของแกสิว่าอีกไม่นานก็จะได้แต่งงานกับแกแล้ว และบอกแฟนแกด้วยนะว่าหลังจากแต่งงานย่าจะยกทรัพย์สมบัติให้แก ถ้าแฟนแกรู้แฟนแกต้องดีใจไม่น้อยเลยแหละ" ยิ้มเยาะ "ผมไม่ได้อยากได้สมบัติของคุณย่าหรอกครับ" "ย่ารู้ว่าแกไม่ใช่คนอยากได้ แต่ย่าคิดว่าแฟนแกนั่นแหละอยากได้" "คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับคุณย่า" เสียงทุ้มเอ่ยออกไป พลางในใจมีความลังเลเพราะช่วงหลังๆมานี้ระรินจะรบเร้าเรื่องแต่งงานบ่อยขึ้นจนเขาหงุดหงิดไม่อยากเข้าใกล้และไม่อยากคุยด้วย "งั้นเอาอย่างนี้ไหม แกลองไปบอกแฟนของแกดูสิว่าย่าจะไม่ยกสมบัติให้แก แล้วสังเกตดูว่าแฟนของแกจะมีสีหน้ายังไง" ก่อนที่ธามไทจะพูดขึ้น "งั้นผมขึ้นข้างบนก่อนนะครับ" ว่าจบ ธามไทก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วสาวเท้าขึ้นบันไดไป ก่อนที่พรรณีจะตะโกนบอกหลานชายที่กำลังจะก้าวขึ้นบันได "อาทิตย์หน้าย่าจะให้ณินาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ และเข้าไปนอนกับแก" เรียวขายาวชะงักแล้วตอบกลับไป "ครับ" รับคำเสร็จเขาจึงรีบสาวเท้าแล้วขึ้นชั้นบนไป เมื่อเข้ามาในห้องนอนธามไทก็จัดการโทรหาระรินทันที ตู๊ด~ 'ว่าไงคะธามไท' 'คุณอยู่คอนโดใช่ไหม' 'เอ่อ...คือ รินออกมาทำธุระข้างนอกค่ะ คุณโทรมาทำไม' 'เดี๋ยวผมจะไปหาคุณที่คอนโดนะ" 'อ อ๋อ ได้สิ' 'คุณทำอะไรอยู่ ทำไมเสียงหายใจของคุณเหมือนเหนื่อยๆ' 'อ เอ่อ รินกำลังเดินไปขึ้นรถค่ะก็เลยหอบและหายใจแรงไปหน่อย' 'งั้นแค่นี้นะริน เดี๋ยวผมไปหา' 'ได้ๆ งั้นเดี๋ยวรินจะกลับเลย' ว่าแล้ว นิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูและขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของระริน ด้านระริน "คุณจะให้ผมทำต่อไหม" เมื่อระรินกดวางสายไปแล้ว ร่างหนาที่คร่อมอยู่บนร่างของเธออีกทั้งยังมีแท่งร้อนเสียบคารูสวาทของเธอเอ่ยถามขึ้น "ทำต่อสิ คุณจะให้ฉันอารมณ์ค้างอยู่แบบนี้เหรอ" ว่าจบ เอวสอบของชายที่เธอเคยมีอะไรด้วยมาหลายครั้งก็ขยับเข้าออกอย่างรัวเร็วจนทั้งคู่ได้ไปถึงปลายทางแห่งความสุขพร้อมกัน โดยน้ำกามของชายหนุ่มได้พวยพุ่งเข้าไปอยู่ในร่องสวาทของเธอทุกหยาดหยด ซึ่งมันทำให้ระรินมีความสุขทุกครั้งที่ได้ร่วมรักกับเขา เนื่องจากว่าเขาไม่เคยสวมถุงยางอนามัยตอนมีอะไรกับเธอ ซึ่งผิดกับธามไทที่เขาจะสวมถุงยางทุกครั้งที่มีอะไรกับเธอ และอีกอย่างธามไทไม่เคยใช้ลิ้นกับส่วนตรงนั้นของเธอสักครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะนอนอ้าขาขอร้องเขายังไงแต่เขาก็ไม่ทำ ผิดกับชายหนุ่มคนนี้ที่เขาจะเลียให้เธอทุกครั้งจนทำเอาเธอติดใจเขาไปเสียแล้ว ชายหนุ่มที่ร่วมรักกับเธออยู่ตอนนี้เขาชื่อว่าเจษฎ์อายุสามสิบปี มีธุรกิจโรงเรียนนานาชาติ เธอรู้จักกับเขาผ่านทางไอจี เมื่อห้าเดือนก่อนเจษฎ์ส่งข้อความมาทักเธอ และเธอจึงทักทายเขากลับไป เธอกับเจษฎ์คุยกันทางไอจีราวสองอาทิตย์ก็นัดเจอกัน ด้วยความที่ทั้งคู่มีความชอบพอกันจึงมีอะไรกันตั้งแต่วันแรกที่เจอ หลังจากนั้นทั้งสองจึงนัดออกมานอนกันบ่อยๆ เป็นเวลาหกเดือนแล้วที่ธามไทกับเธอไม่ได้มีอะไรกัน แต่ก่อนเขาจะมานอนกับเธออาทิตย์ละครั้ง แต่ในระยะเวลาครึ่งปีมานี้เขากับเธอเริ่มห่างเหินกัน หลายอาทิตย์ถึงจะนัดทานข้าวกันครั้งนึง แต่เธอรับรู้ได้ว่าความรู้สึกของธามไทที่เคยมีต่อเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ในระยะเวลาหกเดือนที่เธอไม่ได้มีอะไรกับธามไท เธอรู้สึกมีความต้องการเรื่องนั้นมาก พอได้เจอกับเจษฎ์เธอก็เลยเปิดเผยความต้องการอยากมีเซ็กส์กับเขา ดังนั้นเจษฎ์จึงตอบสนองเธออย่างสาสมหลังจากที่เธอต้องอดอยากปากแห้งมานานบริษัทธามไททันทีที่รถหรูของธามไทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานจอดส่วนตัว มัทนาที่มารอเขาอยู่นานแล้วก็สาวเท้าเข้ามาหายังร่างสูงของคนที่ตัวเองรักอย่างว่องไว เมื่อธามไทลงจากรถมัทนาก็เอ่ยถามทันที"ที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเป็นความจริงหรือเปล่าธาม" ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเจือไว้ด้วยความฉุนเฉียว"ณินาเป็นแม่ของลูกผมจริง" ตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง"ธามไปได้กับเขาตอนไหน""เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่มัทจะต้องรู้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมกับณินา""หรือว่าผู้หญิงคนนั้นให้ท่าธามจนธามต้องมีอะไรกับเขา" เมื่อได้ยินที่มัทนาพูดไปถึงคนตัวเล็กให้เสียหายเขาจึงหัวร้อนในทันที ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ"หยุดพูดถึงณินาแบบนั้นเด็ดขาด เพราะณินาไม่มีนิสัยแบบนั้น ณินาไม่เคยคิดจะจับผมโดยใช้ร่างกายเข้าแลก ณินาไม่เหมือนผู้หญิงบางคนที่แอบใส่ยาปลุกเซ็กส์ในแก้วเหล้าของผู้ชายที่ตัวเองรักเพื่อให้มีอะไรกับตัวเอง" ธามไทพูดปกป้องคนตัวเล็กพลางจ้องหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง"..." มัทนาถึงกับชะงักงันไม่กล้าพูดต่อ พลางคิดว่าเขาคงรู้แล้วสินะว่าเธอแอบใส่ยาปลุกเซ็กส์ในแก้วเหล้าของเขา"หึ คนที่ทำแบบนั้นมันโง่มากเลยนะ คง
เพ้นท์เฮ้าส์ วันต่อมาตอนนี้ธามไทกับณินาก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเพ้นท์เฮาส์ขนาดใหญ่และกว้างขวางที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโดหลังนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้วหลังจากที่ธามไทนำเสื้อผ้าของตัวเองและของณินาเข้าตู้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาจึงมาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงที่คนตัวเล็กนั่งอยู่แล้วเอ่ยถามออกไป"เธอชอบห้องนี้ไหม""ชอบค่ะ สำหรับณินาไม่ว่าที่ไหนณินาก็ชอบทั้งนั้นแหละค่ะ" ระบายยิ้มอ่อน"ฉันชอบที่เธอเป็นคนแบบนี้แหละ""..." เขาชอบที่เธอเป็นแบบนี้ แบบไหนเหรอ ณินาคิดในใจ"เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉันเลย ทั้งที่ฉันพร้อมจะให้เธอ""ณินาไม่เคยรู้สึกว่าอยากได้ของคนอื่น ณินาพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีค่ะ" ยิ้มบางๆ ก่อนที่เรียวปากหยักได้รูปจะเอ่ยขึ้น"เธอยังจำได้ใช่ไหมที่ฉันเคยบอกว่าเธอจะเป็นได้แค่แม่ของลูกเท่านั้น" เขาแกล้งถามพร้อมรอยยิ้มอ่อน"ณินายังไม่ลืมค่ะ เรื่องนั้นณินายังจำได้อยู่เสมอ""แล้วไม่อยากเป็นมากกว่าแม่ของลูกเหรอ" ยิ้มล้อ"มากกว่าแม่ของลูกคือภรรยาของคุณน่ะเหรอคะ""อืม""ไม่ค่ะ""ทำไม""เพราะคุณเคยบอกว่าถึงคุณจะมีลูกกับณินา แต่ต่อไปคุณก็ต้องแต่งงานกับคนที่คุณรัก และหลังจากนั้นคุณกับคนรักจะช่
เมื่อธามไทป้อนผลไม้ให้เธอเสร็จแล้ว จากนั้นเขาก็เอาของกินที่ซื้อมาใส่ในจาน ณินาที่ได้กลิ่นอาหารก็ถึงกับออกอาการพะอืดพะอม ใบหน้าหล่อที่กำลังจะทานอาหารเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมีอาการเหมือนจะอาเจียนก็ลุกขึ้นมาหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอแล้วเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ"คลื่นไส้เหรอ""ค่ะ" ตอบพลางมือเรียวโบกกลิ่นอาหารที่โชยเข้ามาในจมูกที่ตอนนี้ไม่ถูกกับกลิ่นของกินเอาเสียเลย"คลื่นไส้เพราะได้กลิ่นอาหารใช่ไหม""อื้อ" พยักหน้าแล้วยกมือขึ้นปิดจมูกเพราะไม่อยากได้กลิ่นอาหารที่เธอรู้สึกว่ามันเหม็นมาก"เดี๋ยวฉันจะเอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ""ไม่ต้องเอาไปทิ้ง คุณกินเถอะ ณินาจะอดทนค่ะ" เอามือที่ปิดจมูกออกแล้วบอกออกไป จากนั้นจึงปิดจมูกต่อธามไทที่เห็นอาการของเธอจึงลุกไปหยิบของกินแล้วเอาออกไปทิ้งในถังขยะที่อยู่นอกห้องและกลับเข้ามา"หายเหม็นหรือยัง""หายแล้วค่ะ" ตอบด้วยสีหน้าแช่มชื่นขึ้นเมื่อไม่ได้กลิ่นอาหารที่เธอไม่ชอบเอาเสียเลยเมื่อได้กลิ่น"พรุ่งนี้ฉันจะให้เธอย้ายขึ้นไปอยู่เพ้นท์เฮ้าส์""เพ้นท์เฮ้าส์คืออะไรคะ" ถามด้วยสีหน้าสงสัยอยากรู้"เพ้นท์เฮ้าส์คือห้องที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโด มันจะมีขนาดห้องใหญ่และกว้าง แค่ห้องเดียว
หลายวันต่อมาเป็นเวลาห้าวันแล้วที่ณินามีอาการแพ้ท้องซึ่งอาการค่อนข้างหนักพอสมควร ในแต่ละวันเธอจะอาเจียนราวสี่ถึงห้ารอบจนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นจากที่นอน แม้แต่น้ำเธอก็ยังกลืนไม่ลง กินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกมาหมด ดังนั้นสิ่งที่ทำได้คือต้องนอนอย่างเดียว เพราะถ้านอนอาการคลื่นไส้จะไม่รุนแรงมากนัก แต่เมื่อไหร่ที่เธอลุกออกจากที่นอนก็รู้สึกคลื่นไส้ในทันที ซึ่งมันรู้สึกทรมานมากห้าวันมานี้ธามไทไม่ได้โทรหาณินาเลย แต่เธอก็พอจะเข้าใจได้ว่าเขาต้องอยู่เฝ้าเพื่อนสาวเพราะเพื่อนของเขาไม่มีญาติที่ไหนเลย แต่เธอก็อดน้อยใจเขาไม่ได้อยู่ดี และคิดว่าในระยะเวลาห้าวันเขาไม่คิดจะโทรมาหาเธอบ้างเลยเหรอ หรือส่งข้อความมาบอกก็ยังดี แต่ก็ช่างเถอะ เพราะเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้นที่เขาต้องมาสนใจ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงรู้สึกปลงไปกับสิ่งที่เป็น พลางคิดในใจว่าตนเป็นที่พึ่งที่แห่งตนจะดีที่สุด ด้านธามไทกับมัทนาหลังจากที่มัทนานอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาห้าวัน วันนี้หมอก็อนุญาตให้มัทนาออกจากโรงพยาบาลได้ และธามไทก็ไปส่งมัทนาที่คอนโด จากนั้นเขาก็กลับมาหาณินาที่คอนโดทันทีในระยะเวลาห้าวันที่ธามไทต้องอยู่
'ว่าไงมัท' ก่อนที่เสียงของมัทนาจะพูดเข้ามาในสายด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ"ธามมารับมัทหน่อยสิ มัทขับรถชนท้ายรถคนอื่น รถคันหน้าเกิดเบรคกะทันหัน แล้วทีนี้มัทจึงเบรคไม่ทัน""ตอนนี้มัทอยู่ไหน""ตอนนี้มัทอยู่ถนนxxx""งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ""ธามรีบมาเร็วๆนะ มัทกลัว""ได้ๆ" รับคำเสร็จนิ้วหนาก็กดวางสายแล้วลุกไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำและออกมาสวมใส่เสื้อผ้าที่เขาโทรไปบอกลูกน้องที่บ้านให้เอามาให้เมื่อตอนกลางวัน จากนั้นจึงหันบอกกับณินาที่นั่งอยู่บนเตียง"เสร็จธุระเรื่องของมัทแแล้ว ฉันจะรีบกลับมา""ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงก็ออกจากคอนโดไปขึ้นรถหรูแล้วขับมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุทันทีที่ธามไทลงจากรถมามัทนาก็โผเข้าสวมกอดร่างสูงทันทีด้วยความตื่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน จากนั้นธามไทก็จัดการเคลียร์ปัญหาให้มัทนาจนแล้วเสร็จ ก่อนที่เขาจะพาหญิงสาวไปส่งที่คอนโดคอนโดมัทนา"มัทขอบใจธามมากนะที่ช่วยเหลือมัท" เมื่อรถหรูของธามไทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของมัทนา เธอก็หันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย"ไม่เป็นไรหรอกมัท เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว ไม่ว่ามัทจะเดือดร้อนเรื่องอะไรผมก็ยินดีช่วยอยู่แล้ว"
ใบหน้าหล่อมุดเข้าไปยังกลางใจสาวพลางแลบลิ้นออกมาเลียปุ่มกระสันจนทำเอาร่างบอบบางถึงกับห่อไหล่และแขม่วหน้าท้องด้วยความรู้สึกเสียวสยิวมากๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่เขาเคยทำมามันก็เสียวมากอยู่แล้ว แต่พอเขาทำแบบนี้มันเสียวมากจนไม่สามารถเปรียบกับอะไรได้"อ๊า ซี้ด"ลิ้นร้อนที่ไม่เคยได้สัมผัสกับกลีบกุหลาบของใครมาก่อนดูดเลียกลีบอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลจนทำเอาร่างบอบบางแอ่นเนินสาวเข้าหาปากหนาที่กำลังมอบความสุขให้เธอ ลิ้นหนากระหวัดเลียไปทั่วร่องกลีบสีหวานอย่างช่ำชองเหมือนกับว่าตัวเองเคยทำมาแล้วหลายครั้งอย่างนั้นแหละทั้งที่เพิ่งได้ทำวันนี้นี่เอง ปลายลิ้นร้อนตวัดขึ้นลงซ้ำๆอยู่อย่างนั้นจนทำให้ร่างเล็กจำต้องอ้าขาออกไปให้กว้างอีกเพราะความเสียวซ่านนั้นมันมากเหลือเกิน"อื้อ อ๊า" เสียงหวานส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างมีความสุข ตอนนี้ในสมองของเธอขาวโพลนไปหมด อีกทั้งในท้องของเธอเหมือนกับว่ามีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในนั้นลิ้นนุ่มของธามไทยังคงเลียต่อไปอย่างขยันขันแข็งจนตอนนี้มีน้ำสีใสไหลออกมาจากร่องสีสวยในจำนวนมากมายจนทำให้มีเสียงความฉ่ำแฉะที่กระทบกับปลายลิ้นดังออกมาอย่างชัดเจนแผล่บ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!"อ๊า เร็วหน่อ







