3 ยอมเป็นแม่ของลูก

ตอนเย็น

เมื่อตอนเที่ยงชบาโทรไปบอกณินาที่ทำงานอยู่ในบริษัทผลิตอาหารแปรรูปชื่อดังว่าวันนี้หลังเลิกงานแล้วให้รีบกลับ เพราะมีธุระสำคัญอยากจะคุยด้วย เมื่อณินาได้ยินแบบนั้นเธอจึงเกิดอาการร้อนใจ ดังนั้นวันนี้เธอจึงขอผู้จัดการออกจากบริษัทก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง เธอได้บอกกับผู้จัดการว่ามีธุระด่วนที่จะต้องไปทำ

ณินาเข้ามาในห้องพักของคนใช้ที่เธออาศัยอยู่มาสิบสามปีแล้ว เมื่อชบาเห็นร่างเล็กของหลานสาวที่เข้ามาจึงพูดขึ้นทันที

"อ้าวณินามาแล้วเหรอ"

"ป้ามีเรื่องอะไรก็รีบบอกณินามาเถอะค่ะ" เธอถามด้วยท่าทีร้อนใจ

"เมื่อเช้าพี่ชายเราโทรมาบอกป้าว่าทางฝั่งคนเจ็บเรียกค่าเสียหายมาหนึ่งล้านบาท"

"หนึ่งล้าน!" หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจพลางมือไม้ก็สั่นไปหมด เมื่อวานพอรู้ว่าพี่ชายเธอขับรถชนคนเธอก็ใจสั่นตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูก พอรู้ว่ายอดเงินที่จะต้องจ่ายเธอก็ยิ่งตัวสั่นเข้าไปอีก

"ใช่ และถ้าเราไม่จ่ายให้เขา พี่ชายเราก็จะต้องติดคุก"

"แล้วเราจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันดีคะป้าตั้งหนึ่งล้าน" เมื่อได้ยินอย่างนั้นณินาก็รู้สึกเครียดทันทีเพราะเธอไม่อยากให้พี่ชายของเธอต้องติดคุก

"เมื่อเช้าป้าไปบอกคุณท่านแล้ว และคุณท่านก็ยินดีจะช่วย"

"จริงเหรอป้า" เมื่อได้ยินอย่างนั้นดวงตากลมสวยก็แสดงออกถึงความดีใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่ามีทางออกแล้ว

"คุณท่านจะช่วยเราก็ต่อเมื่อ..." ชบาหยุดไว้แค่นั้นเพราะรู้สึกลำบากใจที่จะพูด

"คุณท่านว่ายังไงเหรอคะป้า"

"คุณท่านจะช่วยก็ต่อเมื่อ...ณินาตกลงไปเป็นแม่ของลูกให้คุณธามไท"

"แม่ของลูกคุณธามไท!?" ตอนนี้ณินาทั้งตกใจและงงจนสมองเบลอไปหมดแล้ว

"ใช่แม่ของลูก แต่ไม่ใช่เมีย"

"..." แม่ของลูกแต่ไม่ใช่เมียอย่างนั้นเหรอ ณินาคิดในใจ

"ณินาพอจะช่วยป้าได้ไหมลูก" ชบาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พลางแววตามีความเห็นใจไม่น้อย

"..." เธอเม้มปากชั่งใจพลางมีสีหน้าเคร่งเครียด เมื่ออยู่ๆต้องไปเป็นแม่ของลูกให้เจ้านาย

"ป้ารู้ว่าณินาลำบากใจ และป้าก็ไม่ได้อยากจะบังคับณินาหรอกนะ ถ้าณินาไม่ตกลงงั้นเดี๋ยวป้าจะไปบอกกับคุณท่านว่าจะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากท่าน" ชบารู้สึกสงสารณินาจึงไม่อยากฝืนใจ

"..." ณินายังนิ่งอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก คล้ายกับสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ

"ถ้าอย่างนั้นป้าจะไปบอกคุณท่านเดี๋ยวนี้เลยว่าจะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากท่าน" ว่าจบ ชบาก็ออกจากห้องไป ก่อนที่ณินาจะเรียกสติกลับคืนมาได้แล้วเอ่ยออกไป

"ป้าเดี๋ยวก่อน" ก่อนที่ชบาจะหันกลับมาถาม

"ทำไมเหรอ"

"ณินายอมเป็นแม่ของลูกให้คุณธามไทค่ะ" เธอคิดว่าป้าชบามีพระคุณต่อเธอมาก ดังนั้นเธออยากจะตอบแทนบุญคุณของป้า

ณินาอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิดและเธอก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อของเธอ เพราะแม่ไม่เคยเล่าเรื่องของพ่อให้เธอฟังเลย จนกระทั่งเธออายุสิบปีแม่ของเธอก็มาด่วนจากไปด้วยโรคหอบหืดอย่างรุนแรง ดังนั้นภาระหน้าที่การเลี้ยงดูเธอจึงต้องตกมาอยู่ที่ป้า ซึ่งตอนนั้นพี่ภูมิลูกชายคนเดียวของป้าที่อายุยี่สิบสองปีก็ได้แต่งงานมีครอบครัวพอดี

พอเสร็จงานแต่งของพี่ภูมิ ป้าก็พาเธอเข้ามาหางานในกรุงเทพมหานคร และได้เข้ามาทำงานเป็นคนใช้อยู่ที่นี่ เธอได้เรียนหนังสือจนจบปริญญาตรีก็เพราะเงินเดือนของป้า ซึ่งถ้านับเวลาก็สิบสามปีแล้วที่เธอกับป้าอาศัยอยู่ที่นี่

"จริงเหรอณินา หนูคิดดีแล้วใช่ไหม" ชบาถามย้ำอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นดีใจแล้วเดินเข้ามาสวมกอดลูกของน้องสาวที่ตัวเองเลี้ยงดูมาสิบสามปีแล้ว

"ณินาคิดดีแล้วค่ะ ณินาอยากตอบแทนบุญคุณของป้าที่เลี้ยงณินามาเป็นอย่างดีค่ะ"

"ป้าขอให้ณินาอยู่เย็นเป็นสุขนะลูกนะ ป้าขอให้ชีวิตของหนูมีความเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆขึ้นไป" ชบาพูดพร้อมกับลูบหัวของหลานสาวเบาๆ

"ค่ะป้า" ก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะผละออกจากร่างบอบบางของหลานสาวแล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้มปริ่มใจ

"งั้นเดี๋ยวป้าจะไปบอกคุณท่านนะว่าณินาตกลงเป็นแม่ของลูกให้คุณธามไท"

"ค่ะ" ว่าแล้ว ชบาก็รีบเดินไปยังบ้านของเจ้านายเพื่อบอกเรื่องราว