5 สบายใจที่ได้เลิก

คอนโดระริน

เมื่อระรินเปิดประตูเข้ามาในคอนโดก็เห็นว่าธามไทนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง ที่เขาเข้ามาได้เพราะธามไทมีคีย์การ์ดห้องเธอ

สายตาคมจดจ้องไปยังแฟนสาวนิ่งอย่างจับผิด จนทำเอาคนที่ทำผิดถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแววตาคมของแฟนหนุ่มที่จ้องมองมายังตัวเอง ก่อนที่เธอจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น

"คุณมาถึงนานแล้วเหรอ" ถามพร้อมรอยยิ้มแห้ง

"ไม่นานเท่าไหร่"

"อ๋อ อืม"

"คุณไปทำธุระอะไรมาเหรอ ทำไมถึงดูเหนื่อยๆจัง"

"เอ่อ...รินไป ทะ ธนาคารมาน่ะ" ตอบแต่ไม่กล้าสบตา

"อ๋อ งั้นคุณก็มานั่งสิผมมีอะไรจะบอก" ว่าแล้ว ระรินจึงเดินมาหย่อนก้นนั่งข้างๆธามไทด้วยท่าทีเงอะงะเนื่องจากว่าตัวเองมีชนักติดหลังอยู่ ก่อนจะถามออกไป

"คุณมีเรื่องอะไรที่จะบอกรินเหรอ"

ใบหน้าหล่อไร้ที่ติหันไปมองแฟนสาว ดวงตาคมมองไปยังต้นคอของเธอจึงเห็นว่ามีรอยจ้ำสีแดงสามสี่จุด เขาจึงรู้ได้ทันทีเลยว่ามันคือรอยดูด ธามไทที่เห็นอย่างนั้นถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ

"คุณอยากแต่งงานกับผมไหมริน"

"อยากแต่งค่ะ อยากแต่งมากๆเลยค่ะ" เธอเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าดีใจไม่น้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น

"แต่คุณย่าจะไม่ยกทรัพย์สินอะไรให้ผมเลย"

"ฮะ! คุณว่าอะไรนะ!" เธออุทานออกมาอย่างตกใจพร้อมดวงตาเบิกกว้างขึ้น

"คุณย่ายอมให้ผมแต่งงานกับคุณ แต่คุณย่าบอกว่าท่านจะไม่ยกทรัพย์สมบัติอะไรให้ผมเลย คุณย่าอยากให้ผมมาสร้างเอาเอง"

"ถ้าอย่างนั้นเราก็เลิกกันเถอะ รินไม่ยอมอยู่กับคนไม่มีทรัพย์สินอะไรติดตัวมาหรอก"

ธามไทที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อย เขาอยากลองใจเธอ และก็ได้รู้ว่าเธอคบเขาเพื่อหวังสมบัติของเขาอย่างที่คุณย่าเคยบอกจริง

ในระยะเวลาหลายเดือนมานี้เขามีความรู้สึกว่าพอได้อยู่ใกล้เธอแล้วรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกับเมื่อก่อน เพราะเขามีความรู้สึกว่านิสัยใจคอของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ดังนั้นเขาจึงทำตัวห่างเหินกับเธอเพื่อรอวันเลิกเท่านั้น จนในที่สุดวันนี้ก็มาถึงอย่างที่เขาตั้งใจ

"ตกลง งั้นเราก็เลิกกัน" พูดจบ เขาก็ลุกจากโซฟาแล้วหันมาทางระรินที่นั่งสีหน้าบูดบึ้งอยู่ ก่อนที่เขาจะกดตามองไปยังรอยแดงเป็นจ้ำที่ต้นคอของเธอ พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ที่คอของคุณโดนอะไรกัดมาเหรอ ทำไมถึงได้แดงแบบนั้น" กระตุกยิ้มมุมปาก

"เอ่อ...ยุงกัดน่ะ" เธอยกมือขึ้นปิดตรงรอยที่เจษฎ์ดูดพลางสายตาเลิ่กลั่ก

ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจะยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยออกไป

"หึ ยุงคงตัวใหญ่มากเลยนะถึงได้กัดจนเป็นรอยใหญ่ขนาดนั้น"

"..." เธอเงียบไม่อยากโต้ตอบอะไร พลางคิดในใจว่าเขาน่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เพราะเขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้อะไรเลย

ธามไทไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะออกจากคอนโดไปขึ้นรถและกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกสบายใจที่ได้เลิกกับคนที่ไม่มีความจริงใจให้เขาเลย

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

วันนี้ธามไทขับรถไปส่งคนเป็นย่าที่สนามบินเพราะคุณย่ากับเพื่อนๆจะไปแสวงบุญกันที่ประเทศอินเดียเป็นเวลาหลายเดือน หลังจากแสวงบุญเสร็จก็เที่ยวด้วยและยังไม่มีกำหนดว่าจะกลับเมื่อไหร่

บนรถ

"ยังไม่ลืมใช่ไหมว่าวันนี้ณินาจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน" พรรณีหันถามหลานชายตัวสูงที่ขับรถอยู่

"ไม่ลืมครับ"

"แกไปพูดกับแฟนแกหรือยัง"

"เราเลิกกันแล้วครับ"

"หึ เหมือนแม่แกไม่มีผิดสินะ"

"ขอบคุณนะครับคุณย่าที่เตือนผม"

"แกเชื่อย่าเถอะแล้วทุกอย่างจะดีเอง"

"ครับ"

เวลาต่อมา

เมื่อธามไทส่งพรรณีที่สนามบินเรียบร้อยแล้วเขาก็กลับมาบ้านทันที เมื่อเข้ามาภายในบ้านจึงเห็นว่าณินานั่งพับเพียบอยู่บนพื้นในห้องโถงใหญ่ตามประสาเวลาที่เธอเข้ามาในบ้านนี้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกไป

"ตามฉันขึ้นมาข้างบน"

"ค่ะ" รับคำแล้วลุกตามคนตัวสูงขึ้นข้างบนไป

เมื่อเข้ามาในห้องนอนเจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติก็หันพูดย้ำกับเจ้าของร่างบอบบางที่ยืนด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้างตัวเอง

"เธอเข้าใจคำว่าแม่ของลูกแต่ไม่ใช่เมียใช่ไหม"

"เข้าใจค่ะ"

"ช่วงนี้เธอนอนบนพื้นไปก่อนก็แล้วกัน เวลาจะทำเรื่องนั้นเธอค่อยขึ้นมานอนบนเตียง"

"ได้ค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะไปเอาที่นอนสามฟุตมาปูให้เธอนอน"

"ให้ณินาช่วยไหมคะ"

"ไม่ต้อง"

"ขอบคุณค่ะ" จากนั้น ธามไทก็ออกไปเอาที่นอนสามฟุตที่เขาซื้อไว้เมื่อสามวันก่อนเพื่อจะเอามาปูให้เธอนอนบนพื้น เพราะอยู่ๆจะให้เธอขึ้นมานอนบนเตียงกับเขาคงจะยังไม่ได้