บทที่ 2

“องค์หญิงทรงได้ยินชัดเจนแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เขากัดฟันกรอด ราวกับกำลังพยายามข่มกลั้นโทสะที่สุมแน่นอยู่เต็มอก

“เสี่ยวหน่วนยอมถอยให้ถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดพระองค์จึงยังทรงบีบคั้นนางไม่เลิกราอีกพ่ะย่ะค่ะ?”

“พระองค์เป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ แค่ความใจกว้างที่จะยอมรับสตรีที่อ่อนแอเพียงคนเดียวยังไม่มีเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ข้ามองดูชายหญิงคู่นี้ที่กำลังแสดงงิ้วฉากโศกกันอยู่หน้าเกี้ยวพระที่นั่ง

ภายในใจกลับไร้ซึ่งระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ รู้สึกเพียงว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี

“ฉีเซียว ตอนอยู่ชายแดนเจ้ากินทรายเข้าไปเยอะจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร?”

ข้าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เลิกม่านมุกของเกี้ยวขึ้น แล้วทอดสายตามองเหยียดลงไปที่เขา

“ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว”

“เจ้าปล่อยให้ภรรยาลับที่ลักลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ มาชักดิ้นชักงอร้องไห้โวยวายอยู่หน้าเกี้ยวของข้า”

“แล้วยังมีหน้ามาตำหนิว่าข้าไร้ความใจกว้างอีกหรือ?”

ฉีเซียวถูกสายตาเย็นเยียบของข้าทิ่มแทงจนถึงกับสะดุ้งถอยหลังวูบหนึ่ง

ทว่าเหล่าทหารชายแดนที่อยู่ด้านหลังเขากลับไม่ยินยอมจบแค่นั้น

พวกเขาล้วนเป็นชายฉกรรจ์หยาบกระด้างที่ร่วมเป็นร่วมตายกับฉีเซียวมา จะไปรู้ธรรมเนียมระหว่างนายบ่าวอะไรกัน

ในสายตาของพวกเขา ฉีเซียวก็คือแผ่นฟ้า ส่วนเสี่ยวหน่วนคือผู้มีพระคุณของท่านแม่ทัพ

“องค์หญิง! แม่ทัพของพวกเราสละเลือดเนื้อและชีวิตเพื่อต้าฉู่นะพ่ะย่ะค่ะ!”

รองแม่ทัพหน้าบากคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นมา ตะเบ็งเสียงร้องคำรามลั่น

“ก็แค่อยากจะขอสถานะให้สตรีกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง มีอันใดไม่สมควรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ต่อให้พระองค์จะเป็นถึงพระญาติวงศ์สูงศักดิ์ ก็จะทรงทำให้เหล่าทหารกล้าต้องปวดใจเช่นนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อเขาเป็นแกนนำ ทหารนายอื่นๆ ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็พากันประสานเสียงให้ดังขึ้นไปอีก

“ขอองค์หญิงโปรดเมตตา! โปรดรับแม่นางเสี่ยวหน่วนด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

ชายฉกรรจ์สวมชุดเกราะเหล็กนับร้อยนายตะโกนขึ้นพร้อมกัน เสียงดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น

ท่าทางเช่นนั้น ดูอย่างไรก็ไม่ใช่การขอความเมตตา แต่เป็นการกดดันบีบบังคับเบื้องบนกันชัดๆ

ฉีเซียวยืนอยู่หน้าสุดของฝูงชน ยืดหลังตรงตระหง่าน

เขามองมาที่ข้า แววตาประกายความลำพองใจและมั่นใจลึกๆ อย่างปิดไม่มิด

ราวกับจะบอกว่า เห็นหรือไม่ นี่แหละคือเจตนารมณ์ของผู้คน นอกจากยอมจำนนแล้ว เจ้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก

ข้าค่อยๆ ดึงสายตากลับมา ปล่อยม่านมุกลงเพื่อตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก

“กลับวัง”

ข้าเอ่ยปากบอกคนขับรถม้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพียงสองคำ

คนขับรถม้ารีบเงื้อแส้ม้าขึ้น เตรียมจะหันหัวรถม้ากลับ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ไม้เท้าหัวมังกรอันหนักอึ้งก็ฟาดเปรี้ยงลงมาขวางหน้ากีบเท้าม้า

“ข้าก็อยากจะเห็นนัก ว่าวันนี้ใครมันจะกล้าพาองค์หญิงไป!”

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีถูกสาวใช้สองคนพยุงร่างอันสั่นเทา มาขวางหน้าเกี้ยวพระที่นั่งไว้

แม้นางจะมีผมสีดอกเลาเต็มศีรษะ แต่ดวงตาหางหงส์คู่นั้นกลับฉายแววเจ้าเล่ห์และร้ายกาจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

นางคือวีรสตรีที่เคยติดตามปฐมกษัตริย์ออกรบบนหลังม้าเพื่อกอบกู้แผ่นดินเมื่อกาลก่อน

ด้วยคุณงามความดีนี้ นางจึงวางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วเมืองหลวงมาโดยตลอด

แม้แต่ยามที่อดีตฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพ ยังต้องไว้หน้านางถึงสามส่วน

“องค์หญิง วันนี้พระองค์ทรงเอาแต่พระทัยไม่เห็นหัวผู้ใดถึงเพียงนี้ จะเอาหน้าของราชวงศ์ไปไว้ที่ใดเพคะ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าถือไม้เท้าพยุงร่าง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้แห้งตึงเปรี๊ยะ

น้ำเสียงไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย มีแต่ท่าทีวางอำนาจสั่งสอนจากเบื้องบน

“ตระกูลฉีของหม่อมฉันเป็นถึงจวนแม่ทัพร้อยปี ฉีเซียวก็เป็นเสาหลักของราชสำนัก”

“เกี้ยวเจ้าสาวของพระองค์ก็มาจอดอยู่หน้าประตูจวนแล้ว ขุนนางผู้ใหญ่และผู้มีบรรดาศักดิ์ทั้งเมืองหลวงล้วนจับตามองอยู่ด้านใน”

“การที่พระองค์นึกอยากจะยกเลิกงานแต่งก็ยกเลิกเอาดื้อๆ เช่นนี้ สรุปว่าพระองค์กำลังตบหน้าตระกูลฉีของหม่อมฉัน หรือกำลังตบหน้าฝ่าบาทกันแน่เพคะ?”

ทุกถ้อยคำของนางล้วนเป็นการยัดเยียดความผิดใส่หัวข้าทั้งสิ้น

ราวกับว่าหากวันนี้ข้ากล้าก้าวเท้าจากไป ข้าจะกลายเป็นคนบาปหนาแห่งต้าฉู่ไปตลอดกาล

เมื่อฉีเซียวเห็นท่านย่าของตนออกโรงมาหนุนหลัง ความฮึกเหิมก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเป็นกอง

เขาก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงมาหลายส่วน แต่ความหมายคุกคามในคำพูดกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย

“องค์หญิง ท่านย่าพูดถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์อย่าทรงใช้อารมณ์เลย”

“งานสมรสนี้อดีตฮ่องเต้ทรงพระราชทาน หากวันนี้พระองค์เสด็จกลับไปด้วยความขุ่นเคือง”

“พรุ่งนี้ตามตรอกซอกซอยทั่วเมืองหลวง คงได้ลือกันให้แซดถึงชื่อเสียงฉาวโฉ่ว่าพระองค์ทรงริษยาและใจแคบเป็นแน่”

“ถึงยามนั้น ชื่อเสียงของพระองค์ป่นปี้หมดสิ้น แล้วจะยังหยัดยืนอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

ข้านั่งนิ่งสงบอยู่ภายในรถม้า รับฟังสองย่าหลานร้องรับเข้าขากัน นำเอาคุณธรรมจอมปลอมมาตีกรอบข่มขู่ข้า