บทที่ 3

ความเย็นเยียบที่ถูกสะกดกลั้นไว้ในอกเริ่มแผ่ซ่านออกมาทีละน้อย

“ชื่อเสียงป่นปี้งั้นรึ?”

ข้าแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นดังก้องกังวานอย่างขัดหูท่ามกลางความเงียบสงัดภายในรถม้า

“ฉีเซียว เจ้าประเมินตนเองสูงส่งเกินไปแล้ว”

“ชื่อเสียงของข้า ยังไม่ถึงคราวให้สวะที่ต้องพึ่งพาอิสตรีมารับลูกธนูแทนเช่นเจ้า ต้องมาเดือดร้อนแทนหรอกนะ”

สีหน้าของฉีเซียวแปรเปลี่ยนไปในพริบตา ราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?!”

เขาผู้เป็นถึงเทพสงครามผู้เกรียงไกร กลับถูกคู่หมั้นด่าทอหยามเกียรติกลางธารกำนัลว่าเป็นสวะ

เรื่องนี้ช่างหยามหยันยิ่งกว่าสังหารเขาให้ตายเสียอีก

“พี่ซื่อจื่อ ท่านอย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ...”

เสี่ยวหน่วนหยัดกายลุกขึ้นมาจากพื้นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ นางเดินโซเซโผเข้าสู่อ้อมอกของฉีเซียว

มือข้างหนึ่งของนางอุ้มเด็กเอาไว้ ส่วนอีกข้างกำคอเสื้อของฉีเซียวไว้แน่น

“องค์หญิงเพียงแค่ตรัสด้วยโทสะชั่ววูบ พระองค์มิได้ตั้งใจจะด่าทอท่านจริงๆ หรอกเจ้าค่ะ”

“ความผิดนับพันนับหมื่นล้วนเป็นของเสี่ยวหน่วนเอง เสี่ยวหน่วนจะไปเดี๋ยวนี้ จะไม่ยอมให้พี่ซื่อจื่อต้องลำบากใจเด็ดขาดเจ้าค่ะ!”

ปากพร่ำบอกว่าจะไป ทว่าสองเท้ากลับหยั่งรากฝังลึก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้านั้น เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและอาลัยอาวรณ์

และก็เป็นไปตามคาด ฉีเซียวถูกท่าทางเช่นนี้ของนางปลุกปั่นจนสติสัมปชัญญะขาดผึง

เขาผลักเสี่ยวหน่วนออกอย่างแรง หันขวับมาตวาดลั่นใส่เกี้ยวพระที่นั่ง

“ซูหว่านอิ๋น! ข้าอุตส่าห์ไว้หน้าเจ้าแล้ว อย่าได้ทำตัวหน้าไม่อายนักเลย!”

เขาถึงขั้นไม่ยอมเรียกขานว่าองค์หญิงอีกต่อไป ทว่ากลับเรียกขานนามเต็มของข้าออกมาตรงๆ

“การที่ข้าฉีเซียวยอมแต่งกับเจ้า ถือเป็นบุญวาสนาที่เจ้าสั่งสมมาถึงแปดชาติ!”

“เจ้าคิดว่าตัวเองยังเป็นองค์หญิงน้อยที่อดีตฮ่องเต้ทรงประคบประงมไว้กลางฝ่ามืออยู่อีกหรือไง?”

“บัดนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ สายเลือดที่หลงเหลือจากรัชกาลก่อนเช่นเจ้า ก็เป็นเพียงของประดับที่มีแค่ยศถาบรรดาศักดิ์จอมปลอมเท่านั้นแหละ!”

สิ้นคำกล่าวนี้ ทั่วทั้งบริเวณพลันตกอยู่ในความเงียบกริบ

ผู้คนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ฉีเซียวจะกล้าฉีกหน้ากากที่ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจทิ้งกลางธารกำนัลเช่นนี้

ฮูหยินผู้เฒ่าที่อยู่ด้านข้างมิได้เอ่ยห้ามปราม ซ้ำยังเผยรอยยิ้มหยันที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจออกมา

เห็นได้ชัดว่า นี่ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในใจของนางเช่นกัน

ในสายตาของพวกเขานั้น ข้าก็เป็นแค่หงส์ปีกหักที่สิ้นไร้คนหนุนหลัง

ได้แต่ต้องยอมปล่อยให้ตระกูลฉีของพวกเขาบีบคั้นปั้นแต่งตามอำเภอใจเท่านั้น

“ฉีเซียวพูดถูกแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ไม้เท้ากระทุ้งพื้นอย่างแรง พลางเชิดคางขึ้น

“องค์หญิง หม่อมฉันขอเตือนให้พระองค์ทรงตระหนักถึงความเป็นจริงเสียบ้าง”

“ก้าวเข้าสู่ประตูตระกูลฉีของหม่อมฉันแล้ว ก็ต้องรักษากฎเกณฑ์ของตระกูลฉี”

“ตำแหน่งภรรยาเอกร่วมในวันนี้ พระองค์จะทรงยอมรับก็ต้องรับ ไม่ยอมรับก็ต้องรับ!”

ทันทีที่นางกล่าวจบ ทหารคุ้มกันตระกูลฉีโดยรอบก็พากันก้าวประชิดเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียง

เสียงเสียดสีของดาบที่ถูกชักออกจากฝักดังกังวานบาดหูท่ามกลางมวลอากาศ

ทหารสวมเกราะหนักหลายร้อยนายตีวงล้อมเกี้ยวพระที่นั่งของข้าเอาไว้จนมิดชิดไม่มีแม้แต่รอยรั่ว

แสดงท่าทีราวกับว่าหากข้าไม่พยักหน้าตกลง ก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกไปจากที่นี่

รองแม่ทัพหน้าบากที่เป็นแกนนำยิ่งใช้สายตามาดร้ายจ้องเขม็งไปยังคนขับรถม้า

ราวกับว่าหากคนขับรถม้ากล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว เขาจะฟันร่างให้ร่วงหล่นจากหลังม้าในทันที

“องค์หญิง เชิญเสด็จลงจากเกี้ยวเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเซียวจัดระเบียบชุดมงคลที่ถูกเสี่ยวหน่วนขยุ้มจนยับยู่ยี่ให้เข้าที่ กลับมาตั้งท่าทีเย่อหยิ่งจองหองอยู่เหนือผู้คนเช่นเดิม

“ใกล้จะเลยฤกษ์มงคลแล้ว อย่าปล่อยให้แขกเหรื่อต้องรอนานเลยพ่ะย่ะค่ะ”

มวลอากาศอบอวลไปด้วยแรงกดดันอันชวนให้หายใจไม่ออก

ทหารคุ้มกันตระกูลฉีแปรสภาพเป็นดั่งกำแพงเหล็กที่ลมไม่อาจลอดผ่าน ปิดตายทางถอยของข้าจนหมดสิ้น

คนขับรถม้าตกใจกลัวจนร่างสั่นเทา สองมือขยุ้มแส้ม้าไว้แน่น ทว่ากลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

นี่น่ะหรือ ตระกูลขุนนางผู้มีความดีความชอบแห่งต้าฉู่

นี่น่ะหรือ ชายผู้แสนดีที่เสด็จพ่อผู้ประเสริฐของข้าทรงคัดเลือกมาอย่างดี แล้วดึงดันจะพระราชทานสมรสให้แก่ข้าให้จงได้

ข้ามองดูคมดาบที่ส่องประกายวาววับอยู่ภายนอกหน้าต่างรถม้า ภายในใจพลันรู้สึกขบขันสิ้นดี

“ฉีเซียว”

ข้าเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับดังฟังชัดเข้าไปถึงหูของทุกคน

“เจ้าคิดจริงๆ หรือ ว่าเพียงทหารคุ้มกันไม่กี่ร้อยนาย จะสามารถกักขังข้าเอาไว้ได้?”

ฉีเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกขัดใจอย่างยิ่งกับท่าทีปากดีแม้ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าของข้า

“องค์หญิง ที่กระหม่อมทำไปเช่นนี้ก็ล้วนหวังดีต่อพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ”

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง วางมาดทำทีราวกับผู้ที่พร่ำสอนด้วยความหวังดีจากใจจริง