[7] สายเรียกเข้า

 

 

บทที่ 7

สายเรียกเข้า

 

 

สุดท้ายเกวลินก็ไม่พ้นแพ้น็อก เธอโดนกระทำจนหมดสติไปกลางอากาศ สิ่งสุดท้ายที่จำได้เป็นแค่ภาพเลือนรางของชายหนุ่มรูปร่างแข็งแรงหล่อเหลาควบขับบนกายเธออย่างแข็งขัน เส้นผมเปียกชื้นปรกแปะไปตามใบหน้า ตามลำตัวชื้นเหงื่อที่ไหลออกมาจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง สุดท้ายแม้แต่อาหารมื้อเย็นก็ถูกป้อนยามดึก ก่อนจะเริ่มกิจกรรมสวาทต่อจนถึงรุ่งสางของอีกวัน

ยามเธอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเที่ยงเสียแล้ว เกวลินไม่พบเงาของคนที่ควรกกกอดเธอในยามนี้ แต่ร่างกายกลับสะอาดเอี่ยมคาดว่าชายหนุ่มคงพาเธอไปอาบน้ำล้างทำความสะอาดคราบคาวกามและเหงื่อไคลออกก่อนพาเธอมาพักผ่อนอย่างเต็มที่

เดี๋ยวนี้ร่างกายไม่เมื่อยขบและปวดร้าวแบบตอนแรก ๆ  จะมีแค่เพลียนิดหน่อยแต่มันให้ความมรู้สึกอิ่มเอิบมากกว่า

เกวลินลุกขึ้นก่อนจะผลัดเปลี่ยนชุดนอนให้เป็นชุดลำลองก่อนจะก้าวออกมาจากห้อง เธอพบเป้าหมายที่ตามหานั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำ บนโต๊ะข้างกันมีเครื่องดื่มสีฟ้าที่มีร่มคันจิ๋วปักเอาไว้

“ตื่นนานหรือยังคะ”

เธอทักทายออกไปพร้อมนั่งลงบนตักแกร่ง แม้จะถูกขัดจังหวะการอ่านหนังสือแต่คเชนทร์ก็ไม่หงุดหงิด ในเมื่อสาวสวยทั้งคนเป็นคนขัดจังหวะทั้งที

“ไม่นานก่อนหน้าหนูพักหนึ่ง แล้วนี่หิวหรือยังจะได้ให้เชฟนำอาหารออกมาให้”

แขนแกร่งโอบเอวคอดก่อนจะลากมาแนบชิด ร่องรอยรักจากเมื่อคืนยังคงไม่จางหายไปจากผิวหนังนอกร่มผ้า ทั้งรอยเก่ารอยใหม่ผสมผเสกันไปหมด 

“ค่ะ แล้วพี่เชนทานอะไรหรือยังคะ”

“ยัง รอหนูน่ะ งั้นไปทานกันครับ”

เกวลินถูกพาเดินไปยังห้องอาหารแบบเรียบหรูในตัววิลล่า พอนั่งลง เหล่าพนักงานนำอาหารออกมาเสิร์ฟ แต่เมื่อวานเธอไม่พบเจอคนพวกนี้สักคน เหมือนคเชนทร์จะรู้ว่าเด็กสาวคิดอะไรอยู่จึงตอบให้เสร็จสรรพแม้ว่าจะไม่ถูกถาม

“คนพวกนี้ถูกว่าจ้างมาชั่วคราว มื้อเย็นพี่จะพาหนูออกไปทานอาหารทะเลแล้วก็ขับรถกลับกรุงเทพฯ”

คเชนทร์บอกแผนการเสร็จสรรพ

อาหารถูกทยอยนำมาลำเลียงบนโต๊ะ ต่างล้วนเป็นของน่าอร่อยน่ากินไปหมด เธอตักชิมอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะออกปากชมไม่หยุด

” อร่อยมากค่ะ”

“ชอบก็ดี”

เธอและเขาทานอาหารด้วยกันจนเกือบจะเสร็จทันใดเสียงสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น หญิงสาวรู้แก่ใจไม่ใช่จากโทรศัพท์ของเธอเพราะโทรศัพท์ของเธอไม่มีเสียงเรียกเข้านี้

“อืม ครับ”

โทนเสียงที่คเชนทร์พูดทำเอาเกวลินสะดุดหู มันช่างอ่อนโยน เต็มไปด้วยความใส่ใจ แบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้แต่กับตัวเธอเองคเชนทร์ก็ไม่เคยพูดอ่อนโยนแบบนี้

“ว่าไงนะ รอที่นั่นแหละ จะรีบไปครับ”

เกวลินมองชายหนุ่มลุกออกไปจากโต๊ะอาหารทันทีไม่แม้แต่จะหันมาบอกหรือมองเธอสักนิด ใจของเธอจากตอนแรกที่ชาหนึบตามมาด้วยความเจ็บปวด แม้อยากถามว่าเจ้าของสายคือใครแต่ก็ไม่อาจทำได้ การกระทำจะผิดข้อสัญญา ย้ำเตือนว่าเธอกับเขาเป็นแค่ผู้เลี้ยงดูกับคนที่ถูกเลี้ยงดูเท่านั้น ฝันที่เธอวาดและสานแตกสลายพลันไม่ต่างจากฟองสบู่ที่แตกออก 

เหมือนเดินอยู่บนสวรรค์ทันทีกลับกลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ร่วงลงสู่นรกอเวจี

 

 

เกวลินรอชายหนุ่มตั้งแต่เที่ยงที่ทานอาหารด้วยกันจนเกือบสองทุ่ม แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคเชนทร์จะกลับมาแต่อย่างใด จนกระทั่งสามทุ่มชิดมือขวาของคเชนทร์มาหาเธอและจัดรถพาเธอกลับไปกรุงเทพฯ โดยปราศจากเงาของชายหนุ่มที่เป็นเจ้านายตามกลับไปกับเธอด้วย

“เจ้านายติดธุระด่วนครับ ให้คุณเกวกลับไปก่อน”

สีหน้าของเธอคงแย่มากและเต็มไปด้วยความอยากรู้ แม้ไม่ถามแต่ชิดก็ตอบให้เธอเสร็จสรรพ แต่ที่เกวลินอยากรู้คือ ธุระอะไรที่ทำให้ชายหนุ่มที่แสดงออกว่าหลงใหลในตัวเธอขนาดนั้นทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีสักนิด

เกวลินพยายามไม่คิดมาก อย่างไรชายหนุ่มเป็นเจ้าของธุรกิจจำนวนมาก มันอาจเป็นงานด่วนที่จำเป็นต้องไปตัดการด้วยตัวเองก็ได้

 

 

 

หลังจากวันนั้นผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เกวลินก็ไม่พบเจอหน้าหรือได้รับการติดต่อจากคเชนทร์อีกเลย แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่อาจติดต่อไปก่อนได้ ตามที่ตกลงกันไว้ เธอเป็นได้แค่ฝ่ายรอเท่านั้น

 

“แกอย่าทำหน้าหงอยเป็นปลาตายค่ะ กระเทยเห็นแล้วกินข้าวไม่ลง”

“เปล่า แค่เหนื่อย”

เกวลินที่ปิดเทอมสองเดือนนัดเจอกับออมสินที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเพื่อพบปะพูดคุย อีกสามวันออมสินจะบินไปต่างประเทศในโครงการเวิร์กแอนด์ทราเวลเป็นเวลาหนึ่งเดือน ทำให้พวกเธออยากเจอกันก่อนที่เพื่อนจะไม่อยู่

“หรอ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยย่ะว่าแกมีปัญหา…หัวใจ”

เกวลินฟังแล้วก็รู้สึกตกใจจนหล่นวูบ

“อย่าบอกนะว่าแกยังไม่รู้ตัวอีกน่ะ”

ออมสินทำตาโต ผ่านมานานขนาดนี้เธอคิดว่าเพื่อนสาวของเธอน่าจะรู้ตัวแล้วเสียอีกว่าตกหลุมรักเจ้าสัวหนุ่มหล่อไปเป็นที่เรียบร้อย

“ไม่ ฉันไม่รู้”

ในหัวของเกวลินตีกันวุ่นวายไปหมด ใช่...เธอมีความสุขยามอยู่และใช้เวลากับคเชนทร์ ใช่...เธอคิดถึงยามไม่เจอหน้ายามห่างกัน ใช่...เธอทุกข์ใจยามรู้ว่าเธอเป็นได้แค่นี้และอยากเป็นมากกว่านี้ เธออยากครอบครองเขาไว้แต่เพียงผู้เดียว อยากได้รับความสนใจ ความใส่ใจจากเขาคนเดียวเท่านั้น

พลันเกวลินก็เข้าใจความรู้สึกหนักในใจที่ผ่านมาหลายวัน เธอตกหลุมรักคเชนทร์เข้าแล้ว...แบบไม่รู้ตัว เพราะเธอไม่เคยรักใครมาก่อน คนที่เธอรักนอกจากแม่ก็มีคเชทร์ แต่ความรักที่มีให้แม่คือความรักอีกแบบที่แตกต่างจากคเชนทร์เป็นความรักแบบคนที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ความรักที่เธอมีให้คเชนทร์มันเป็นสิ่งที่ไม่อาจสมหวังตั้งแต่แรกแล้ว พอคิดก็อดตาแดงจนน้ำตาไหลไม่ได้

“โอ๋ ๆ  อย่าร้องน่า คนเรารักแรกก็อกหักกันทั้งนั้นแหละ มีสัก 1% มั้งที่สมหวังน่ะ”

“แกจะปลอบฉันดีกว่านี้ได้ไหมไอ้ออมสิน”

เกวลินชักโมโหเพื่อนจนออกอาการ

ออมสินปล่อยให้เพื่อนสาวร้องไห้จนพอใจ โชคดีที่พวกเธออยู่ในมุมอับคนเลยไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นไม่งั้นจะต้องถูกสงสัยว่ากระเทยรังแกเพื่อนแน่ ๆ

ออมสินไถไอจีเช็กข่าวสังคมไฮโซพลาง ๆ รอยัยเพื่อนคนดีของเธอสงบสติแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอภาพแอบถ่ายที่ค่อนข้างชัดของใครบางคน ก่อนจะกดเ้ข้าไปอ่านข้อมูลและตามไปที่เพจต่าง ๆ

“ออมสินทำไมแกทำหน้าอย่างกับเห็นผี”

เกวลินถามอย่างตกใจเธอไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน

“เอ่อ แก ทำใจไว้นะ หายใจลึก”

ออมสินเตือนสติเพื่อนตัวเอง เป็นเวรกรรมของมันแท้ ๆ  หลังจากรู้ใจตัวเองชอบเขาแต่ไม่อาจสมหวังยังจะโดนเหยียบซ้ำให้ใจสลาย

“ดูนี่”

เกวลินรับโทรศัพท์ของเพื่อนมาดูก่อนจะอ่านสิ่งที่เพื่อนสนิทค้นหาเอาไว้ ยิ่งอ่านหน้าของเธอยิ่งซีดเผือด จนตอนนี้แทบจะไม่มีสีเลือดให้เห็น

“เกว แกใจเย็น มันอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้”

ออมสินพยายามปลอบแต่ดูท่าจะไม่ได้ผล เพราะเกวลินรู้ดีว่ามันเป็นความจริง

ทั้งหมดคือเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ!

คเชนทร์เริ่มแปลกไปในช่วงเวลานั้นพอดี และล่าสุดที่ไปเที่ยวด้วยกัน มีสายเรียกเข้าที่ทำให้คเชนทร์ไม่สนใจเธอก่อนจะผลุนผลันออกไปโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็นอย่างไรจะกลับอย่างไร

น้ำตาที่หยุดไปแล้ว คราวนี้กลับไหลออกมามากกว่าเดิมหลายเท่า ส่วนออมสินกระเทยสาวก็ได้แต่ทำหน้าที่ส่งทิชชู่ให้เพื่อนรักอย่างเดียวไม่หยุด