แม่บ้านนางบำเรอของมาเฟียร้ายกาจ

บทที่ 1

เข้าใจผิดว่าเป็นเด็กขาย

ยามดึก ณ วิลล่าสุดหรูในย่านผู้มีอันจะกินของเมืองหลวง รถยนต์สีดำสัญชาติยุโรปเปิดไฟสูงสว่างโร่วิ่งเข้ามาตามถนนของหมู่บ้านก่อนจะมาจอดที่วิลล่าหลังหนึ่ง ชายในชุดสูทสีดำสองคนรีบร้อนลงจากรถเพื่อไปเปิดประตูรั้ว อีกคนถือปืนสั้นในมือตั้งท่าคุ้มกันคนหรือบางอย่างในรถ พร้อมลงมือถ้ามีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

เมื่อประตูรั้วบ้านเปิด รถยนต์หรูรีบขับเข้าไปด้านในทันที พร้อมกับชายในชุดสูทดำสองคนตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเปิดประตูรถและพยุงชายร่างสูงใหญ่ที่สภาพป้อแป้คนหนึ่งออกมาจากเบาะด้านหลัง ก่อนจะพาพยุงเดินเข้าไปในตัวบ้านส่วนคนขับรถยืนรอด้านนอกเพื่อคุ้มกันและรอรับบางอย่างที่กำลังจะส่งมาถึง

“นายรออีกแปปนะครับ ผมตามให้แล้ว”

หนึ่งในคนที่พยุงรีบบอกชายหนุ่มที่สภาพป้อแป้หลังจากพาขึ้นไปนอนบนเตียงในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับนำผ้าเย็นจัดมาประคบให้ตามใบหน้าและลำคอของผู้เป็นนายเพื่อบรรเทาอาการของฤทธิ์ยาปลุกนรกที่เจ้านายพลาดท่าเสียทีถูกวางยาจนได้

“เออ หรรมกูแข็งจนจะระเบิดแล้ว โธ่เว้ย อย่าให้กูรู้นะว่าแม่งเป็นหมาตัวไหนที่ลอบกัด บัดซบ! พ่อจะถลกหนังมาทำพรมเช็ดเท้าแม่ง!”

ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายสบถออกมาอย่างหัวเสีย จากการเสียท่าระคนอารมณ์เงี่ยนที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยแต่ก็ต้องอดทนเพราะตอนนี้มีแต่ลูกน้องล่ำบึ้กรอบกาย ผู้หญิงที่อยากใช้ระบายอารมณ์ก็ต้องรอให้เอเย่นนำมาส่ง เพราะจะไปคว้าใครก็ได้มาเอาก็ใช่ที่ เพราะเขามันคนมากศัตรู เกิดตื่นขึ้นมาโดนปาดคอตายเพราะคุมช่วงล่างไม่ได้คงอายไปยันบรรพบุรุษ

ในห้องนอนชั้นสองของตัววิลล่า เกวลินถูกปลุกขึ้นจากเสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามากลางดึกและเสียงโวยวายของคน เธอสะลืมสะลือก่อนจะได้สติ อารามด้วยความตกใจคิดว่าขโมยเข้าบ้านกำลังจะกดเรียกตำรวจไปที่เบอร์ 911 แต่สมองก็พลันนึกได้พอดีว่า ยามนี้เธอไม่ได้อยู่บ้านเช่าของตัวเองแล้วแต่มาทำงานแม่บ้านแทนแม่ที่ป่วยจนเข้าโรงพยาบาล บ้านที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้คือบ้านของนายจ้างที่เจ้าของไม่ค่อยมาพัก

ตั้งแต่เธอมาทำงานได้เกือบเดือนก็ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของเลยสักรอบ เสียงที่ได้ยินอาจจะไม่ใช่โจรแต่เป็นเจ้าของผู้ลึกลับก็ได้ ก่อนจะทำเรื่องใหญ่โต เธอจึงตัดสินใจออกไปสำรวจสถานการณ์ก่อน

หญิงสาวโผล่หน้าออกมาจากห้อง ก่อนจะเดินเท้าเปล่าเปลือยไปยังต้นทางของเสียงซึ่งเป็นชั้นสามของบ้านหรือมาสเตอร์เบดรูม

ห้องนี้เธอคุ้นเคยดีเพราะเข้าไปทำความสะอาดบ่อยครั้ง แม้จะสะอาดจนไร้ฝุ่นแต่ตามหน้าที่ก็ต้องทำทุกวัน เธอไม่อยากให้แม่โดนไล่ออกเพราะเธอขี้เกียจทำงานหรอกนะ

เกวลินเดินไปยังหน้าห้องจด ๆ จ้อง ๆ ว่าจะโผล่หน้าชะโงกเข้าไปดูดีหรือไม่ แต่ก็ได้ยินเสียงสบถน่ากลัวดังออกมาทำให้เธอหัวหด ใจไม่ดี ก่อนจะตัดสินใจหนีไปตั้งหลักที่ห้องนอนของตัวเองก่อนแต่พอหันหลังกลับไป เธอก็พบชายในชุดสูทสีดำยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้ว

“มาแล้วหรือ ไวดีนี่ เข้าไปเลย นายรออยู่ คราวนี้งานเร่ง ทางเราจะจ่ายให้เป็นพิเศษ”

“หา! อะไรนะคะ?”

เกวลิน ยืนงงเป็นไก่ตาแตกว่าพี่ชายท่านนี้กำลังพูดบ้าอะไรกับเธอกัน แต่ยังไม่ทันจะได้พูดโต้ตอบเธอก็ถูกลากพาเข้าไปในห้องและโยนลงไปบนเตียงใส่ชายหนุ่มที่นอนอยู่ก่อน เสียงประตูห้องปิดล็อกจากด้านนอกทำให้รู้ว่าเธอโดนขังเสียแล้ว

หญิงสาวอยากจะทึ้งหัวตัวเองยิ่งนักยิ่งยามนี้เธอต้องอยู่สองต่อสองกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดอะไรซักอย่างแต่พอจะอ้าปากแก้ตัวกลับไม่อาจทำได้ เธอหันไปมองเพื่อนร่วมเตียง ชายหนุ่มมีหน้าตาหล่อเหลาชวนตะลึง ใบหน้าคมคร้าม หล่อยิ่งกว่าดารา แต่ออร่าที่แผ่ออกมาดุดันเหมือนพวกมาเฟียตามในหนัง เธอไม่ได้กลัวแต่ก็ไม่ชอบอยู่กับผู้ชายที่ไม่รู้จักสองต่อสอง ขณะที่กำลังจะลุกจากเตียงเพื่อไปเคาะหน้าห้องให้เปิดประตูให้และอธิบาย พลันร่างกายของเธอก็ถูกกดลงบนเตียง แผ่นหลังสัมผัสเตียงนุ่ม ก่อนกายหนาแกร่งจะทาบทับตามลงมา

“คุณ! ออกไปนะ”

เกวลินแหวใส่ เธอได้กลิ่นเหล้าจากคนที่ทับเธออยู่ เมาแล้วเหมือนหมาไม่มีผิด

“ไม่ เธอต้องช่วยฉัน”

“ห๊ะ ช่วย? ให้ช่วยอะไร?”

เกวลินงงกับคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะได้รับคำตอบในเวลาถัดมาที่ทำให้หน้าแดงซ่าน เป้ากางเกงตุงแน่นขึ้นเป็นลำกำลังถูไถไปมาบนต้นขาเธอ

ไอ้หมาติดสัดนี่!

“ปล่อยนะคะ ฉันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”

เธอพยายามปัดป้องเพื่อให้หลุดพ้นพันธนาการและขอความช่วยเหลือ

“หึ อย่าทำเล่นตัวเลยน่า แค่นอนกับฉันคืนนี้เธอก็ได้เหนาะ ๆ แสนนึงแล้ว เธอต้องนอนกับผู้ชายกี่คนถึงจะได้จำนวนนี้ หืม?”

เกวลินที่ได้ฟังเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ตานี่เข้าใจว่าเธอเป็นเด็กขายหรือพวกเด็กเอ็นแต่ประเด็นคือเธอไม่ใช่นี่สิ

“ฉันไม่ใช่เด็กขายนะคะ คุณเข้าใจผิดแล้ว”

เธอพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

“ฮ่าฮ่า ตลกนะ ถ้าไม่ใช่แล้วเธอมาทำบ้าอะไรในบ้านหลังนี้ ตอนนี้”

เกวลินเหมือนน้ำท่วมปาก การที่เธอมาทำงานแม่บ้านแทนแม่มันก็ผิดข้อตกลงหรือสัญญาว่าจ้างที่แม่ของเธอเซ็นเอาไว้กับนายจ้าง ถ้าเกิดถูกรู้เข้านอกจากจะถูกไล่ออกแล้วอาจจะถูกฟ้องร้องปรับค่าเสียหายเป็นเงินอีกก้อน ยามนี้แม้แต่ค่ารักษายังไม่มีปัญญาจะจ่ายให้พอ

“ฉะ ฉัน ฉัน”

เกวลินตอบไม่ได้และไม่อาจตอบได้

“ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นอะไรมาช่วยฉันกำจัดฤทธิ์ยานรกนี่ แล้วเธอเอาเงินไป ล้านหนึ่งพอไหม”

เงินล้านสมัยนี้ไม่ใช่ว่าหาง่ายแต่ถ้าได้มานอกจากจะพอค่ารักษาของแม่แล้วยังเหลือเก็บเป็นค่าเทอมให้เธอจนจบอย่างสบายถ้าใช้อย่างประหยัด

เกวลินตรองก่อนจะคิดว่าขายตัวให้ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้แย่ ความจนมันน่ากลัว ถึงเวลาจำเป็นต้องทำอะไรที่ไม่อยากทำก็ต้องทำ

“ตกลง แต่ว่าฉันบอกไว้ก่อนนะคะว่านี่เป็นครั้งแรก ฉันไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน”

เกวลินบอกไปตามตรงเพื่ออีกฝ่ายจะได้ไม่ผิดหวัง เพราะชายหนุ่มอาจจะอยากได้ผู้หญิงเจนสนามช่ำชองมาใช้งานมากกว่า

“หือ ซิง แบบเธอยังเหลือรอดในสังคมยุคปัจจุบันอีกหรอ หายากนะเนี่ย เอาเป็นว่าฉันจะไม่รุนแรงมากแล้วกัน”

เมื่อตกลงการค้ากันสำเร็จ เกวลินก็ถูกร่างสูงใหญ่จู่โจมรุกเร้าจนสติหลุดลอย วัยสาวสะพรั่งไม่เคยผ่านมือขายถูกชักจูงให้รู้จักเพศรสที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ยามเมื่อแก่นกายใหญ่ยาวฝังตัวเข้าไปในร่างอ่อนนุ่มหนั่นแน่น ชายหนุ่มถึงกับผงะ อุทานออกมาอย่างตกใจ

“นี่ เธอบริสุทธิ์จริงสิ!”

“อื้อ เจ็บ คุณอย่าพึ่งขยับ”

เธอไม่มีแรงจะตอบแล้ว ร่างกายท่อนล่างเหมือนโดนมีดแทง เธอเรียนสุขศึกษามาบ้างจนพอรู้มาบ้างว่าครั้งแรกมันไม่โสภาแบบในนิยาย กว่าจะเน้ดกันจนเสียวจิตหลุดก็ครั้งที่สามสี่ไปแล้วโน่น ครั้งแรกนี่ไม่ต่างจากฉากฆาตกรรมเท่าไหร่ ทั้งเลือด ทั้งเจ็บ ใครไม่มาประสบเองคงไม่รู้ซึ้ง

เกวลินรู้สึกว่ายิ่งสิ่งนั้นฝังในตัวของเธอนานมันยิ่งขยายมากขึ้น

” อื้อ คุณ ยังจะใหญ่ได้อีกหรอ”

เกวลินกล่าวพร้อมตะลึง คนบ้าอะไรหื่นกามชะมัด แต่ชายหนุ่มก็ดีหน่อยเขาปล่อยให้เธอได้ปรับตัวก่อนจะลงมือขย้ำอย่างเต็มที่

ร่างกายรวมถึงดอกไม้งามของเธอถูกใช้งานจนช้ำไปหมด ค่ำคืนผ่านไปราวกับมีพายุพัดผ่าน เสียงครางของเธอและชายหนุ่มคนนั้นผสานกันจนไม่รู้ของใครเป็นของใคร เธอต้องยอมรับว่าชายหนุ่มคนนี้เก่งมาก แม้จะเป็นครั้งแรกของเธอแต่ก็ทำให้เธอสุขสมในแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

การเคี่ยวกรำกินเวลายาวไปจนเช้าของอีกวัน สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมามอบจุมพิตที่หน้าผากเปียกชื้นของตัวเธอและภาพก็ตัดไป