INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1 ข้าคือเหวินจือเวย...?
Fecha de publicación:
2026-07-03 10:57:29กรุ๊ง… กริ๊ง…
กระดิ่งหยกที่แขวนอยู่ใต้ชายคาของเรือนนอนส่งเสียงดังขึ้นแผ่วเบาตามแรงลม เสียงของมันใสบริสุทธิ์กังวานจนปลุกให้ใครบางคนค่อย ๆ รู้สึกตัว
ความเจ็บปวดรวดร้าวที่เคยแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังจนแทบขาดใจค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าและหนักอึ้งราวกับจมอยู่ใต้น้ำลึก
เฉินอวี้หลานค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตปรือลืมขึ้น ก่อนจะเห็นเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตา กลิ่นหอมกรุ่นของสนหอมและน้ำหมึกลอยอบอวลบางเบาอยู่ในอากาศ
นางขยับกายพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกนุ่มนวลจากฟูกที่นอน ซึ่งทำจากแพรพรรณชั้นดี ทำให้นางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความสับสน...
ที่นี่ที่ไหน… นี่ไม่ใช่เรือนของข้า ไม่ใช่จวนเจิ้นกั๋วกง…
เบื้องหน้าของนางคือเรือนนอนที่ตกแต่งอย่างประณีตและอบอุ่น แสงแดดยามเช้ารำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักพาดทับบนฉากกั้นไม้จันทน์ที่วาดลวดลายทิวทัศน์งดงาม
บนโต๊ะไม้ข้างเตียงมีพู่กันขนแกะวางเรียงรายอยู่บนแท่นหยก และมีกระดิ่งลมขนาดเล็กแขวนอยู่ที่ริมหน้าต่าง ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบาตามสายลมพัดเอื่อย
นี่ข้า... ยังไม่ตายหรือ?
ความคิดนั้นทำให้นางก้มลงมองมือของตนเองทันที ทว่าหัวใจของนางกลับกระตุกวูบ เมื่อเห็นมือน้อย ๆ ที่วางอยู่บนผ้าห่ม มือนั้นทั้งขาวเนียนและเล็กบางกว่ามือเดิมของนางมากนัก
ไม่มีความหยาบกร้านบนฝ่ามือและปลายนิ้ว หรือแม้แต่ร่องรอยบาดแผลที่แขนจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก นางพลิกฝ่ามือไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะลองเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังของตนเอง...
ความเจ็บปวดจากคมดาบและลูกธนูที่ควรจะเหวอะหวะกลับมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงผิวพรรณที่เรียบลื่นดั่งหยกขาว
เฉินอวี้หลานขยับลุกจากเตียง ร่างกายที่ดูเล็กผิดตานั้น ทำให้นางซวนเซไปเล็กน้อย ก่อนจะพาตัวเองไปหยุดอยู่ที่หน้าคันฉ่องสำริดบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง
ภาพร่างที่สะท้อนออกมา ทำให้ลมหายใจของนางแทบหยุดชะงัก ใบหน้าของแม่นางน้อยที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยประกายเร้นลับบางอย่าง
“ใครกัน!?” เฉินอวี้หลานร้องถามอย่างตกใจ มือเล็กเลื่อนขึ้นมากุมลำคอ เมื่อตระหนักถึงน้ำเสียงที่อ่อนหวานของเจ้าของร่าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขณะที่จ้องสำรวจไปทั่วเรือนร่างเล็กบนคันฉ่อง
ภาพแม่นางที่นางเห็นตรงหน้า น่าจะมีอายุราวสิบสี่สิบห้าปี หรือเพิ่งพ้นวัยปักปิ่น จากท่วงท่าที่นางขยับสอดคล้องไปกับอากัปกิริยาบนคันฉ่อง นั่นหมายความว่า... นี่คือร่างของนางอย่างนั้นหรือ!?
ไม่ใช่ว่าข้ายังไม่ตาย... แต่ข้า เฉินอวี้หลาน ได้ตายไปแล้ว...
เฉินอวี้หลานคิดอย่างเสียใจ ด้วยแวบแรกที่นางฟื้นขึ้นมานั้น นางยังหลงนึกดีใจว่าหลงมู่เฉิน... องค์ชายห้าผู้ที่ปลิดชีพหลงจื่อซวนจะเป็นผู้ที่ฉุดรั้งนางกลับมาจากความตาย
ทว่าร่างเล็กที่สะท้อนอยู่บนคันฉ่องนี้ ตอกย้ำความจริงที่ว่านางได้ตายไปแล้ว จนได้กลับมาเกิดใหม่... กระมัง?
ข้าได้มาเกิดใหม่ โดยที่ยังมีความทรงจำในชาติก่อนติดมาด้วยอย่างนั้นหรือ?
ไม่สิ... ถ้าได้เกิดใหม่ เหตุใดข้าจึงเพิ่งมาจำความได้ในตอนนี้เล่า? เหตุใดจึงไม่สามารถจำความได้ตั้งแต่วัยเยาว์?
ความคิดของเฉินอวี้หลานตีกันอย่างสับสนวุ่นวาย ในขณะที่สองมือเรียวยาวลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอย่างสำรวจ พลางหมุนกายไปมาอยู่หน้าคันฉ่อง
จะว่าไป... ร่างใหม่นี้ก็ดูอ่อนหวานนุ่มนวลเสียจริง...
ครั้นข้าได้มาเกิดใหม่แล้ว... ก็คงจะไม่ใช่เฉินอวี้หลาน บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เฉินอีกต่อไปแล้วสินะ
ดวงตากลมโตฉายแววเศร้าสร้อยขึ้นมา เมื่อนึกถึงบุพการีในชาติก่อนที่เสียสละชีวิต เพื่อปกป้องตนเอง ความคับแค้นสุมแน่นอยู่ในอกอย่างไร้หนทางระบายออก ลมหายใจของนางหอบกระชั้นด้วยแรงโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นมากลางอก
ไอ้สุนัขหลงจื่อซวน! เพราะเจ้า! ตระกูลของข้าจึงต้องดับสิ้น! ข้าจึงต้องมาตายอย่างน่าอนาถเช่นนั้น!
หากย้อนเวลากลับไปได้! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นแล้วโยนให้สุนัขกินเสีย!
ไม่สิ... หากก่อนที่ข้าจะตายยังพอส่งเสียงได้ ข้าจะบอกหลงมู่เฉินให้แทงหลงจื่อซวนนั่นอีกสักพันครั้ง แล้วสับร่างของมันไปโยนให้สุนัขกิน ถึงจะสาแก่ใจ!
ฮึ่ย! แค้นนัก!
ดวงหน้าอ่อนละมุนบนคันฉ่องขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง พาให้เฉินอวี้หลานที่เหลือบสายตากลับไปมองอีกครั้งยังอดใจอ่อนไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่... ช่างไม่เหมาะกับแม่นางในห้องหออย่างเรือนร่างนี้เลยจริง ๆ
“ว่าแต่... ข้าเป็นใครกัน?” เฉินอวี้หลานเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของเงาสะท้อนบนคันฉ่องไปมา
‘เหวินจือเวย…’ เสียงหนึ่งแว่วขึ้นมาในความคิดของเฉินอวี้หลาน
ดวงตากลมโตบนคันฉ่องสำริดเบิกกว้างด้วยความตกใจ “นั่นเสียงใครกัน?”
เฉินอวี้หลานถามขึ้นพลางหันซ้ายหันขวา เพื่อมองหาต้นตอของเสียงปริศนา ร่างเล็กผละออกจากคันฉ่อง เดินสำรวจไปทั่วเรือนกว้าง แต่ก็ไร้วี่แววของบุคคลภายนอก
ทั้งเรือนกว้างนี้ มีนางเพียงคนเดียว!
แล้วเมื่อครู่คือเสียงของใครกัน!?
ผีหลอกข้ารึ?
เฉินอวี้หลานเบิกตากว้างเมื่อคิดได้เช่นนั้น “!!!”
แต่แล้วนางก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู
“เวยเวย… ตื่นหรือยัง? ลูก”
เฉินอวี้หลาน “!!!”
Último capítulo
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 150 แม่สื่อของเขา (จบ)
ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนมู่อ๋องที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้ากลับสู่จวนที่พัก บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบแสนหวาน ละอองแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสายรำไรหลงมู่เฉินเอนกายพิงเบาะนุ่มพลางสอดลำแขนแกร่งโอบกอดร่างระหงของเฉินอวี้หลานเอาไว้แนบอก ฝ่ามือหนาคอยลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการปลอบประโลมความกังวลสุดท้ายให้เหือดหายไปจากใจของนางชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่พิงอยู่กับอกตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง... ตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่?”เฉินอวี้หลานขยับกายซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข“เพคะ... สบายใจขึ้นมากแล้ว หม่อมฉันเกิดมาสองชาติภพ ผ่านเรื่องราวขมขื่นมามากมาย ยามนี้ หม่อมฉันถึงได้ตระหนักรู้ว่าสิ่งที่มนุษย์เราต้องการแท้จริงแล้วไม่ได้มากมายใหญ่โตอันใดเลย ขอเพียงมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีข้าวอุ่น ๆ ให้กินอิ่มท้อง มีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีความสุขสงบในทุก ๆ วันที่ตื่นลืมตาขึ้นม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 149 ความสงบสุข
เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวี้หลานก็ขยับยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ในเมื่อทุกแคว้นล้วนตียาก และต่างมีตระกูลแม่ทัพเสาหลักคอยปกป้อง แล้วเหตุใดพวกเราไม่เปลี่ยนจากการทำสงคราม มาเป็นการจับมือร่วมกันเล่าเจ้าคะ?” เฉินอวี้หลานพูดต่อ “การลงนามเป็นพันธมิตรข้ามแคว้น ร่วมเปิดด่านทำการค้าขายรุ่งเรืองร่วมกัน มิต้องมีผู้ใดต้องสูญเสียคนในครอบครัว เลือดไม่ต้องหลั่งลงแผ่นดิน ดีกว่าต้องมากระหายสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด”เฉินสงหยวนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มละมุน แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและเห็นด้วย ชายชราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง“หลานเอ๋อร์... เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว คนทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ ล้วนมีบิดามารดา มีภรรยาและลูกน้อยรอคอยอยู่ที่บ้านทั้งสิ้น เหตุใดต้องเอาชีวิตอันมีค่ามาทิ้งขว้างในสงครามที่ไร้ประโยชน์ด้วยเล่า?”“แต่ทว่า... ฮ่องเต้ผู้ครองแว่นแคว้นแต่ละยุคสมัยล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน อยากขยายแผ่นดิน เพื่อครอบครองใต้หล้า ทว่าค
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 148 สงครามช่างยากเย็น
ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 147 ยาพิษที่รอเวลา
“หากไม่เห็นด้วย องค์หญิงแปดคงจะไม่ได้เสด็จมาที่นี่ง่ายดายถึงเพียงนี้” เหวินจือเวยบอก “เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่นางมา ดังนั้น การที่องค์หญิงแปดเสด็จมาคลุกคลีอยู่ที่นี่บ่อยครั้งเช่นนี้ มีหรือที่ซูกุ้ยเฟยจะไม่ทราบ หากพระนางคิดจะห้ามปรามคงสั่งกักบริเวณองค์หญิงไปนานแล้ว การที่ทรงนิ่งเฉยย่อมแปลว่าทรงเปิดทางให้ดูเชิง”คำพูดของสหายทำให้เฉินอวี้หลานนิ่งเงียบไป นางครุ่นคิดตามสายตาพลางพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่นางต้องลงสนามชิงอำนาจกับหลงมู่เฉิน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็นับว่านางได้บทเรียนกลับมาไม่น้อยเชียวล่ะ!“หากคิดตามที่เจ้าว่า... ในแง่ของอำนาจแล้ว พี่ชายของเจ้าสอบได้ถึงตำแหน่งจอหงวน ถือเป็นบัณฑิตชั้นสูงที่ฝ่าบาททรงยอมรับและยกย่องมิใช่พ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป แถมยามนี้ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานเรื่องเครื่องทดน้ำนั่นอีก มิหนำซ้ำตระกูลเหวินของเจ้าก็นับว่าเป็นพ่อค้าร้านเครื่องเขียนอันดับหนึ่งของแคว้นร่ำรวยเงินทอง”“หากได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ พี่ชายเจ้าย่อมกลายเป็นฐานอำนาจฝ่ายบุ๋นที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังให้มู่อ๋องในราชสำนัก เพราะยาม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 146 รับเขยแต่งเข้า
หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 145 ก้างขวางคอ
“หว่านหว่าน!”หลงมู่เฉินตวาดเรียกน้องสาวอย่างดุดัน ทำให้หลงซือหว่านและเหวินโหย่วปินที่กำลังเพ่งสมาธิแน่วแน่อยู่กับชิ้นส่วนกลไกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจหลงซือหว่านที่กำลังประคองแกนฟันเฟืองทองเหลืองชิ้นสำคัญพลันกระตุกวูบ ส่งผลให้กลไกค้ำยันที่ยังประกอบไม่เสร็จสมบูรณ์พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงไม้ไผ่หักแกรกและเศษเฟืองหลุดกระจายเกลื่อนโต๊ะหินอ่อนในพริบตาเดียว“เสด็จพี่ห้า!” หลงซือหว่านหันขวับมามองตัวการด้วยตาเขียวปั๊ด นางลุกขึ้นยืนกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดแล้วโวยวายใส่พี่ชายร่วมอุทรทันควันอย่างไม่ไว้หน้า“ท่านจะส่งเสียงเรียกเสียงดังทำไม ดูเอาเถิด ตัวฟันเฟืองรับแรงดันน้ำกำลังจะเข้าที่อยู่แล้วเชียว! พอท่านตะโกน มือของข้าเลยพลั้งทำแกนเพลารับน้ำหนักหักสะบั้นไปด้วยเลย! สุดท้าย พวกข้าก็ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย!”หลงมู่เฉิน “…”นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่? พูดฉอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าบ้างเลย!หลงซือหว่านสะบัดหน้าหนีเมินสายตาขุ่นเคืองของพี่ชายขี้หวงไป
También te puede gustar
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.6K vistasลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม217.4K vistasทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K vistasฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม40.0K vistasน้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : {Harem/3P}
petagorus22400 vistasเกิดใหม่คราวนี้ขอเป็นคู่หมั้นตัวร้ายของบอดี้การ์ดตาบอด ยุค80
ต้ายวี่161 vistasท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต
BigM00N114 vistasข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก
บ้านนิยายบายโซ110 vistas
