MasukShare
บทที่ 2 ได้ย้อนเวลากลับมา!
Tanggal publikasi:
2026-07-03 10:57:48แอ๊ด...
สิ้นประโยคคำถาม เสียงบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเข้ามาเบา ๆ ตามด้วยเสียงชายอาภรณ์เสียดสีกับพื้นพรม เฉินอวี้หลานที่ยืนอยู่กลางเรือน รีบหันไปมองที่หน้าประตูในทันใด
สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง นางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกเหมยดูสะอาดตา ผมมวยที่เกล้าขึ้นอย่างประณีตประดับด้วยปิ่นหยกเรียบง่าย
ใบหน้าของนางงดงามละมุนละไม แม้จะมีร่องรอยของกาลเวลาอยู่ที่หางตาบ้าง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและรอยยิ้มจางประดับที่มุมปาก
ใครกัน?
‘ท่านแม่… โม่อวิ๋นหย่า…’
เสียงประหลาดดังขึ้นมาในความคิดของเฉินอวี้หลานอีกหน ทำให้เฉินอวี้หลานสะดุ้งอีกครั้ง ใบหน้าหวานหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้า ‘ท่านแม่’ คนใหม่ที่เดินตรงมาที่นาง โดยไร้ทีท่าประหลาดใจในเสียงปริศนาที่ได้ยิน
เช่นนี้ก็หมายความว่าเสียงเมื่อครู่... มีเพียงข้าเท่านั้นหรือที่ได้ยิน?
เสียงเมื่อครู่บอกว่าข้าชื่ออะไรนะ? เฉินอวี้หลานกลอกตาไปมา
‘เหวินจือเวย…’
เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของนางอีกครั้ง ดวงตากลมโตของเฉินอวี้หลานหรี่ลงอย่างครุ่นคิด
ดูท่าเสียงนี้... คงจะเป็นเสียงสวรรค์สินะ ที่ช่วยแนะนำสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตใหม่ของข้า!
ต้องใช่แน่ ๆ !
ในขณะที่เสียงสวรรค์ ‘…’
โม่อวิ๋นหย่า หรือ โม่ซื่อขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นบุตรสาวยังคงยืนนิ่งงันอยู่กลางเรือนอย่างครุ่นคิด “เวยเวย… เหตุใดลูกจึงยังไม่แต่งตัวอีกเล่า? งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้แล้วนะ”
เฉินอวี้หลานที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลักหิน สมองสับสนปนเปไปหมด
ข้าเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ เพิ่งได้รู้จักตัวตนใหม่... แล้วนี่ ข้ายังจะไปร่วมงานเลี้ยงอีกหรือ?
“งานเลี้ยง... งานเลี้ยงอะไรหรือเจ้าคะ?”
โม่ซื่อหัวเราะเบา ๆ “โถ่... เด็กคนนี้ เมื่อวานคงจะเพลียจากพิธีปักปิ่นของเจ้าใช่หรือไม่? เจ้าจึงได้ลืมไปเช่นนี้ วันนี้ก็เป็นงานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของคุณหนูเฉินกับองค์ชายรองอย่างไรเล่า เจ้าเองมิใช่หรือที่รบเร้าอยากจะไปแสดงความยินดีกับนางให้ได้ เห็นว่าเจ้าตั้งใจเลือกของขวัญไปมอบให้นางมากกว่าเลือกเสื้อผ้าใหม่ในพิธีปักปิ่นของตนเองเสียอีก!”
เฉินอวี้หลานเบิกตากว้าง “!!!”
คำว่า ‘งานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของคุณหนูเฉินกับองค์ชายรอง’ ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเฉินอวี้หลาน
ว่าอย่างไรนะ งานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของคุณหนูเฉินกับองค์ชายรอง!?
แต่ข้าสมรสกับหลงจื่อซวนไปแล้วมิใช่หรือ จนได้สถาปนาขึ้นครองแผ่นดินแคว้นต้าถังไปแล้ว แล้วจึงถูกมันทรยศ สั่งฆ่าล้างทั้งตระกูล! แล้วเมื่อกี้ ท่านแม่ผู้นี้กลับบอกว่ากำลังจะมีงานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของข้า?
เฉินอวี้หลานรู้สึกเหมือนลมหายใจกำลังขาดห้วงจนหายใจไม่ออก นางก้าวเท้าไปคว้าต้นแขนของมารดาไว้แน่น จนโม่ซื่อสะดุ้งด้วยความตกใจ แววตาของบุตรสาวที่เคยสดใส บัดนี้กลับดูเคร่งเครียดและสั่นไหวอย่างรุนแรง
“ทะ… ท่านแม่ ตอนนี้คือรัชศกชางซิ่ง ปีที่เท่าไหร่เจ้าคะ!”
โม่ซื่อมองหน้าบุตรสาวอย่างมึนงง แต่ก็ตอบแต่โดยดี “ก็ปีที่สิบหกอย่างไรเล่า... เจ้าเป็นอะไรไป เวยเวย... เหตุใดจึงมีหน้าตาซีดเซียวเช่นนั้น?”
รัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบหก... อย่างนั้นหรือ?
เฉินอวี้หลานปล่อยมือจากมารดา ร่างบางซวนเซทรุดนั่งลงบนพื้นไม้กลางเรือนอย่างแรง หัวใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก...
“เวยเวย!!” โม่ซื่อร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบุตรสาวทิ้งตัวลงบนพื้นเช่นนั้น “เวยเวย... ลูกไม่สบายหรือ? ลูกเป็นอย่างไรบ้าง?”
ยามนี้ เฉินอวี้หลานราวกับหูดับไปแล้ว นางไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น พลันจมดิ่งอยู่ในภวังค์ของตนเอง
รัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบหก คือปีที่นางได้รับการหมั้นหมายกับหลงจื่อซวน องค์ชายรองของฮ่องเต้เทียนฉี่กับหวังซูเฟย ก่อนที่จะได้อภิเษกสมรสกันในปีถัดมา ภายใต้การสนับสนุนของตระกูลเฉิน ด้วยการยกความดีความชอบในการยึดแคว้นต้าหมิงให้ นั่นจึงทำให้หลงจื่อซวนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นไท่จื่อ
และเพียงแค่ปีเดียว หลงจื่อซวนก็ก้าวขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้เทียนฉี่ในรัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบแปด และสิ่งแรกที่มันทำก็คือการโยนข้อหากบฏใส่หน้าตระกูลของนาง!
นี่หมายความว่าข้าไม่ได้มาเกิดใหม่ในรัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบเก้า หรือช่วงเวลาถัดไป หลังจากที่ข้าตาย...
ทว่าข้าได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในรัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบหก! สองปีก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรมของตระกูล!
ดี! ช่างดียิ่งนัก!
สวรรค์ได้เมตตาให้ข้า เฉินอวี้หลานคนนี้ได้มีโอกาสล้างแค้นแทนทุกคนในตระกูลเฉิน!
หลงจื่อซวน ไอ้หมาป่าตาขาวเนรคุณ ชาตินี้ ข้าไม่มีวันแต่งงานกับเจ้าอีกเด็ดขาด! แต่ข้าจะทำให้เจ้าได้ตายทั้งเป็น ผิดหวังจากบัลลังก์ที่เจ้าหมายปอง!
“เวยเวย... เวยเวย?” โม่ซื่อที่ยังเห็นว่าบุตรสาวนั่งเงียบกริบ คิ้วเรียวขมวดแน่น จึงส่งเสียงเรียกให้ดังยิ่งขึ้น “หากเจ้าไม่สบายก็จงพักผ่อนอยู่ที่จวนเถิด อย่าได้ไปงานเลี้ยงของคุณหนูเฉินเลย!”
เสียงของโม่ซื่อปลุกให้เฉินอวี้หลานตื่นจากภวังค์
นางก้มมองร่างของตนเองอีกครั้งด้วยความตื่นตกใจราวกับถูกฟ้าผ่า
ไม่สิ! ข้าได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่แล้ว... แต่เหตุใดสวรรค์จึงไม่ให้ข้าตื่นขึ้นมาในร่างของตัวเองเล่า?
แล้วเช่นนี้ ข้าจะแก้แค้นหลงจื่อซวนได้อย่างไร!?
ไม่ ไม่ ไม่... เฉินอวี้หลาน เจ้าอย่าได้เป็นคนโลภมาก เพียงแค่สวรรค์เมตตาให้โอกาสเจ้าได้กลับมาแก้แค้น ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว!
แม้จะไม่ใช่ร่างของข้า ไม่ใช่คุณหนูจวนแม่ทัพ... แต่ไม่ว่าข้าจะเป็นผู้ใด ข้าก็จะทำให้มันได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของข้า!
มือเล็กกำเข้าหากันแน่น แววตาที่เคยสับสนแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นแน่วแน่
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่...” เฉินอวี้หลานควบคุมหายใจให้กลับมาสงบราบเรียบ พลางยันมือลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ โดยมีโม่ซื่อคอยช่วยประคอง
“ข้าเพียงแต่เพิ่งตื่นขึ้นมาแล้วมึนงงไปชั่วครู่เท่านั้นเองเจ้าค่ะ” เฉินอวี้หลานตอบเสียงอ่อน พลางวางมือลงบนมือของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ โปรดรอข้าสักครู่เถิด ประเดี๋ยวข้าจะให้...”
เอ่อ... สาวใช้คนสนิทของข้าชื่ออะไรนะ?
‘รั่วอิ๋น...’
“รั่วอิ๋น... ข้าจะให้รั่วอิ๋นเข้ามาช่วยแต่งตัวเจ้าค่ะ”
Bab terbaru
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 150 แม่สื่อของเขา (จบ)
ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนมู่อ๋องที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้ากลับสู่จวนที่พัก บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบแสนหวาน ละอองแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสายรำไรหลงมู่เฉินเอนกายพิงเบาะนุ่มพลางสอดลำแขนแกร่งโอบกอดร่างระหงของเฉินอวี้หลานเอาไว้แนบอก ฝ่ามือหนาคอยลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการปลอบประโลมความกังวลสุดท้ายให้เหือดหายไปจากใจของนางชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่พิงอยู่กับอกตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง... ตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่?”เฉินอวี้หลานขยับกายซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข“เพคะ... สบายใจขึ้นมากแล้ว หม่อมฉันเกิดมาสองชาติภพ ผ่านเรื่องราวขมขื่นมามากมาย ยามนี้ หม่อมฉันถึงได้ตระหนักรู้ว่าสิ่งที่มนุษย์เราต้องการแท้จริงแล้วไม่ได้มากมายใหญ่โตอันใดเลย ขอเพียงมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีข้าวอุ่น ๆ ให้กินอิ่มท้อง มีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีความสุขสงบในทุก ๆ วันที่ตื่นลืมตาขึ้นม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 149 ความสงบสุข
เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวี้หลานก็ขยับยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ในเมื่อทุกแคว้นล้วนตียาก และต่างมีตระกูลแม่ทัพเสาหลักคอยปกป้อง แล้วเหตุใดพวกเราไม่เปลี่ยนจากการทำสงคราม มาเป็นการจับมือร่วมกันเล่าเจ้าคะ?” เฉินอวี้หลานพูดต่อ “การลงนามเป็นพันธมิตรข้ามแคว้น ร่วมเปิดด่านทำการค้าขายรุ่งเรืองร่วมกัน มิต้องมีผู้ใดต้องสูญเสียคนในครอบครัว เลือดไม่ต้องหลั่งลงแผ่นดิน ดีกว่าต้องมากระหายสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด”เฉินสงหยวนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มละมุน แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและเห็นด้วย ชายชราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง“หลานเอ๋อร์... เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว คนทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ ล้วนมีบิดามารดา มีภรรยาและลูกน้อยรอคอยอยู่ที่บ้านทั้งสิ้น เหตุใดต้องเอาชีวิตอันมีค่ามาทิ้งขว้างในสงครามที่ไร้ประโยชน์ด้วยเล่า?”“แต่ทว่า... ฮ่องเต้ผู้ครองแว่นแคว้นแต่ละยุคสมัยล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน อยากขยายแผ่นดิน เพื่อครอบครองใต้หล้า ทว่าค
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 148 สงครามช่างยากเย็น
ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 147 ยาพิษที่รอเวลา
“หากไม่เห็นด้วย องค์หญิงแปดคงจะไม่ได้เสด็จมาที่นี่ง่ายดายถึงเพียงนี้” เหวินจือเวยบอก “เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่นางมา ดังนั้น การที่องค์หญิงแปดเสด็จมาคลุกคลีอยู่ที่นี่บ่อยครั้งเช่นนี้ มีหรือที่ซูกุ้ยเฟยจะไม่ทราบ หากพระนางคิดจะห้ามปรามคงสั่งกักบริเวณองค์หญิงไปนานแล้ว การที่ทรงนิ่งเฉยย่อมแปลว่าทรงเปิดทางให้ดูเชิง”คำพูดของสหายทำให้เฉินอวี้หลานนิ่งเงียบไป นางครุ่นคิดตามสายตาพลางพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่นางต้องลงสนามชิงอำนาจกับหลงมู่เฉิน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็นับว่านางได้บทเรียนกลับมาไม่น้อยเชียวล่ะ!“หากคิดตามที่เจ้าว่า... ในแง่ของอำนาจแล้ว พี่ชายของเจ้าสอบได้ถึงตำแหน่งจอหงวน ถือเป็นบัณฑิตชั้นสูงที่ฝ่าบาททรงยอมรับและยกย่องมิใช่พ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป แถมยามนี้ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานเรื่องเครื่องทดน้ำนั่นอีก มิหนำซ้ำตระกูลเหวินของเจ้าก็นับว่าเป็นพ่อค้าร้านเครื่องเขียนอันดับหนึ่งของแคว้นร่ำรวยเงินทอง”“หากได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ พี่ชายเจ้าย่อมกลายเป็นฐานอำนาจฝ่ายบุ๋นที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังให้มู่อ๋องในราชสำนัก เพราะยาม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 146 รับเขยแต่งเข้า
หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 145 ก้างขวางคอ
“หว่านหว่าน!”หลงมู่เฉินตวาดเรียกน้องสาวอย่างดุดัน ทำให้หลงซือหว่านและเหวินโหย่วปินที่กำลังเพ่งสมาธิแน่วแน่อยู่กับชิ้นส่วนกลไกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจหลงซือหว่านที่กำลังประคองแกนฟันเฟืองทองเหลืองชิ้นสำคัญพลันกระตุกวูบ ส่งผลให้กลไกค้ำยันที่ยังประกอบไม่เสร็จสมบูรณ์พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงไม้ไผ่หักแกรกและเศษเฟืองหลุดกระจายเกลื่อนโต๊ะหินอ่อนในพริบตาเดียว“เสด็จพี่ห้า!” หลงซือหว่านหันขวับมามองตัวการด้วยตาเขียวปั๊ด นางลุกขึ้นยืนกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดแล้วโวยวายใส่พี่ชายร่วมอุทรทันควันอย่างไม่ไว้หน้า“ท่านจะส่งเสียงเรียกเสียงดังทำไม ดูเอาเถิด ตัวฟันเฟืองรับแรงดันน้ำกำลังจะเข้าที่อยู่แล้วเชียว! พอท่านตะโกน มือของข้าเลยพลั้งทำแกนเพลารับน้ำหนักหักสะบั้นไปด้วยเลย! สุดท้าย พวกข้าก็ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย!”หลงมู่เฉิน “…”นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่? พูดฉอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าบ้างเลย!หลงซือหว่านสะบัดหน้าหนีเมินสายตาขุ่นเคืองของพี่ชายขี้หวงไป
Anda juga akan menyukai
ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์36.9K Dibacaทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ24.8K Dibacaยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย855.5K Dibacaข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.0K Dibacaอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา88 Dibacaเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว344 Dibacaเชลยเสน่หา
อักษรามณี290 Dibacaท่านละกิเลสอย่างไร ไฉนจึงได้แต่งข้าเป็นฮูหยิน
moonlight -mini4 Dibaca
