Share

บทที่ 11 เห็นหน้าบุพการี

last update publish date: 2026-07-05 18:00:58

เหวินจือเวยซึ่งนั่งอยู่วงนอกเยื้องไปทางด้านหลัง สังเกตเห็นทุกการกระทำผ่านดวงตากลมโตของนาง

นางรู้ซึ้งดีเลยว่ายามนี้ เฉินอวี้หลานกำลังรู้สึกอย่างไร เพราะนางเองก็ผ่านความรู้สึกเหล่านั้นมาก่อน ด้วยความรักฝังใจและหลงใหลเทิดทูนหลงจื่อซวน แม้จะโดนกระทำถึงเพียงนี้ นางก็ยังไม่อาจตัดใจได้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงปลอบใจตนเองว่าไม่เป็นไร…

เฮอะ! เจ้าตัวโง่งมในความรักเอ๊ย!

เจ้าหลงรักสุนัขชั่วนั่นจนทำร้ายหมดสิ้นทั้งวงศ์ตระกูล มันทำร้ายจิตใจถึงเพียงนี้แล้วก็ยังตาบอดอยู่อีก!

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเหวินจือเวยทนไม่ไหว ทำสิ่งใดไม่ได้ ทำได้เพียงด่ากราดทั้งหลงจื่อซวนและเฉินอวี้หลาน

สำหรับหลงจื่อซวน เหวินจือเวยด่าเพราะเขาคือหมาป่าตาขาว คนเนรคุณคุณคน ตระกูลเฉินของนางช่วยหนุนปีกของมันจนได้ขึ้นครองบัลลังก์มังกรทอง ทว่าเมื่อมันได้ดิบได้ดีแล้วก็หันกลับมาแว้งกัดพวกนาง

ส่วนเฉินอวี้หลาน เหวินจือเวยด่าเพราะไม่อาจทนเห็นอดีตที่ตัวเองเคยโง่งมได้ ยิ่งมาในยามนี้ ยามที่นางถอยออกมายืนและมองทุกอย่างเฉกเช่นคนภายนอก โดยไม่มีความรักมาบดบังดวงตาแล้ว

นางก็ยิ่งมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น…

ไม่น่าล่ะ ตอนนั้น ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายใหญ่ถึงได้พยายามทัดทานข้าแล้ว แต่ข้าก็ยังรั้นเหมือนลาโง่ ดันทุรังขอแต่งงานกับไอ้สุนัขชั่วนั่น!

แต่เอ… มาคิด ๆ ดูแล้ว หรือว่าจะยอมปล่อยให้ลาโง่แต่งกับสุนัขชั่วนั่นเหมือนเดิมดี…

เหวินจือเวยเริ่มเกิดความลังเลด้วยความหงุดหงิดที่เห็นสภาพดันทุรังของตนเองในชาติก่อน จนกระทั่ง...

“หลานเอ๋อร์… แล้วองค์ชายรองล่ะ? ลูก”

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นข้างกายเฉินอวี้หลานอย่างกะทันหัน ทำเอาใจของเหวินจือเวยสั่นสะท้าน ร่างบางแข็งทื่อดั่งหุ่นไก่ไม้ ดวงตากลมโตเลื่อนไปมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง ก่อนจะนั่งลงข้างบุตรสาวอย่างเอาใจใส่

เหวินจือเวย …ท่านพ่อ!

เฉินอวี้หลานร้องเรียกเสียงสั่น “ท่านพ่อ!”

มุมปากของเฉินสงหยวนยกขึ้นเล็กน้อยอย่างปลอบประโลม “ไม่เป็นไรแล้ว พ่ออยู่นี่ พ่อจะนั่งกับเจ้าเอง…”

ใช่แล้ว... ในวันนั้น เฉินสงหยวนก็มานั่งข้างกายนางเฉกเช่นวันนี้ เฉินอวี้หลานต้องสะกดกลั้นความเสียใจ กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะค่อย ๆ แย้มยิ้มอย่างฝืนทน เมื่อบิดาเข้ามาปลอบประโลม

เหวินจือเวยมองภาพนั้นที่ค่อย ๆ พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมา นางไม่ใช่แค่รู้สึกซาบซึ้งไปกับความรักของบิดาที่มีให้นางอย่างท่วมท้น ทว่าสิ่งที่ทับซ้อนอยู่ในความทรงจำของเหวินจือเวยคือเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในวันนั้นต่างหาก

ทันทีที่เสียงโห่ร้องดังขึ้น ห่าธนูพุ่งเข้ามาในจวนเจิ้นกั๋วกงอย่างไม่ขาดสาย ทั้งเฉินสงหยวนและหวังจาวจวิน มารดาของนาง ต่างโผเข้ามากอดนาง หวังใช้ร่างของตนเองเป็นโล่กำบังห่าธนูนั้น จนนางสามารถรอดชีวิตไปได้!

ไม่ได้สิ! หากเจ้าลาโง่แต่งกับสุนัขชั่วนั่นเหมือนเดิม

ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายใหญ่ และทุกคนในตระกูลก็ต้องมีชะตากรรมแบบเดิมสิ!

ไม่เอา! นางไม่อยากเห็นคนที่นางรักต้องมาตายเพราะความโง่ซ้ำซากตามรอยเดิมของนางอีกครั้ง!

ดวงตากลมโตของเหวินจือเวยเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นด้ายแดงที่ปลายนิ้วของบิดาปรากฏขึ้น เส้นสายสีแดงนั้นแกว่งไหวสอดรัดตรงไปที่โคนนิ้วก้อยของสตรีอีกผู้หนึ่งที่เดินเยื้องเข้ามาจากทางด้านหลัง

“ท่านแม่…” เฉินอวี้หลานร้องเรียกสตรีนางนั้นเสียงเบา เช่นเดียวกับเหวินจือเวยที่ร้องเรียกอีกฝ่ายในใจ

ยิ่งได้เห็นบิดามารดาพร้อมหน้าเช่นนี้ น้ำตาของนางก็ยิ่งไหลเป็นทาง เหวินจือเวยก็ได้แต่นึกขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ แม้ว่าร่างที่เกิดใหม่นั้นจะไม่ใช่ร่างของนางก็ตามที

แต่คงเป็นเพราะไม่ใช่ร่างของนางกระมัง... นั่นจึงทำให้ ‘เฉินอวี้หลาน’ สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนกว่าเดิม

“เวยเวย…” เสียงโม่ซื่อดังขึ้นอีกครั้ง ครั้นเหวินจือเวยหันหน้ากลับไปมองก็ได้เห็นแววตาที่สะท้อนถึงความกังวลที่ฉายชัด “เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้เล่า? หากเจ้าไม่สบาย... เราก็กลับจวนกันเถิด”

“อา… ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ เมื่อครู่ฝุ่นเข้าตาลูกเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” เหวินจือเวยรีบบอก แล้วยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาทั้งสองแก้ม “ประเดี๋ยวลูกขอไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะเจ้าคะ”

โม่ซื่อมองหน้าบุตรสาวอย่างไม่ค่อยจะเชื่อในคำของบุตรสาวเท่าใดนัก แต่เมื่อเหวินจือเวยส่งยิ้มกว้างสดใสมาให้ นางจึงได้เบาใจลงสองส่วน ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต

เหวินจือเวยจึงอาศัยจังหวะที่เหล่านางรำเริ่มร่ายรำบดบังสายตาแขกเหรื่อ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปทางประตูข้างอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสายตาเป็นห่วงระคนสงสัยของมารดา

เอ๊ะ! แล้วเวยเวยรู้ได้อย่างไรว่าต้องเดินออกไปในทางไหน?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 150 แม่สื่อของเขา (จบ)

    ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนมู่อ๋องที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้ากลับสู่จวนที่พัก บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบแสนหวาน ละอองแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสายรำไรหลงมู่เฉินเอนกายพิงเบาะนุ่มพลางสอดลำแขนแกร่งโอบกอดร่างระหงของเฉินอวี้หลานเอาไว้แนบอก ฝ่ามือหนาคอยลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการปลอบประโลมความกังวลสุดท้ายให้เหือดหายไปจากใจของนางชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่พิงอยู่กับอกตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง... ตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่?”เฉินอวี้หลานขยับกายซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข“เพคะ... สบายใจขึ้นมากแล้ว หม่อมฉันเกิดมาสองชาติภพ ผ่านเรื่องราวขมขื่นมามากมาย ยามนี้ หม่อมฉันถึงได้ตระหนักรู้ว่าสิ่งที่มนุษย์เราต้องการแท้จริงแล้วไม่ได้มากมายใหญ่โตอันใดเลย ขอเพียงมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีข้าวอุ่น ๆ ให้กินอิ่มท้อง มีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีความสุขสงบในทุก ๆ วันที่ตื่นลืมตาขึ้นม

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 149 ความสงบสุข

    เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวี้หลานก็ขยับยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ในเมื่อทุกแคว้นล้วนตียาก และต่างมีตระกูลแม่ทัพเสาหลักคอยปกป้อง แล้วเหตุใดพวกเราไม่เปลี่ยนจากการทำสงคราม มาเป็นการจับมือร่วมกันเล่าเจ้าคะ?” เฉินอวี้หลานพูดต่อ “การลงนามเป็นพันธมิตรข้ามแคว้น ร่วมเปิดด่านทำการค้าขายรุ่งเรืองร่วมกัน มิต้องมีผู้ใดต้องสูญเสียคนในครอบครัว เลือดไม่ต้องหลั่งลงแผ่นดิน ดีกว่าต้องมากระหายสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด”เฉินสงหยวนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มละมุน แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและเห็นด้วย ชายชราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง“หลานเอ๋อร์... เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว คนทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ ล้วนมีบิดามารดา มีภรรยาและลูกน้อยรอคอยอยู่ที่บ้านทั้งสิ้น เหตุใดต้องเอาชีวิตอันมีค่ามาทิ้งขว้างในสงครามที่ไร้ประโยชน์ด้วยเล่า?”“แต่ทว่า... ฮ่องเต้ผู้ครองแว่นแคว้นแต่ละยุคสมัยล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน อยากขยายแผ่นดิน เพื่อครอบครองใต้หล้า ทว่าค

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 148 สงครามช่างยากเย็น

    ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 147 ยาพิษที่รอเวลา

    “หากไม่เห็นด้วย องค์หญิงแปดคงจะไม่ได้เสด็จมาที่นี่ง่ายดายถึงเพียงนี้” เหวินจือเวยบอก “เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่นางมา ดังนั้น การที่องค์หญิงแปดเสด็จมาคลุกคลีอยู่ที่นี่บ่อยครั้งเช่นนี้ มีหรือที่ซูกุ้ยเฟยจะไม่ทราบ หากพระนางคิดจะห้ามปรามคงสั่งกักบริเวณองค์หญิงไปนานแล้ว การที่ทรงนิ่งเฉยย่อมแปลว่าทรงเปิดทางให้ดูเชิง”คำพูดของสหายทำให้เฉินอวี้หลานนิ่งเงียบไป นางครุ่นคิดตามสายตาพลางพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่นางต้องลงสนามชิงอำนาจกับหลงมู่เฉิน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็นับว่านางได้บทเรียนกลับมาไม่น้อยเชียวล่ะ!“หากคิดตามที่เจ้าว่า... ในแง่ของอำนาจแล้ว พี่ชายของเจ้าสอบได้ถึงตำแหน่งจอหงวน ถือเป็นบัณฑิตชั้นสูงที่ฝ่าบาททรงยอมรับและยกย่องมิใช่พ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป แถมยามนี้ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานเรื่องเครื่องทดน้ำนั่นอีก มิหนำซ้ำตระกูลเหวินของเจ้าก็นับว่าเป็นพ่อค้าร้านเครื่องเขียนอันดับหนึ่งของแคว้นร่ำรวยเงินทอง”“หากได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ พี่ชายเจ้าย่อมกลายเป็นฐานอำนาจฝ่ายบุ๋นที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังให้มู่อ๋องในราชสำนัก เพราะยาม

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 146 รับเขยแต่งเข้า

    หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 145 ก้างขวางคอ

    “หว่านหว่าน!”หลงมู่เฉินตวาดเรียกน้องสาวอย่างดุดัน ทำให้หลงซือหว่านและเหวินโหย่วปินที่กำลังเพ่งสมาธิแน่วแน่อยู่กับชิ้นส่วนกลไกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจหลงซือหว่านที่กำลังประคองแกนฟันเฟืองทองเหลืองชิ้นสำคัญพลันกระตุกวูบ ส่งผลให้กลไกค้ำยันที่ยังประกอบไม่เสร็จสมบูรณ์พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงไม้ไผ่หักแกรกและเศษเฟืองหลุดกระจายเกลื่อนโต๊ะหินอ่อนในพริบตาเดียว“เสด็จพี่ห้า!” หลงซือหว่านหันขวับมามองตัวการด้วยตาเขียวปั๊ด นางลุกขึ้นยืนกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดแล้วโวยวายใส่พี่ชายร่วมอุทรทันควันอย่างไม่ไว้หน้า“ท่านจะส่งเสียงเรียกเสียงดังทำไม ดูเอาเถิด ตัวฟันเฟืองรับแรงดันน้ำกำลังจะเข้าที่อยู่แล้วเชียว! พอท่านตะโกน มือของข้าเลยพลั้งทำแกนเพลารับน้ำหนักหักสะบั้นไปด้วยเลย! สุดท้าย พวกข้าก็ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย!”หลงมู่เฉิน “…”นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่? พูดฉอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าบ้างเลย!หลงซือหว่านสะบัดหน้าหนีเมินสายตาขุ่นเคืองของพี่ชายขี้หวงไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status