MasukShare
บทที่ 67 ให้เป็นโมฆะไป!
Tanggal publikasi:
2026-08-02 18:00:42คำต้อนขยี้ซ้ำของหลงซือหว่านบีบให้หลินจิ้งอีจนตรอกสนิท ไร้คำพูดใดหลุดรอดจากลำคอ นางน้ำตานองหน้า สิ
Bab terbaru
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 134 นางถนัดซ้าย
ณ ห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมวั่งเย่วใจกลางเมืองหลวง สำรับอาหารเลิศรสหลายจานจัดวางจนเต็มโต๊ะกลมตัวใหญ่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารและน้ำชาชั้นเลิศหลงมู่เฉินในชุดสีน้ำเงินเข้มนั่งเคียงคู่กับเฉินอวี้หลาน ฝั่งตรงข้ามคือเหวินจือเวยและเหวินโหย่วปิน พี่ชายของนางเมื่อทุกคนนั่งประจำที่ หลงมู่เฉินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมา เอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่เป็นทางการยิ่งนัก“คุณหนูเหวิน... ในคราก่อนที่วังหลวง หากไม่ได้เจ้าเอาตัวเข้าปกป้องและรับลูกธนูแทนพระชายาของข้า ยามนี้จวนมู่อ๋องคงต้องเผชิญกับความสูญเสียอันใหญ่หลวง น้ำใจและความกล้าหาญของเจ้าในครานี้ ข้าและพระชายาซาบซึ้งใจยิ่งนัก วันนี้จึงขอเลี้ยงอาหารมื้อนี้เพื่อเป็นการขอบคุณเจ้าอย่างเป็นทางการ ส่วนของขวัญขอบคุณใด ๆ ข้าจะให้คนส่งไปที่จวนของเจ้าอีกครั้ง”เหวินโหย่วปินในฐานะพี่ชายรีบประสานมือตอบรับคำขอบคุณแทนน้องสาวด้วยความซาบซึ้ง“ท่านอ๋องทรงเกรงใจไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ การปกป้องพระชายาถือเป็นหน้าที่ที่พวกกระหม่อมพึงกระทำอยู่แล้ว ไม่เพียงเท่านี้ ท่านยังได้ส่งหมอหลวงและสมุน
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 133 สัญญาณที่ดี
หลงมู่เฉินกะพริบตาปริบ ๆ มองพู่กันไม้ที่กลิ้งหลุน ๆ อยู่บนพื้นหินด้วยความตะลึงงันระคนงุนงง ใบหน้าคมคายที่เคยเคร่งขรึมพกความมุ่งมั่นมาเต็มเปี่ยมบัดนี้หลงเหลือเพียงความเหวอ...ทำอะไรของนางน่ะ? เขาแค่โผล่มาเงียบ ๆ ก็ต้องตกใจถึงขั้นขว้างพู่กันทิ้งขนาดนี้เลยเชียวหรือ?ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากทักทาย เหวินจือเวยก็ปัดฝุ่นที่มือแผ่วเบาแล้วเบนสายตาเย็นชากลับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตไม่มีความอ่อนหวานละมุนดั่งวันวานหลงเหลืออยู่เลย นอกเสียจากความเฉยชาที่ทำเอาคนมองรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ“องค์ชายเสด็จมาในยามวิกาลเช่นนี้... ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับบุตรีพ่อค้าเครื่องเขียนอย่างหม่อมฉันหรือเพคะ?” เหวินจือเวยถามเสียงเรียบหลงมู่เฉินชะงักค้าง ความเย็นชาที่สาดซัดเข้ามา ทำให้อกซ้ายของเขาเจ็บแปลบอยู่บ้าง ทว่า... มันกลับเป็นความเจ็บที่เบาบางอย่างแปลกประหลาดเขาลอบสังเกตสตรีตรงหน้า ดึงสายตาไล่ตั้งแต่เรือนผมที่สยายเต็มหลัง ท่วงท่าการยืนกอดอกดูไร้จริตจะก้านอย่างที่เคยเป็น ยิ่งมอง... เขากลับยิ่งรู้สึกว่าเหวินจือเวยคนนี้เริ่มกลายเป็น ‘คนแปลกหน้า’ สำหรั
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 132 มาเยือนยามวิกาล
ตกดึกคืนนั้น บรรยากาศภายในเรือนไม้แยกกลางลานประดิษฐ์อักษรของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ตกอยู่ในความเงียบสงบ แสงตะเกียงน้ำมันดวงน้อยส่องสว่างนวลตาขับเน้นร่างระหงของเหวินจือเวยที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้มีดแกะสลักด้ามพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจเสียงเนื้อไม้ถูกขูดถากดังเป็นจังหวะแผ่วเบา คลอเคล้าไปกับเสียงฝีเท้าของเหวินโหย่วปินที่ก้าวเข้ามา ร่างสูงโปร่งของพี่ชายทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งข้าง ๆ ดวงตาคมกริบของจอหงวนหนุ่มกวาดมองน้องสาวพลางเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“เวยเวย... เมื่อเย็นนี้ ข้าได้ยินท่านพ่อท่านแม่บอกว่าวันนี้มู่อ๋องพาพระชายามาหาเจ้าที่ร้านหรือ?”มือเรียวที่กำลังตวัดปลายมีดชะงักไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะเริ่มแกะสลักเนื้อไม้ต่อด้วยท่าทางสงบนิ่ง “เจ้าค่ะ ท่านพี่... พวกเขามาซื้อเครื่องเขียน”“แล้วเหตุใดเจ้าจึงส่งรั่วอิ๋นออกไปปฏิเสธไม่ยอมพบหน้าเขาเล่า?” เหวินโหย่วปินขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงความขัดใจและห่วงใยอยู่นัย ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามตัดใจ ทว่าท่านอ๋องทรงห่วงใยเจ้าจากใจจริง ตลอดหนึ่งเดือนมานี้เขาก็ส่งทั้งหมอและยามามิได้ขาด กา
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 131 ข้าต้องพิสูจน์
ตลอดการเดินทางกลับจากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ บรรยากาศภายในรถม้าพลันตกอยู่ในความเงียบงัน หลงมู่เฉินนั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง สมองอันชาญฉลาดของเขาขบคิดหาคำตอบให้แก่ปริศนา ‘พู่กันมังกรซ่อนวารี’ จนหัวหมุน ทว่ากลับไม่พบร่องรอยความเกี่ยวโยงใด ๆ ได้เลยหรือว่าเวยเวยจะเคยบอกชื่อนี้กับนาง...?กลับกัน ยิ่งเห็นหลงมู่เฉินตกอยู่ในสภาวะสับสนและงุนงงจนเสียกิริยาเช่นนั้น เฉินอวี้หลานที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับยิ่งลอบยกยิ้มพรายในใจอย่างเป็นสุข ยิ่งเขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวเท่าใด นางก็ยิ่งนึกสนุกที่ได้ปั่นหัวสวามีให้ติดกับดักความคิดของตนเองพอกลับมาถึงจวนมู่อ๋อง เฉินอวี้หลานไม่ปล่อยให้สวามีมีเวลาได้พักหายใจในความคลางแคลง นางก้าวลงจากรถม้าแล้วหันมาเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงฉะฉานทันที“ท่านพี่เพคะ พอดีมีสมุดบัญชีร้านค้าบางเล่มที่มีตัวเลขผิดสังเกต หม่อมฉันอยากรบกวนให้ท่านช่วยไปตรวจดูความถูกต้องเสียหน่อยเพคะ”หลงมู่เฉินที่ยามนี้ สติยังคงล่องลอยทำเพียงพยักหน้ารับอย่างแกน ๆ แล้วก้าวเดินตามหลังนางเข้าไปยังห้องหนังสือส่วนตัวของนางอย่างว่าง่าย
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 130 พู่กันสลักลายมังกรซ่อนวารี
แต่ทว่า... เหวินจือเวยก็คือเหวินจือเวย ที่หมายถึงเหวินจือเวยตัวจริง ในเมื่อนางตั้งมั่นไว้แล้วว่าจะไม่ให้เข้าเยี่ยมหนึ่งเดือนก็คือหนึ่งเดือน นอกจากนี้ นางยังไม่อยากจะเจอหลงมู่เฉิน เพื่อสร้างความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ให้กับเขาอีกด้วย...เฮอะ! พูดจาสวยหรูเป็นเหตุเป็นผลไปเช่นนั้น แต่ความจริงแล้ว นางไม่อยากเจอเขา...นางรำคาญ!หลังจากรถม้าแวะจอดซื้อชาอู่หลงที่โรงเตี๊ยมวั่งเย่วตามความตั้งใจของเฉินอวี้หลานแล้ว รถม้าของจวนมู่อ๋องก็เคลื่อนมาถึงหน้าร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ เมื่อพวกนางแจ้งความจำนงต้องการเข้าเยี่ยมเหวินจือเวยไปรั่วอิ๋น สาวใช้คนสนิทของเหวินจือเวยกลับเดินก้มหน้าออกมาต้อนรับด้วยท่าทางลำบากใจ นางย่อกายลงคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ยามนี้ ร่างกายของคุณหนูยังไม่สู้ดี อาการป่วยไข้ยังไม่ทุเลาลงเท่าใดนัก จึงยังไม่พร้อมเปิดเรือนต้อนรับผู้ใดเพคะ”คำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยนั้น ทำให้ใบหน้าคมคายของหลงมู่เฉินหม่นแสงลง ดวงตาคู่คมฉายแววเศร้าสร้อยวูบหนึ่งอย่างยากจะปกปิดเฉินอวี้หลานที่ยืนเคียงข้างลอบมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 129 ไปเยี่ยมเหวินจือเวย
เมื่อเวลาผันผ่าน งานเปิดโรงทานช่วยเหลือราษฎรชานเมืองหลวงก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นและสิ้นสุดลงอย่างงดงาม ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา หลงมู่เฉินทำตามคำพูดของตนอย่างเคร่งครัด เขาแทบจะไม่ละสายตาไปจากร่างบางของพระชายาเลยแม้แต่นิดเดียวทว่าจนแล้วจนรอด มู่อ๋องก็ยังคงไม่พบเจอพิรุธหรือจุดจับผิดใด ๆ ที่ยืนยันถึงความแปลกประหลาดในใจได้ ทุกสิ่งที่เฉินอวี้หลานหยิบจับล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ได้ดูประดิดประดอยแสร้งทำเลียนแบบนางในดวงใจของเขาเลยแม้แต่น้อยซึ่งนั่นยิ่งทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกวัน ด้วยท่วงท่าอันแสนคุ้นตาของนาง มันช่างซ้อนทับกับภาพในความทรงจำของเขาเกี่ยวกับเหวินจือเวยยิ่งนักจนกระทั่งเช้าวันนี้ หลังจากที่ทั้งคู่ประมือแลกเปลี่ยนฝีมือดาบกันกลางลานฝึกยุทธ์จนเหงื่อโทรมกายเสร็จสิ้นลง และย้ายมานั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารมื้อเช้าด้วยกันตามปกติจังหวะที่เฉินอวี้หลานกำลังคีบผัดผักใส่ถ้วยให้สวามี นางกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างอ่อนโยน แต่กลับทำให้หลงมู่เฉินหยุดชะงัก“จะว่าไป... นี่ก็จะครบหนึ่งเดือนที่เวยเวยสั่งงดเยี่ยมแล้วนะเพคะ... วันนี้ฟ้า
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่145.4K Dibacaเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่71.9K Dibacaอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน62.0K Dibacaยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น436.6K Dibacaหงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ
ญาดาวดี ณ รัตติกาล1.4K Dibacaทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!
หรงเย่า / นาย่า899 Dibacaเกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย
ญาดาวดี ณ รัตติกาล50 Dibacaชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน
คุณยายจิ้งจอก4.8K Dibaca
