บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของจุดจบ

“คุณหนูคะ คุณหนู!” ฟางเสียงตะโกนเรียกคุณหนูของเธออย่างสุดเสียง พลางวิ่งไล่ตาม

“ตามมาเร็วๆสิ!” คุณหนูชิงเยียน ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเหรินจง ตะโกนตอบพลางหัวเราะชอบใจ

ชิงเยียน สาวน้อยวัยสิบหกปีเศษ วิ่งผ่านลานกว้างจากจวนขุนนางด้วยกิริยาอ่อนช้อยแต่แฝงไปด้วยความเร่งรีบไปยังบึงต้องห้ามที่อยู่ห่างออกไปทางด้านหลังจวน ชุดฉีซึ้งสีชมพูอ่อนพร้อมกับผ้าคล้องไหล่ลูกไม้เบาพริ้วไหวปลิวสะบัดตามแรงลม ผมยาวดำขลับที่ถูกรวบตึงครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นหยกอ่อน ปอยผมหลุดออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นแก้มเนียนระเรื่อสีชมพูจากการออกแรง

ชิงเยียน เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีของคนในท้องถิ่น เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของเหรินจง หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันในนามว่า ท่านหัวโจวฉี๋ซื่อ ผู้ว่าการเมืองหัวโจว

ส่วนฟางเสียง เธอเป็นเพียงลูกสาวคนเดียวของหัวหน้าพ่อครัว และแม่นมของคุณหนูชิงเยียน ตอนนี้เธอรับช่วงดูแลคุณหนูของบ้านต่อจากแม่ เธอแต่งกายด้วยเสื้อรูว์แขนกว้างเล็กน้อย สวมกระโปรงฉวี่ว์สีครีมเรียบง่าย ดูสะอาดสะอ้าน ม้วนมวยผมต่ำด้านหลัง และปักด้วยปิ่นไม้สลักลายดอกไม้เล็กๆ ที่แม่ของเธอสลักให้เป็นของขวัญวันเกิด กำลังวิ่งตามชิงเยียนด้วยท่าทีทะมัดทะแมง สมกับเป็นสาววัยยี่สิบห้าปี

แม้ฟางเสียงจะแต่งตัวธรรมดาๆ แต่ทว่าความสวยของเธอนั้น กลับสะดุดตาผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก

เมื่อครั้นชิงเยียนยังแบเบาะ แม่ของฟางเสียงรับอาสาทำหน้าที่เป็นแม่นม เธอมีประสบการณ์การเลี้ยงเด็กสาวมาจากการเลี้ยงน้องๆและลูกสาวของเธอเอง ส่วนตัวเหรินจงเอง ก็สูญเสียท่านหญิงผู้เป็นที่รักหลังจากให้กำเนิดบุตรมานานหลายปีแล้ว ยังมิอาจทำใจมีหญิงอื่นข้างกายได้ จึงเห็นชอบที่จะให้ลูกมีแม่นมที่มากประสบการณ์ที่อยู่ใกล้ตัว

ฟางเสียงมีอายุมากกว่าคุณหนูของเธอถึงเก้าปี เธอจึงมีโอกาสช่วยแม่ของเธอดูแลคุณหนู ทั้งเป็นเพื่อนเล่น จัดเตรียมของเล่น เก็บของเล่น หรือแม้กระทั่งจัดโต๊ะอาหาร เธอจึงทั้งรู้สึกรัก เอ็นดู และผูกพันธ์กับคุณหนูน้อยของเธอเป็นอย่างมาก เธอได้มีโอกาสเห็นเด็กน้อยตัวเล็กๆคนหนึ่ง เติบโตจนเป็นสาวสะพรั่ง ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก

ในที่สุด ทั้งสองก็มาถึงบึงบัวต้องห้ามแห่งตระกูลหลู่ บึงที่มีขนาดลึกกว่าบึงทั่วไปเป็นอย่างมาก มองออกไปจากริมบึง มีดอกบัวสีขาวขนาดใหญ่มากมาย ลอยชูช่ออยู่กลางบึง ช่างเป็นภาพที่สบายตาแก่ผู้พบเห็น

“คุณหนูอยากได้ดอกบัวหรือเจ้าคะ?” ฟางเสียงถามด้วยความสงสัย

“ใช่ ข้าได้ยินมาว่า ช่วงนี้ดอกบัวที่นี่ จะเบ่งบานและสวยงามกว่าเดือนไหนๆ เจ้าเห็นด้วยกับข้าหรือไม่?”

ฟางเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบไปว่า “จริงค่ะคุณหนู ถ้าคุณหนูอยากได้ดอกบัว ข้าจะไปเรียกคนดูแลบึงมาเก็บให้นะเจ้าคะ”

“จะไปเรียกทำไมให้เสียเวลา เจ้าก็ว่ายน้ำเป็นมิใช่รึ!? ชิงเยียนเสียงเข้ม

“แต่ที่นี่คือบึงต้องห้าม การที่ข้าพาคุณหนูมาที่นี่ ก็ถือว่าผิดกฎของตระกูลหลู่แล้ว ยิ่งถ้าข้าลงไปเก็บบัว ข้าเกรงว่า...”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ชิงเยียนก็แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า

“พี่ฟางเสียง อีกไม่กี่ชั่วยาม ก็จะถึงวันเกิดของข้าแล้วหนา ข้าอยากให้พี่นำดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์เหล่านั้นไปถวายพระแทนข้า พี่จะทำให้ข้าได้หรือไม่”

ฟางเสียงได้ยินดังนั้นก็อดใจอ่อนไม่ได้ พูดพลางถอนหายใจ “งั้น…ข้าจะรีบเก็บให้นะเจ้าคะ เดี๋ยวผู้ดูแลจะมาเห็นเข้า”

ชิงเยียนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มอย่างพอใจ

ฟางเสียงค่อยๆเดินลงน้ำ และว่ายน้ำอย่างขมักเขม้นเพื่อไปถึงกลางบึง นางเห็นดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์อยู่ตรงหน้า จึงหันไปโบกมือเพื่อแจ้งคุณหนูของเธอ

ชิงเยียนโบกมือกลับมาเป็นสัญญาณว่ารับรู้ ฟางเสียงจึงเริ่มเก็บดอกบัว

นางเก็บได้หลายดอก และกำลังจะว่ายน้ำกลับ แต่เหลือบไปเห็นมือของชิงเยียนโบกให้ไปเก็บอีกฝั่งของบึงด้วย

แม้ฟางเสียงจะเริ่มอ่อนแรง แต่ก็ยังว่ายไปอีกฝั่งโดยมิได้บ่นพึมพำแต่อย่างใด

ครั้นเก็บบัวเสร็จแล้ว สายตาของนางก็มองไปที่คุณหนูอันเป็นที่รักอีกครั้ง เธอเอี้ยวตัวไปมาอย่างพอใจเมื่อเห็นดอกบัวมากมายในอ้อมแขนนั้น

แสงแดดในยามบ่ายคล้อย ผสมรวมกับความเหนื่อยล้าจากการรีบเก็บบัว ทำให้ฟางเสียงเกิดตาพร่ามัว แต่เธอก็ยังพยายามว่ายน้ำจนเข้าใกล้ฝั่ง และกำลังจะยื่นดอกบัวให้ชิงเยียน แต่แล้ว เธอก็หมดแรงเสียก่อน

ภาพสุดท้ายที่เธอเห็น คือ สายตาเย้ยหยันของชิงเยียน ที่มองมาทางเธอ ไม่มีแม้แต่ท่าทีตกใจที่ฟางเสียง ผู้เปรียบเสมือนเพื่อนเล่นวัยเด็กของเธอ และผู้ช่วยแม่นมของเธอ กำลังจะจมน้ำ

เธอรู้สึกเหนื่อยล้า สับสน รวมถึงเกิดคำถามภายในใจอยู่มากมาย หนึ่งในนั้นก็คือ ทำไมนางถึงไม่เรียกผู้ดูแลมาช่วยเธอ!

อ้อมแขนข้างซ้าย ค่อยๆปล่อยดอกบัวลงน้ำทีละดอก พร้อมกับแขนข้างขวาที่หมดแรงจะต้านทานน้ำ ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนเปลี้ยมากเกินกว่าที่จะช่วยผลักให้ร่างอันผอมบางของเธอขึ้นฝั่งได้ เธอพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอโทษ” และร่างของเธอก็ค่อยๆดำดิ่งลงก้นบึ้งของบึงไปอย่างช้าๆ