บทที่ 2 ร่างใหม่หัวใจดวงเดิม

ฟางเสียงตื่นจากความตายขึ้นมาอยู่ในร่างของ “ฟางเฟย” ลูกสาวคนเดียวของเต๋อหมิง อัครมหาเสนาบดี ผู้มีตำแหน่งใหญ่รองจากองค์จักรพรรดิ เป็นขุนนางชั้นหนึ่งเอก หรือที่ผู้คนขนานนามว่า “ท่านไจ่เสียง”

เธอค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆ ในขณะที่ยังมีอาการมึนงงอยู่จากการหลับไหลไปชั่วครู่ ภาพแรกที่เธอเห็น คือ ห้องที่ใหญ่โตโอ่อ่า ประดับประดาไปด้วยของใช้มีราคามากมายสำหรับชนชั้นสูง ส่วนเตียงที่นอนอยู่นั้น ก็สัมผัสได้ถึงผ้าแพรพันธุ์หนานุ่มที่รองรับร่างของเธออยู่ เธอเริ่มเกิดความสงสัย และกล่าวพึมพำว่า “ที่นี่ที่ไหน?”

ไม่ทันที่จะคลายความสงสัย แม่นมที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง ได้ยินเสียงเล็กๆ ฟังดูคุ้นหูนั้น จึงเงยหน้าขึ้นมามอง

“คุณหนูฟื้นแล้ว!” เธอร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

“คุณหนูหิวน้ำไหมเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะนำมาให้?” เสียงสดใสของสาวแก่ดังขึ้น พร้อมกระวีกระวาดไปหาน้ำมาให้ผู้เป็นนายหญิง

“ใช่...ข้าหิวน้ำ” ฟางเสียงพึมพำออกมาแบบคนยังไม่ได้สติ

ซู่หยาง แม่นมของคุณหนูฟางเฟย ค่อยๆพยุงร่างอันผอมบางพลันป้อนน้ำให้เธอจิบอย่างช้าๆ

“คุณหนูของข้าฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย หลายวันมานี้ ข้าเฝ้าแต่สวดมนต์ภาวนาให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์โปรดดลบันดาลให้ท่านฟื้นขึ้นมาโดยเร็ววัน” ซู่หยางพูดเสริมอีกว่า “หมอหลวงบอกว่าชีพจรของท่านอ่อนแรงมาก เกรงว่าท่านจะไม่รอด แลอาจจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่ชั่วยาม ทั้งข้าแลท่านไจ่เสียง ได้ยินดังนั้นแล้วก็แทบจะล้มทั้งยืนเจ้าค่ะ”

ฟางเสียงได้ยินดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก แต่เธอต้องเก็บอาการเอาไว้ เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่า เธอยังคือฟางเสียงอยู่หรือป่าว

แต่ยังไม่ทันจะได้หาคำตอบ ซู่หยางก็พูดขึ้นมาว่า “ข้าต้องไปเรียนท่านไจ่เสียงและท่านหญิงใหญ่ก่อนนะเจ้าคะ ว่าคุณหนูฟื้นแล้ว นอนพักนะเจ้าคะ” พอพูดจบ นางก็ส่งยิ้มหวานให้ฟางเสียง แล้วค่อยๆเดินจากไป

“ข้าขอบใจท่านมากนะ” ฟางเสียงกล่าว แม้ว่าซู่หยางจะรู้สึกประหลาดที่คุณหนูเรียกนางว่า “ท่าน” แต่ก็ไม่มีเวลาจะสงสัยมากนัก เพราะนางต้องรีบไปแจ้งข่าวดีกับเจ้านายของนางเสียก่อน

โดยปกติแล้ว ฟางเฟยจะเรียกซู่หยางว่า “พี่” แม้อายุจะห่างกันมาก แต่เธอก็มิอาจทำใจเรียกนางว่า “เจ้า” หรือ เรียกชื่อเฉยๆได้ หากมิได้ออกไปนอกฝู

ฟางเฟยนับถือซู่หยางเสมือนคนในครอบครัวคนหนึ่ง เพราะนางเป็นแม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่แบเบาะ ซู่หยางเป็นคนใจดี พูดจาอ่อนหวาน อ่อนโยน สุขุม ใจเย็น รอบคอบ และเธอสัมผัสได้ว่านางรักเธอสุดหัวใจ จนสามารถตายแทนได้ ซู่หยางได้รับความไว้วางใจจากทั้งตัวฟางเฟยเอง แลท่านแม่และท่านพ่อของนางเป็นอย่างมาก อาจเป็นเพราะนางอาศัยอยู่ที่ฝูแห่งนี้มาตั้งแต่เด็ก โดยการตามพ่อและแม่ของนางมาดูแลสวนในฝู ได้เที่ยวเล่น อีกทั้งช่วยงานพ่อแม่ในสวน จนเป็นที่คุ้นตา เมื่อนางเติบโตเป็นสาว จึงมีโอกาสได้เข้ารับการอบรมความประพฤติ ก่อนที่จะเข้ามาเป็นแม่นมให้แก่ฟางเฟย

ซู่หยางกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยความดีใจไปยังฝูอีกด้านหนึ่ง เพื่อไปหาท่านไจ่เสียง เมื่อมองเข้าไปจากด้านนอก เห็นท่านกำลังอ่านบางอย่างอยู่

“ท่านไจ่เสียงเจ้าคะ ข้าน้อยซู่หยาง ขอเข้าพบได้ไหมเจ้าคะ?” เสียงอ่อนน้อมของซู่หยางดังอยู่ด้านนอก

“เข้ามาได้” น้ำเสียงเคร่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนตอบกลับมา

“เจ้ามีธุระอันใดรึ ซู่หยาง?” ท่านไจ่เสียงถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ” ซู่หยางตอบพลางอมยิ้ม

“อะไรนะ เจ้าว่าอะไรนะ อาเฟยฟื้นแล้วหรอ?” น้ำเสียงเรียบนั้นกลับกลายเป็นตื่นเต้น

 “ใช่เจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูพักผ่อนอยู่บนเตียงเจ้าค่ะ ข้าจึงรีบมาแจ้งข่าวดีให้ท่านไจ่เสียงทราบ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุด ลูกสาวของข้าก็ฟื้นแล้ว ขอขอบคุณเทวดาฟ้าดิน ที่เห็นใจข้า ปกปักรักษาลูกสาวของข้าให้ฟื้นคืนมาได้” ท่านไจ่เสียงพูดพลางหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ

“เจ้ารีบกลับไปเฝ้าอาเฟยเถิด เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งข่าวดีกับท่านหญิงใหญ่ด้วยตัวของข้าเอง”

“เจ้าค่ะ” ซู่หยางรับคำพร้อมจากไปทันที

ย้อนกลับมาที่ในห้องนอนของฟางเฟย นางมิได้นอนหลับแต่อย่างใด ในใจเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต พลางยกมือขึ้นมาดู

“ทำไมมือของข้าถึงอ่อนนุ่มยิ่งนัก ราวกับว่ามิเคยสัมผัสงานเรือนมาก่อน?”

ในขณะที่ฟางเสียงกำลังมองไปที่มือผิวสีขาวอมชมพูอ่อนนุ่ม นิ้วยาวเรียวเรียงสวยราวกับกลีบดอกบัวเรียงกัน นางก็สะดุดตากับกำไลหยกที่ข้อมือด้านซ้าย เพราะกำไลหยกนี้ บ่งบอกถึงความสูงศักดิ์ของสตรีผู้สวมใส่ นางจึงพยายามที่จะลุกขึ้นมาเพื่อมองหน้าตนเองในกระจก

“ข้าจะต้องเห็นหน้าตัวเองให้ได้” ฟางเสียงกล่าวพลันขยับตัวเล็กน้อย

แต่ความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าของนางกลับไม่เป็นผล นางไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมานั่ง น้ำตาแห่งความสิ้นหวังพลั่งพลูออกมาอาบสองแก้ม นางบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“นี่ข้าเป็นใคร และอยู่ที่ไหนกันแน่?”