บทที่ 9 ขอพร

ซู่หยางกำลังหวีผมยาวสลวยของฟางเฟยอย่างแผ่วเบา ผมของเธอพริ้วไหวราวกับน้ำตกยามต้องแสงจันทร์เมื่อกระทบกับหวี ซู่หยางซึ่งกำลังชื่นชมกับความงามตรงหน้า พลันนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องราวอยู่ในใจที่ใคร่อยากจะรู้

“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดครานี้ คุณหนูจึงเชื่อคำของเติ้งจ้าวล่ะเจ้าคะ?” ซู่หยางเอ่ยถาม

“เพราะข้าไม่เชื่อเขานี่ไง ข้าจึงป่วยหนักถึงเพียงนี้”

“จริงด้วยเจ้าค่ะ” ซู่หยางใคร่ครวญ

“ข้านึกไม่ถึงจริงๆเจ้าค่ะ ว่าเหตุใดท่านหญิงรองจึงต้องกระทำการอุกอาจเช่นนั้น?” ซู่หยางเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“เป็นไปได้รึไม่ ที่ท่านพ่อมิยอมมีบุตรสืบสกุลให้กับนาง นางจึงรู้สึกโกรธแค้น แลคิดกำจัดข้า?”

“คุณพระ! เหตุใดใจคอท่านหญิงรองจึงโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!” ซู่หยางตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“อย่าเอ็ดไปพี่หยาง เรามิรู้ได้ว่า ณ เพลานี้ ผู้ใดไว้ใจได้ ผู้ใดไว้ใจมิได้” ฟางเฟยเตือนสติ

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู”

“แล้วพี่คิดเห็นอย่างไรเล่า กับข้อสันนิษฐานของข้า?” ฟางเฟยเอ่ยถาม

“ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่สุดเจ้าค่ะ เหตุเพราะท่านไจ่เสียง รักและให้เกียรติท่านหญิงใหญ่มาก ท่านมักจะพูดอยู่เสมอว่า ท่านดีใจเหลือเกินที่มีเพียงคุณหนูสืบตระกูลหานเจ้าค่ะ”

“อาจเป็นไปได้ว่า นางทำสิ่งใดกับท่านแม่มิได้ จึงคิดที่จะมาชำระความแค้นกับข้า” ฟางเฟยกล่าวเสริม

“จริงที่สุดเจ้าค่ะ คุณหนูของข้า มีปัญญาแหลมคมยิ่งนักเจ้าค่ะ!” ซู่หยางกล่าว พลางยิ้มหวานด้วยความชื่นชม

“เพราะความจิตใจดีของท่านแท้ๆ จึงได้มาจบชีวิตลงเช่นนี้ คุณหนูฟางเฟย” ฟางเสียงคิดในใจ

“ว่าแต่...ข้าก็ตายเพราะความใจดีเหมือนกันนี่! ข้ามัวแต่สืบหาความจริงให้คุณหนู จนหลงลืมไปว่าตัวข้าเองก็มีเรื่องที่ต้องจัดการเหมือนกัน!” ฟางเสียงคิดในใจ แต่นัยน์ตากลับเบิกโพลงจนซู่หยางเกิดความสงสัย

“คุณหนูกำลังคิดสิ่งใดอยู่รึเจ้าคะ?” ซู่หยางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“พี่หยาง ตั้งแต่ข้าหายป่วย ข้ายังมิได้ไปวัดเลยสักครา พรุ่งนี้พี่ว่า ข้าจักไปขออนุญาตท่านพ่อและท่านแม่ดีไหม และชวนเติ้งจ้าวไปด้วย”

“เป็นความคิดที่ดีเจ้าค่ะ”

ณ วัดกวนอิม

เติ้งจ้าว ฟางเฟย และซู่หยาง กำลังกราบขอพรพระอย่างสงบ

“พระโพธิสัตว์เจ้าขา ข้าน้อยฟางเสียง ขอความเมตตาจากท่านผู้หยั่งรู้ โปรดบันดาลให้ข้า ได้ยินแลได้เห็น เหตุแห่งกรรมที่ต้องตายจากไปในร่างเก่า และมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ผู้นี้

แลอีกข้อ ขอให้ท่านโปรดดลบันดาลให้เกิดแต่ความสุข ความสันติ และความเจริญแก่ฝูแห่งท่านไจ่เสียงด้วยเถิด”

อธิษฐานจบ พลันก้มลงกราบ

ทั้งสามมองหน้ากัน ใบหน้าอิ่มบุญเต็มไปด้วยความสงบ

“ข้ามิคิดว่า ท่านไจ่เสียงแลท่านหญิงใหญ่จะอนุญาตให้พวกข้าออกมากับคุณหนูฟางเฟยง่ายถึงเพียงนี้” เติ้งจ้าวกล่าวออกมาด้วยความสงสัย

“อาจเป็นเพราะ พวกท่านทั้งสอง มิอยากให้ข้าใช้ชีวิตอยู่ในความหวาดกลัวกระมัง อีกทั้ง พวกเรามายังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ด้วยจิตอันบริสุทธิ์ มิมีสิ่งใดมาทำร้ายพวกเราได้หรอก” ฟางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อีกทั้ง ข้ายังมิเคยเห็นท่านหญิงรองมาวัดเลยสักครา!” ซู่หยางกล่าวเสริม

ทั้งสามคนพยายามกลั้นหัวเราะ

“พวกเราไปกันเถิด มาส่งเสียงเอะอะในวัดจะดูมิงาม” ฟางเฟยเอ่ยชวน

“ว่าแต่...พวกท่านอยากไปโรงน้ำชากันไหม?” ฟางเฟยเอ่ยชวน

“อยากไปเจ้าค่ะ” ซู่หยางตอบด้วยความตื่นเต้น

“แล้วแต่คุณหนูขอรับ” เติ้งจ้าวกล่าว

ณ โรงน้ำชา

มิบ่อยนัก ที่หญิงสูงศักดิ์อย่างคุณหนูฟางเฟย จะได้มีโอกาสออกมาเดินเล่นนอกฝู เนื่องจากนางต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย อาทิ การแต่งบทกวี การเล่นเครื่องดนตรี การคัดลายมือ การวาดภาพ การเย็บปักถักร้อย เป็นต้น

แสงแดดอ่อนๆ ส่องลงมาที่ถนนในเมือง ใกล้ๆกันนั้นมีโรงน้ำชาสองชั้นตั้งตระหง่าน ประตูไม้เปิดกว้างปล่อยให้กลิ่นชาอ่อนๆลอยออกมาต้อนรับแขกผู้มาเยือน

“วันนี้ พวกท่านจะต้องดื่มชาเป็นเพื่อนข้า พี่หยางก็ด้วย จงนั่งร่วมโต๊ะกับข้าประดุจพี่สาวร่วมสายโลหิต แลท่านองครักษ์ จงร่วมดื่มชาดอกเหมยกับข้าประหนึ่งพี่ชายร่วมสายเลือด!” ฟางเฟยกล่าวพลางออกคำสั่ง

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

ทั้งสามคนดื่มด่ำกับเสียงพิณอันไพเราะ ชมการร่ายรำของเหล่าสาวงาม พร้อมกับดื่มชาหอมๆ อีกทั้งยังพูดคุยสนทนากันอย่างสนุกสนาน หลังผ้าม่านบางนั้น โดยมิมีผู้ใดสนใจว่าพวกเขาทั้งสามเป็นใคร