บทที่ 8 จากปากเติ้งจ้าว

หลังสำรับกลางวัน ขุนนางทั้งสี่ก็ได้กลับเข้าเรือนของตนเป็นที่เรียบร้อย แต่จะมีอยู่หนึ่งคนที่ออกมาจากเรือนรับประทานอาหารด้วยอารมณ์ที่แสนจะขุ่นมัว

“ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูสองครั้งเช่นนี้ มักจะเป็นเติ้งจ้าว

“มีอะไรนะท่านองครักษ์” ซู่หยางบ่นพึมพำ

“คุณหนูเจ้าคะ เดี๋ยวข้าไปเปิดประตูให้ท่านองครักษ์ก่อนนะเจ้าคะ” พูดจบนางก็เดินออกไป

“แม่นมซู่หยาง ข้าขอเข้าพบคุณหนูสักครู่ได้รึไม่?” เติ้งจ้าวเอ่ยถาม

“ได้สิเจ้าคะ เชิญเจ้าค่ะ” ซู่หยางหลีกทาง

“ข้าขอคำนับคุณหนูฟางเฟย” พูดจบพลางยืนตรงและก้มศรีษะให้

“มีเหตุอันใดรึท่านองครักษ์” ฟางเฟยเอ่ยถาม

“เมื่อสักครู่ ข้าได้เฝ้าสังเกตการณ์อยู่นอกเรือนรับประทานอาหาร พลันได้ยินท่านสนมเอกเอ่ยถึงเหตุการณ์วันขี่ม้าที่ทุ่งราบฝูผิง ข้าจึงอยากกล่าวชี้แจงเพิ่มเติมขอรับ”

“ว่ามาเถิด” ฟางเฟยเอ่ยขึ้น

“ในวันนั้น ข้าได้เดินผ่านไปสังเกตการณ์ความเรียบร้อยอยู่บริเวณหน้ากระโจมอุ่นสำรับ แม่นมซู่หยางและแม่นมไท่โป๋กำลังอุ่นสำรับสำหรับทุกคนด้วยอารมณ์เบิกบาน แต่กลับมิเห็นคุณหนูอยู่บริเวณนั้นด้วย จึงได้ออกตามหา

ห่างออกไปประมาณหนึ่งลี้ ข้าเห็นคุณหนูกับท่านสนมเอกกำลังยืนคุยกันด้วยท่าทีสนุกสนาน แต่แล้ว ก็มีเงามืดที่แอบอยู่ในแนวพุ่มไม้ ยิงธนูตรงมาที่คุณหนู!” พูดจบเติ้งจ้าวก็หยุดชะงัก

“เหตุใดจึงมิเล่าต่อไปล่ะท่านองครักษ์” ซู่หยางถามด้วยท่าทีร้อนรน

“ข้าตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า ข้ารู้สึกว่า...ท่านสนมเอกมิได้ตั้งใจจะบังคุณหนู แต่...กลับเข้าไปเพื่อกอดรัดคุณหนูมิให้ขยับหนี และธนูนั่นก็แล่นตรงมาที่ไหล่ซ้ายของคุณหนูในทันที”

ฟางเฟยและซู่หยางมองหน้ากันราวกับแทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยินไปเมื่อครู่

“ข้ารู้ว่าถ้าข้าพูดออกไป อาจจะมิมีผู้ใดอยากจะเชื่อข้า โดยเฉพาะท่านไจ่เสียง เพราะท่านสนมเอก มักมีกิริยาและวาจานอบน้อมอ่อนหวานอยู่เสมอต่อหน้าทุกคนในฝู” เติ้งจ้าวกล่าวเสริม

“ท่านหญิงรองจะทำสิ่งนั้นไปเพื่ออะไร?” ซู่หยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ข้าก็มิอาจจะให้คำตอบได้ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า มันบอกข้าเช่นนั้น”

“จากนั้น ข้าก็พุ่งตัวออกจากพุ่มไม้ฝั่งตรงข้าม เพื่อไปต่อสู้กับโจรในทันที แลข้าสัมผัสได้ว่าโจรนั่น มิใช่โจรกระจอก หากแต่เป็นโจรรับจ้างมาจากที่ใดที่หนึ่ง ด้วยฝีมือทางการรบของมันนั่นเอง

ฟ้าดินยังเข้าข้างข้า ข้าได้นำปลายกระบี่ปัดไปที่ผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นใบหน้าของโจรอย่างชัดเจน ข้าจดจำมันได้อย่างดี และกำลังติดตามมันอยู่ขอรับ” เติ้งจ้าวกล่าวด้วยท่าทีฮึกเหิม

“เป็นอย่างที่ข้าคิดจริงๆด้วย ท่านสนมเอกผู้นี้มิธรรมดาจริงๆ” ฟางเสียงพึมพำในใจ

“หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ คุณหนูของข้าก็มิปลอดภัยน่ะสิท่านองครักษ์” ซู่หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล

“หากพวกท่านอยู่แต่ในฝู ข้ารับรองว่า มิมีผู้ใดสามารถทำร้ายพวกท่านได้อย่างแน่นอน เพราะในฝูแห่งนี้ ล้วนเต็มไปด้วยยอดฝีมือเดินวนเวียนตรวจตราอยู่มิขาดสาย แม่นมซู่หยางอย่าห่วงไปเลย” เติ้งจ้าวยืนกราน

“ได้ฟังเช่นนั้นแล้ว ข้าค่อยสบายใจหน่อยเจ้าค่ะ ข้าห่วงก็แต่คุณหนูของข้า” ซู่หยางพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือคุณหนูฟางเฟย

“คุณหนูฟางเฟย ท่านเชื่อที่ข้าพูดรึไม่ขอรับ?” เติ้งจ้าวเอ่ยถาม

หากย้อนไปถึงความสัมพันธ์ฉันเพื่อนรักระหว่างคุณหนูฟางเฟยผู้สูงศักดิ์กับองครักษ์เอกแห่งฝูท่านไจ่เสียงตามที่ซู่หยางเล่าให้ฟางเสียงฟังแล้ว เติ้งจ้าวมิน่าจะให้การเท็จแต่อย่างใด เพราะเขาเป็นคนกล้าหาญ เข้มแข็ง พูดตรง เด็ดขาด แต่ก็นอบน้อมถ่อมตนอยู่ไม่น้อย เขามักจะปกป้องคุณหนูของเขาอยู่เสมอตั้งแต่เมื่อครั้งเยาว์วัย ทั้งจากลูกๆของขุนนางท่านอื่นๆที่พยายามจะมารังแก ทั้งจากสัตว์มีพิษต่างๆ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนเล่นและเพื่อนเรียนของคุณหนูฟางเฟยอีกด้วย ก่อนที่สถานะทางสังคม จะทำให้ทั้งสองคนต่างต้องพูดจาและปฏิบัติต่อกันด้วยท่าทีห่างเหิน

“ข้าเชื่อท่านองครักษ์โดยมิมีข้อกังขาใดๆ” ฟางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านปกป้องข้ามาตั้งแต่ยังเด็ก เราสองคนเปรียบเสมือนเพื่อนแลพี่ชายและน้องสาว อีกทั้ง ข้าได้สังเกตท่าทีของท่านหญิงรองตั้งแต่ในเรือนรับประทานอาหารแล้ว นางมีท่าทีประหลาดอยู่หลายครา ทั้งตอนที่กล่าวถึงการนำกายของนางมาบังข้าจากธนู รวมถึงดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อท่านพ่อกล่าวว่า ท่านองครักษ์เห็นหน้าโจรนั่น” ฟางเฟยกล่าวเสริม

“ในที่สุด คุณหนูก็เชื่อข้าเสียที!” เติ้งจ้าวกล่าวขึ้นมาด้วยความดีใจ

ซู่หยางเล่าว่า เติ้งจ้าวมักจะมาเตือนคุณหนูฟางเฟยอยู่หลายคราถึงท่าทีประหลาดของท่านสนมเอก แต่ด้วยความจิตใจดีของนาง จึงมักมองข้ามคำเตือนของเขา

“ข้าขอบใจท่านองครักษ์เป็นอย่างมาก ที่มิย่อท้อต่อการคอยตักเตือนข้า” ฟางเฟยกล่าวพร้อมส่งยิ้มหวานให้

“เป็นหน้าที่ขององครักษ์อย่างข้าขอรับ” เติ้งจ้าวกล่าวด้วยความภูมิใจ

“มัวแต่ฝึกรบอยู่นั่นล่ะหนาท่านองครักษ์ เมื่อไหร่ท่านจะฝึกรักบ้าง?” ซู่หยางกล่าวพลางยิ้มอย่างมีเลศน์นัย

เติ้งจ้าวได้ยินดังนั้น ก็พลันฉุกคิดถึงการครองเรือนขึ้นมาในทันที