ตอนที่ 12 ร้ายมาร้ายกลับ...ไม่โกง

“เธอต้องชดใช้คำพูดนี้!”

พูดจบริมฝีปากหน้าก็บดขยี้ริมฝีปากลงบนเรียวปากบางอย่างดุดันและคลั่งแค้น!

“อื้อออ! ปะ…ปล่อย!”

รินรดาพยายามดิ้นรน สะบัดหน้าหนีและใช้กำปั้นทุบเข้าที่อกแกร่งสุดแรง แต่ภวินท์กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายิ่งรัดร่างบางไว้แน่นจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ลิ้นหนาร้อนผ่าวสอดแทรกผ่านริมฝีปากเข้าไปในโพรงปากนุ่มเพื่อควานหาความหวานภายในอย่างหื่นกระหายและดิบเถื่อน!

“อึก!”

สัมผัสรุนแรง ดุเดือด และเอาแต่ใจของชายหนุ่มปลุกความทรงจำและรสชาติอันคุ้นเคยในอดีตให้ตีกลับขึ้นมา รินรดาพยายามกัดริมฝีปากเขาเพื่อเอาคืน แต่ภวินท์กลับยิ่งบดเบียดจูบหนักหน่วงขึ้น กอดรัดเอวบางและกดสะโพกสอบเข้าหาร่างบาง

“อื้มมม…!”

เสียงครางอื้ออึงในลำคอของรินรดาแปรเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความอ่อนแรง ลมหายใจของเธอถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รสชาติของความแค้นผสมความคลั่งรักอันมหาศาลผ่านจูบที่ร้อนแรงราวกับไฟลวก ทำลายการป้องกันของเธอจนสิ้น

“อึ้มม์...”

ภวินท์ซุกไซ้เรียวปากเลียไล้ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม สัมผัสความนุ่มนวลที่เขาโหยหามาตลอดหกปีเต็ม ก่อนจะถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงซ่าน ริมฝีปากบางบวมเจ่อ

“อุ้ย…!”

เมื่อภวินท์ปล่อยมือออกอย่างกะทันหัน ขาของรินรดาก็อ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง จนร่างเพรียวร่วงทรุดลงไปกองกับพื้นห้องและข้างๆ เอกสารก็ตกกระจายเกลื่อน!

รินรดานั่งหอบหายใจรวยริน ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อระบม ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลคลอเบ้า เธอมองร่างสูงของภวินท์ที่กำลังยืนเงยหน้าปรับลมหายใจอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย

นัยน์ตาคมเข้มก้มลงมองหญิงสาวที่หมดสภาพอยู่บนพื้นด้วยสายตาเยียบเย็นและแฝงความสะใจไว้ลึกๆ

“เป็นไงล่ะ?” ภวินท์เค้นถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและบาดลึก

“แค่ฉันจูบ เธอก็หมดแรงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วรินรดาปากดีบอกว่าฉันเลว แต่ร่างกายเธอมันกลับตอบสนองฉันทุกอย่างเหมือนเมื่อหกปีก่อนไม่มีผิด”

เขาย่อตัวลงมาใกล้ รอยยิ้มมุมปากหยักยกขึ้นอย่างเลือดเย็น ก่อนจะกระซิบข้างหูของรินรดาที่กำลังนั่งสั่นสะท้าน

“จำไว้…เรื่องของเรามันยังไม่จบแค่นี้หรอก และฉันจะทำยิ่งกว่านี้ ให้เธอฝังใจนึกถึงคำว่า ผู้หญิงใจง่าย ไปตลอดชีวิต!”

พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็หยิบสูทขึ้นมาติดกระดุม เดินสะบัดหน้าผ่านร่างของรินรดาออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งให้เธอนั่งกอดตัวเองอยู่บนพื้นห้องเพียงลำพัง!

ในเวลาต่อมา...

          ณ ห้องลับเอกสารชั้นใต้ดิน...

หมับ!

“โอปอ! ทางนี้มึง!”

ทันทีที่รินรดาเดินประคองตัวเองออกมาจากลิฟต์ด้วยสภาพริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาแดงช้ำ ภัทรพลที่ยืนดักรออยู่ตรงมุมมืดก็ตรงเข้ามากระชากแขนเพื่อนสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงเธอเข้าไปใน ห้องลับเก็บเอกสารเก่า ที่ไม่มีใครใช้งาน แล้วกดล็อกประตูอย่างแน่นหนา

“เชี้ยโอปอ! มึงเป็นอะไรไปวะ?!”

ภัทรพลหน้าตาตื่นตระหนก เขามองริมฝีปากบวมเจ่อและข้อมือที่มีรอยแดงตามแขนของเพื่อนรัก

“ไอ้พีช…ไอ้พีชมันทำอะไรมึง?!”

รินรดายืนสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ทั้งหมดในห้องทำงานประธานบริหารให้ภัทรพลฟัง ทั้งเรื่องที่ถูกจงใจแกล้งเรื่องงาน คำพูดเหยียดหยามว่าเธอ ใจง่าย การตบหน้า และจูบลงทัณฑ์อันดุเดือดที่ฉีกศักดิ์ศรีของเธอจนยับเยิน

“แมร่งเอ๊ย!! ไอ้พีช ไอ้เหี้ยพีช!”

ภัทรพลต่อยกำปั้นลงบนโต๊ะวางเอกสารเสียงดังลั่น! เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความแค้น

“มันจะมากเกินไปแล้วนะมึง! ถึงมันจะเคยเสียใจเพราะมึง แต่มันไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายและย่ำยีมึงขนาดนี้! กูไม่ยอมให้มึงโดนมันรังแกฝ่ายเดียวแน่ กูต้องหาทางเอาคืนมัน!”

ภัทรพลตัดสินใจควักสมาร์ทโฟนออกมา กดต่อสายวิดีโอคอลหาเพื่อนรักนักวางแผนทันที เพื่อรวมพลสุมหัวหาทางออกเรื่องนี้!

“ว่าไงไทเกอร์? โอปอเป็นยังไงบ้าง เฮ้ย! โอปอ! ปากมึงไปโดนอะไรมาทำไมเจ่อขนาดนั้น?!”

 เกย์หนุ่มรับสายพร้อมกับอุทานเสียงหลงทันทีเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสาวผ่านหน้าจอ

ภัทรพลเป็นฝ่ายเล่าเหตุการณ์สุดป่าเถื่อนของภวินท์ให้กษิดิษฟังแบบช็อตต่อช็อต ทำเอาเพื่อนรักที่นั่งฟังอยู่ในห้องทำงานที่สำนักงานใหญ่ถึงกับเบิ่งตากว้าง ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจกับสิ่งที่เพื่อนรักเล่าทั้งหมด

“เฮ้ย! กูช็อคมากมึง!”

กษิดิษร้องตกใจพลางทำหน้าตาราวกับไม่เชื่อว่าสุดหล่อที่เขาเคยชอบจะเป็นแบบนี้

“พ่อหนุ่มภวินท์สุดหล่อของฉัน…ทำไมถึงได้ร้ายนัก! นึกว่าจะกลับมาเป็นพระเอกคลั่งรัก ที่ไหนได้กลายเป็นซาตานสายSMไปซะแล้ว!”

“กษิดิษ! มึงเลิกตกใจแล้วช่วยกูคิดหน่อย ไอ้พีชมันใช้จุดอ่อนเรื่องที่โอปอยังไม่มีใคร และคิดว่าโอปอยังคงมีใจให้มัน มาข่มขู่และย่ำยีโอปอแบบนี้ เราจะเอาคืนมันยังไงดีวะ?!”

กษิดิษยืดตัวตรง ปรับสีหน้ากวนๆ ให้กลายเป็นความเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสว่างวาบเหมือนคิดอะไรเด็ดๆ ออก

“กูคิดออกแล้ว…” เกย์หนุ่มยกยิ้มมุมปาก

“ไอ้พีชมองว่าโอปอยังลืมมันไม่ได้ใช่มั้ย? และมันคิดว่าตัวมันเองมีอิทธิพลต่อหัวใจโอปอคนเดียว…ถ้าอย่างนั้น เราก็ทำให้มันอกแตกตายด้วยการให้โอปอ ‘เปิดตัวแฟนใหม่’ ไปเลยสิมึง!”

“แฟนใหม่?” รินรดาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงยังคงแหบแห้ง

“กูจะไปหาแฟนใหม่มาจากไหนในเวลาแค่นี้วะปอร์เช่?”

“แหม…มึงก็นั่งทับทองคำอยู่นานนะโอปอ มึงลืมผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่ของมึงไปแล้วเหรอ? 'น้องมาร์ค' หนุ่มหล่อ ขาว ตี๋ หุ่นนายแบบ ขวัญใจสาวๆ ทั้งบริษัทนั่นไง! เด็กมันก็แอบมอง แอบเทกแคร์มึงอยู่ทุกวัน มึงแค่ไปขอร้องให้น้องมันมาเล่นละครสวมบท 'แฟนปลอมๆ' เดินควงแก้แค้นเย้ยหน้าประธานบริหารไปเลยสิ!”

ภัทรพลฟังแล้วตบมือดังฉาบใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความด้วยความสะใจและเห็นอย่างยิ่ง

“เชี้ย!กษิดิษ! มึงนี่แม่งโคตรฉลาดเลย!” ภัทรพลหัวเราะอย่างสะใจกับแผนการร้ายของเพื่อน

“...”

“จริงนะโอปอ ไอ้พีชมันเป็นพวกอีโก้สูง ถ้ามันเห็นมึงเดินควงหนุ่มตี๋สุดฮอตแถมเป็นลูกน้องในแผนกมึงอีก มันต้องสติแตกและอกแตกตายแน่ๆ!”

รินรดามองเพื่อนรักทั้งสองคนสลับกัน เธอขมวดคิ้วด้วยความลังเลและกังวล

“มัน…มันจะได้ผลเหรอวะมึง?” รินรดาถามเสียงอ่อย

“ถ้าพีชมันมองออกว่ากูสร้างเรื่องล่ะ?”

          ^_<>^

ภัทรพลกับกษิดิษมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาพร้อมกัน แล้วเอ่ยปากตอบคำถามของรินรดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและพร้อมเพรียงกันว่า…

“ต้องลองถึงจะรู้!”

................................