ตอนที่ 11 ไฟแค้นท่านประธาน และจูบลงทัณฑ์

บรรยากาศหน้าห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นสูงสุดยามเย็นเงียบสงัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา รินรดายืนกำแฟ้มเอกสารรายงานการขายฉบับแก้ไขไว้แน่น แผ่นหลังนวลเนียนมีเหงื่อซึมเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นรัวสะท้านอยู่ในอก

รินรดาไม่ได้กลัวอำนาจหรือตำแหน่งประธานบริหารใหญ่ของภวินท์…แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นเกรงจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง คือความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งที่ฝังลึกอยู่ในใจมาตลอดหกปีเต็ม

‘มึงยืดอกสู้! ยอมรับผลของการกระทำในอดีต แต่ในฐานะลูกจ้าง มึงต้องทำตัวเป็นมืออาชีพที่สุด’

คำพูดของเพื่อนรักแวบเข้ามาในหัว รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะบานประตูตรงหน้า

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

“เชิญ”

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นมาจากด้านใน รินรดาหมุนลูกบิดแล้วผลักประตูเข้าไปอย่างสุภาพ

ห้องทำงานกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำเทาดูหรูหราทรงอำนาจ ภวินท์ในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลำคอแกร่ง เขากำลังนั่งกุมมือประสานกันบนโต๊ะทำงานกระจกสีดำ นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองมายังร่างเพรียวระหงที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยสายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว

“รายงานฉบับแก้ไขค่ะท่านประธาน”

รินรดาเดินเข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงาน วางแฟ้มเอกสารลงอย่างเป็นระเบียบ เธอพยายามใช้น้ำเสียงเป็นทางการและนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

“...”

ภวินท์ไม่ได้หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดูแม้แต่น้อย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังนุ่ม เลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เยียบเย็นและแฝงความคาดโทษ

“แก้มาเร็วดีนี่…แต่ฉันสงสัยว่า คนที่ทำรายงานรอบแรกออกมาห่วยแตกขนาดนั้น จะแก้ตัวแก้ข้อผิดพลาดได้ดีจริงอย่างที่ปากพูดเหรอ?”

ภวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าคำพูดกลับจงใจกรีดแทงจิตใจของคนฟังอย่างเลือดเย็น

“หรือว่าเธอถนัดแค่การมักง่าย เอาตัวรอดไปวันๆ เหมือนกับ…เรื่องในอดีต?”

รินรดาขบริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตสุกใสไหววูบด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอก็พยายามข่มอารมณ์ ดึงความมืออาชีพกลับมาตอบอย่างใจเย็น

“ดิฉันแก้ไขข้อมูลยอดสั่งซื้อย้อนหลังและปรับประมาณการตามสถิติจริงเรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน หากมีตรงไหนที่ท่านประธานเห็นว่ายังไม่อนุมัติ ดิฉันพร้อมจะนำกลับไปแก้ไขตามคำสั่งค่ะ”

“เหรอ?”

ภวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขาผ่านโต๊ะทำงานเดินตรงเข้ามาหารินรดาช้าๆ บรรยากาศกดดันจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด

“แล้วถ้าฉันบอกว่ารายงานฉบับนี้มันขยะ…แถมตัวผู้จัดการฝ่ายขายอย่างเธอ ก็ไร้ประสิทธิภาพจนฉันไม่อยากเก็บไว้ล่ะ?”

เขาหยุดยืนตรงหน้าระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมหรูหราผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เธอคุ้นเคยเมื่อหกปีก่อนพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส รินรดาเชิดหน้าขึ้นสบสายตาดุดันนั้น แม้ดวงตาจะสั่นระริกแต่เธอกลับไม่ยอมก้าวถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

“ถ้าผลงานของดิฉันไม่ผ่านเกณฑ์การประเมินจริง ท่านประธานสามารถส่งเรื่องตั้งคณะกรรมการสอบสวนหรือไล่ดิฉันออกตามขั้นตอนของบริษัทได้เลยค่ะ” รินรดาตอบเสียงแข็ง

“หึ…อย่ามาทำเป็นปากดีหน่อยเลย”

ภวินท์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นและไฟปรารถนาที่คุกรุ่น

“คิดว่าตัวเองแน่มากเหรอรินรดา? คิดว่าก้าวขึ้นมารับตำแหน่งผู้จัดการแล้วจะทำหน้าเชิดใส่ใครก็ได้งั้นเหรอ?”

การโดนไล่ต้อนอย่างเอาแต่ใจและไร้เหตุผล ประกอบกับสายตาเย้ยหยันที่จ้องมองลงมา ทำให้อารมณ์ที่รินรดาพยายามสะกดข่มไว้ปะทุออกมาอย่างเหลืออด เธอเกลียดตัวเองที่รู้สึกผิด แต่เธอก็จะไม่ยอมให้เขาย่ำยีศักดิ์ศรีในฐานะมนุษย์คนหนึ่งอีกต่อไป!

“ไอ้พีช! มึงจะแก้แค้นกูใช่มั้ย!”

รินรดาโพล่งออกมาอย่างหมดความอดทน สรรพนามที่เคยใช้สมัยเรียนถูกพ่นออกมาด้วยอารมณ์เดือดดาล

“ถ้ามึงเกลียดกูมากขนาดนั้น มึงก็ไล่กูออกเลยสิวะ! อย่ามาใช้วิธีหมาๆ แกล้งเรื่องงานแบบนี้!”

บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบลงทันตา!

สายตาคมเข้มเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียม ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นอย่างดุดันและทรงอำนาจ

“โอปอ…”

ภวินท์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำลึก กดเสียงต่ำจนฟังดูน่าขนลุก

“เธอกำลังทำตัวตีเสมอประธานบริหารอยู่นะ…รู้ตัวหรือเปล่า?”

เขาก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ ภวินท์จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความโกรธ นัยน์ตาของเขามันเต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่นของคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน คืนที่เธอทิ้งเขาไปพร้อมคำพูดเจ็บแสบ

“เธอคงลืมไปแล้วมั้งว่าตอนนี้เธออยู่ในฐานะอะไร”

ภวินท์ก้มลงกระซิบชิดใบหูบาง น้ำเสียงเยียบเย็น

“และเธอก็คงลืมไปแล้วเหมือนกัน…ว่าคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน เธอครางชื่อฉันใต้ร่างฉันฉ่ำขนาดไหน”

ตึก!

คำพูดร้ายกาจนั้นเปรียบเสมือนเข็มร้อนเล่มใหญ่ที่แทงพรวดเข้ากลางหัวใจของรินรดา ดวงตากลมโตสว่างวาบ ความรู้สึกผิดแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและโกรธจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

“มึงมองกูเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่พีช?!”

รินรดาเคล้นเสียงถาม ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“หึ!”

ภวินท์หัวเราะในลำคอพร้อมเหยียดยิ้มอย่างสมเพช

“แล้วเธอจะให้ฉันมองเธอเป็นอะไร? ผู้หญิงรักจริงงั้นเหรอ? เธอมันก็แค่นอนกับฉัน ออเซาะฉัน พอสมประโยชน์แล้วก็ทิ้งฉันไปเหมือนหมูเหมือนหมา…เธอมันก็แค่ผู้หญิงใจง่ายคนหนึ่งเท่านั้นแหละโอปอ!”

ตึก!

ความอดทนของรินรดาขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้นเอง!

เพียะ!!

ฝ่ามือบางตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของภวินท์อย่างจัง! เสียงฝ่ามือปะทะผิวแก้มดังสนั่นไปทั่วห้องทำงาน ใบหน้าคมคายสะบัดไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงเข้มเด่นหราอยู่บนโหนกแก้มของเขา

“ฮึก...”

รินรดาหอบหายใจแรง นัยน์ตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้นและความเสียใจ

“กูอาจจะเคยรู้สึกผิดต่อมึงนะพีช…แต่คำพูดเลวๆ ของมึงวันนี้ มันทำให้กูรู้ว่ากูคิดถูกแล้วที่ทิ้งมึงไป!”

ความเงียบปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง…ภวินท์ค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ลมหายใจเฮือกหนักระเบิดออกมา ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกปลุกสัญชาตญาณความดิบเถื่อน!

“เธอกล้าตบฉันเหรอโอปอ?!”

หมับ!

“อื้อ!”

ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ก้าวถอยหนี มือหนาแข็งราวกับคีมเหล็กก็พุ่งเข้ามารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างเพรียวระหงเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรง! แฟ้มเอกสารในมือหลุดร่วงกระจายเต็มพื้น ภวินท์ใช้มืออีกข้างตะปบเข้าที่ท้ายทอยของหญิงสาว บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นเตรียมรับกับแรงอารมณ์ของเขา!

............................