LOGIN02 ความชิบหายกำลังมาเยือน
การจากไปอย่างกะทันหันของลูกชายคนเล็กสร้างความเศร้าโศกให้กับผู้เป็นบิดายิ่งนัก ในตอนนี้เขายังคงทำใจไม่ได้ ไม่คิดว่าลูกชายจะจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ว่าที่นายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งซึ่งเป็นความฝันของอาร์เธอร์ที่เคยให้สัญญากับเขาว่าจะสอบเขามหาวิทยาลัยแพทย์ชื่อดังให้ได้ เนื่องจากมารดาจากไปด้วยโรคมะเร็ง ทำให้อาร์เธอร์อยากเรียนแพทย์เพราะอยากช่วยเหลือคนที่ป่วยเป็นโรคเดียวกับมารดาของเขา แต่ฝันนั้นก็พังทลายลงไปในพริบตา อีวานร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ ท่อนแขนสั่นเทากอดชุดกราวน์แพทย์ของลูกชายไว้แน่น อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น อาร์เธอร์ก็จะได้ทำตามความฝันแล้ว เหตุใดถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาวางชุดกราวน์และstethoscopeซึ่งเป็นของลูกชาย ลงบนหลุมศพ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบใบหน้า มือสั่นระริกค่อยๆเอื้อมไปลูบหลุมศพของลูกชาย “ทำแบบนี้ทำไมอาร์เธอร์ มีอะไรทำไมไม่ปรึกษาพ่อ ฮึก!…ฮรื้อ” อีริคที่ยืนอยู่ข้างหลังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เขาเองก็ยังทำใจไม่ได้เช่นกัน น้องชายของเขากำลังจะได้เป็นนายแพทย์แล้วเชียว แต่ความรักดันพรากชีวิตของอาร์เธอร์ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา อาร์เธอร์เป็นหนุ่มเนิร์ดที่ฝักใฝ่เรื่องการเรียนเลยไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิเพราะวันๆยุ่งอยู่แต่กับการอ่านหนังสือ ด้วยความที่อาร์เธอร์เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง เลยไม่มีใครรู้ว่าแต่ละวันเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะโดนผู้หญิงหักอกจนถึงขั้นฆ่าตัวตาย “แล้วพ่อจะอยู่ยังไง ฮึก! พ่อเสียแม่ของลูกไปแล้ว ทำไมถึงมาทิ้งพ่อไปอีกคน” “ใจเย็นๆครับพ่อ” อีริคย่อร่างนั่งลงข้างๆบิดา อีวานโผเข้าสวมกอดลูกชายคนโตที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวพร้อมกับเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ “อาร์เธอร์ไปสบายแล้วครับ” “พ่อคิดถึงอาร์เธอร์ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไม! ฮึก! พ่อดูแลลูกไม่ดีตรงไหน” “พ่อทำหน้าที่พ่อได้สมบูรญ์แบบแล้วครับ เพียงแต่อาร์เธอร์…อาจจะไปเจอผู้หญิงไม่ดี” “นังนั่นมันเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงมาทำแบบนี้กับลูกพ่อ” “ตอนนี้ผมกำลังตามสืบครับ อีกไม่นานคิดว่าคงจะเจอตัวมัน” “รีบตามหามันให้เจอนะ แล้วลากตัวมันมาที่นี่ มาชดใช้ในสิ่งที่มันทำลงไป!” อีวานเอ่ยเสียเข้มด้วยความคับแค้นใจ เขาเกลียดนังนั่นจนเข้ากระดูกดำ เกลียดที่มันมาพรากลูกชายของเขาไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาร์เธอร์ไปเที่ยวเมืองไทย หากรู้สักนิด เขาคงให้ลูกน้องติดตามไปด้วย “ไม่ต้องห่วงครับ มันต้องชดใช้แน่นอน” “แล้วอาร์เธอร์ไปทำอะไรที่เมืองไทย” “จากที่ผมตามสืบจากข้อมูลมือถือ อาร์เธอร์อยากไปเที่ยวเมืองไทยครับ แต่ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าน้องจะกล้าไปคนเดียว น้องคงอยากไปเที่ยวพักผ่อนก่อนทำงานจริงๆจังๆ” “แล้วอาร์เธอร์ไปเจอผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง” “เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่น่าจะเจอกันที่ผับแห่งหนึ่ง” “อาร์เธอร์ไม่ใช่คนดื่มเหล้า แล้วจะไปที่นั่นได้ยังไง” “นั่นน่ะสิครับ ถ้าไม่มีคนพาไป อาร์เธอร์คงไม่มีทางไปในที่แบบนั้นหรอก” เขาเชื่อว่ามีคนพาน้องชายของเขาไปจนได้รู้จักกับผู้หญิงที่ชื่ออามีนา ซึ่งจุดเริ่มต้นของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด “แล้วลูกจะเอายังไงต่อ พ่อไม่ยอมให้น้องเราตายฟรีหรอกนะ” อีวานเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นสั่นเครือ “พ่อผิดเอง…ผิดเองที่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาดูแลลูก” “อย่าโทษตัวเองเลยครับ ผมต่างหากที่ผิด...ผิดที่ไม่ได้ใส่ใจน้อง” อีริคกอดร่างสั่นเทาของบิดาไว้แน่น ตั้งแต่อาเธอร์จากไปทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเศร้าโศก ส่วนคนที่ยังทำใจไม่ได้จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาแต่นั่งเหม่อถึงลูกชายคนเล็กก็คงหนีไม่พ้นบิดาของเขา ท่านคงเสียใจมากที่ลูกชายคนเล็กมาด่วนจากไปเสียก่อน “ทำไมไม่ให้พ่อไปก่อน ทำไมอาร์เธอร์ไม่รักตัวเอง” อีวานร่ำไห้อยู่ที่หน้าหลุมศพของลูกชายโดยมีอีริคและลูกน้องคอยดูแลไม่ห่าง กลัวว่าท่านจะเป็นลมล้มพับไปเหมือนวันนั้น กระทั่งถึงเวลาที่ต้องร่ำลาลูกชายสุดที่รัก อีวานค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นโดยมีอีริคช่วยประคอง น้ำตาที่แห้งเหือดไปได้สักพักไหลทะลักออกมาอีกแล้ว ชีวิตของว่าที่นายแพทย์กลับต้องมาพบจุดจบเช่นนี้ ชีวิตของอาร์เธอร์มีค่ามากกว่าผู้หญิงชั่วๆคนนั้นด้วยซ้ำ! “...แล้วลูกจะเอายังไงต่อ” อีวานเอ่ยถามลูกชายคนโตอย่างอีริคด้วยความอยากรู้ เพราะเขาอยากเจอตัวนังสารเลวนั่นโดยเร็วที่สุด “ผมคิดว่าผมจะไปเมืองไทย” “ว่าไงนะ!” อีวานหันขวับทันที “อาร์เธอร์เพิ่งอกหักจากหญิงไทยนะ แล้วลูกจะไปที่นั่นทำไม” “ผมจะไปตามหาผู้หญิงคนนั้น” “แต่พ่อไม่ให้ไป” อีวานยืนกรานเสียงแข็ง “พ่อเสียอาร์เธอร์ไปแล้วคนนึ่ง พ่อไม่อยากเสียอีริคไปอีกคน” “พ่อครับ ผมกับอาร์เธอร์ไม่เหมือนกัน ผมไม่ใช่คนดีและผมก็ไม่ได้ใจดีเหมือนน้อง พ่อคิดหรอว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำอะไรผมได้” อีริคตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คนอย่างเขาไม่มีวันให้ใครมาลูบคมแน่นอน เขาก็อยากจะรู้นักว่าผู้หญิงคนนั้นจะร้ายกาจสักแค่ไหน คนอย่างแม่นั้นต้องเจอคนอย่างเขา ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ! เขาเป็นถึงเจ้าพ่อคาสิโนชื่อดังของมาเก๊า ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน คิดหรอว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำอะไรเขาได้ หล่อนต่างหากที่ต้องอยู่ใต้เท้าของเขา “ลูกจะทำอะไร” “ผมจะทำในสิ่งที่ผมอยากทำ” ดวงตาคมกริบของอีริคฉายชัดถึงความหนักแน่น “แต่ผมคงต้องทิ้งคาสิโนไปพักหนึ่ง” “พ่อมั่นใจในตัวลูกนะอีริค” อีวานยื่นมือมาตบไหล่ลูกชาย อีริคไม่ใช่คนอ่อนไหวง่ายเหมือนอาร์เธอร์ ลูกชายของเขาสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนน้องเปรียบดั่งสายน้ำ แต่คนพี่เปรียบดังเปลวไฟ อีริคเป็นคนเลือดร้อน กล้าได้กล้าเสีย และที่สำคัญเป็นคนฉลาดหลักแหลม ไม่ยอมเสียอะไรไปง่ายๆถ้าไม่ได้อะไรกลับคืนมา ถ้าไม่แน่จริงคงอยู่ในวงการเจ้าพ่อคาสิโนไม่ได้ เขามั่นใจว่าอีริคไม่มีทางตกหลุมพรางผู้หญิงเหมือนอาร์เธอร์แน่นอน “เดี๋ยวคาสิโนพ่อจะเป็นคนดูแลให้” “ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องคาสิโนผมฝากไอ้อิคารัสเรียบร้อยแล้ว พ่อจะได้ไม่เหนื่อย” อีริคหันไปพูดกับบิดาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว และพร้อมโบยบินไปเมืองไทยเร็วๆนี้ “ทำเพื่อน้องนะอีริค ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม อย่าหลงละเลยไปกับมารยาหญิงจนลืมความเจ็บปวดของน้องเด็ดขาด ถ้าลูกทำสำเร็จ ชาตินี้พ่อคงนอนตายตาหลับ” ----------————63 ตอนพิเศษ 03 ความสุข@ประเทศไทยสองสามีภรรยาย้ำเท้าอยู่บนชายหาดโดยมีเด็กชายตัวน้อยอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นแม่ เนื่องจากความอยากพาภรรยามาเที่ยวพักผ่อนเพราะตั้งแต่คลอดลูกเขาก็ไม่ค่อยได้พาภรรยาไปเปิดหูเปิดตาเลย กลัวว่าเธอจะเบื่อจึงเลือกบินกลับมาเที่ยวที่ประเทศไทย เพราะทะเลเมืองไทยนั้นสวยไม่แพ้ชาติใดในโลกเลย“ตอนที่อาร์เธอร์ยังไม่เกิด พี่มาเที่ยวภูเก็ตกับพ่อบ่อยมาก ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างไม่ต่างจากเดิมเลย พี่เข้าใจแล้วว่าทำไมใครหลายคนถึงบอกว่าทะเลไทยสวยเหมือนอยู่บนสวรรค์ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอาร์เธอร์ถึงอยากมาเมืองไทย” ชายหนุ่มพูดขณะที่ย้ำเท้ารอบๆชายหาด ข้างกายมีภรรยาสาวสุดสวยกำลังอุ้มลูกน้อยที่มีอายุเพียงสามเดือน“ทำไมพี่ไม่เคยบอกเมย์เลยว่าชอบภูเก็ต”“จริงๆพี่ก็ไม่ได้ชอบภูเก็ตหรอก แม่พี่ต่างหากชอบมา”“พี่ก็เลยเลือกพาเมย์กับลูกมาภูเก็ตสินะ” เมริษาระบายยิ้มอย่างมีควาสุขพร้อมกับก้มมองเท้าที่เดินย้ำทราย เมื่อไหร่ที่ลูกโตสัญญาว่าจะพาเขามาเที่ยวภูเก็ตอีก“เพราะพี่คิดว่าทะเลที่เมืองไทยสวยไม่แพ้ที่ใดในโลก ตอนแรกกะว่าจะพาเมย์กับลูกไปเที่ยวโอซาก้าก็กลัวว่ามันจะหนาวเกินไป” อีริครู้ด
62 ตอนพิเศษ 02 หลงเมีย@หลังแต่งงาน“รูดซิปให้เมย์หน่อยค่ะ เมย์เอื้อมไม่ถึง” ร่างอวบอัดกำลังตั้งท้องได้ห้าเดือนกว่าๆพยายามใช้ความสามารถรูดซิปชุดแต่งงาน แต่ทำยังไงมือของเธอก็เอื้อมไม่ถึงซักที ขณะเดียวกันเจ้าบ่าวหมาดๆของเธอเดินสะเปะสะปะไปมาทั่วห้องคล้ายคนกำลังเมา ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยพิษของแอลกอฮอล์อีริคถูกกลุ่มเพื่อนๆของเขามอมเหล้าจนเมาในวันเข้าเรือนหอ ถือเป็นการส่งตัวเจ้าบ่าวกับเจ้าสาว“หยุดเดินก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวก็ไปชนกับขอบตู้เข้าหรอก” เมริษาถอดเครื่องเพชรออกและรอให้สามีหมาดๆของเธอมารูดซิปให้“พี่ไม่น่าเสียรู้พวกมันเลย ทั้งๆที่วันนี้เป็นคืนเข้าหอวันแรก พี่ไม่ควรเมา” ชายหนุ่มที่รู้สึกเสียหน้าเพราะโดนเพื่อนสนิทมอมเหล้า จิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ไม่คิดว่าเหล้าที่อิคารัสให้ดื่มจะรุนแรงจนถึงขั้นทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ เป็นครั้งแรกที่เขาเมาจนแทบยืนไม่ไหว และพยายามดื่มน้ำตามเยอะๆเพื่อให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ค่อยๆหมดลง “ขอโทษนะที่รัก พี่ไม่อยากให้เมย์เห็นพี่ในสภาพนี้เลย”“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่เมามากงั้นก็นอนพักนะคะ เดี๋ยวเมย์ให้ป้าก้อยมารูดซิปให้”“ไม่ต้องครับ” มือใหญ่เอื้อมไปดึงร่างเล็กเข้า
61ตอนพิเศษ 01 มรดกเพื่อหลานชาย “ขอบคุณหนูเมษามากนะที่ยอมให้อภัยลูกชายของพ่อ อีริคไม่ใช่คนไม่ดี เพียงแต่ว่า…พ่อเองที่เป็นคนบงการเขา” น้ำเสียงของอีวานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย กลัวว่าเมริษายังโกรธเคืองเรื่องที่เขาเคยพลั้งมือยิงเธอ ตอนนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเมริษาด้วยซ้ำ ถ้าอามีนาไม่ดึงน้องสาวเข้ามาบังวิถีกระสุน เมริษาก็คงไม่เจ็บตัวแบบนี้ แต่เมริษาผู้แสนดีนั้นกลับไม่ได้ติดใจเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของอีวาน หากวันนั้นเธอไม่ตามไปช่วยบิดากับพี่สาว เรื่องก็คงไม่เกิด อามีนาไม่ได้มองว่าเธอเป็นน้องสาวเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทำแบบนี้ ...บางทีการเดินออกมาจากชีวิตขอพวกเขาก็น่าจะเป็นสิ่งที่เธอควรทำตั้งนานแล้ว “หนูไม่ได้ติดใจอะไรหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ” เธอว่าพรางส่งยิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทำให้อีวานรู้สึกจุกหน่วงหัวใจจนน้ำตาซึม เมริษาเป็นคนดีกว่าที่คิด อีริคเลือกคนไม่ผิดจริงๆ “ถึงอย่างนั้นพ่อก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอีริคถึงรักหนู เพราะหนูเป็นคนดีแบบนี้นี่เอง อาร์เธอร์
60 กันและกัน@สนามบินดอนเมืองเมริษาทอดสายตามองออกไปยังลานกว้างที่มีเครื่องบินจอดนิ่งอยู่บนรันเวย์ ดวงตากลมโตฉายแววเศร้า รู้สึกใจหายที่รอบนี้ต้องจากเมืองไทยไปนานความเจ็บปวดในครั้งนี้มันจะกลายเป็นบทเรียนในชีวิต “ฉันขอถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเมษา เธอจะไปจากคุณอีริคจริงๆหรอ” วาสิตาพยายามยื้อเวลาเอาไว้เพื่อไม่ให้เมริษาเข้าเกท หล่อนนัดอีริคไว้เวลาบ่ายโมงแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่ม หรือว่าเขาทิ้งเมริษาไปแล้ว“อืม ฉันอยากลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หลังจากนี้ชีวิตฉันจะมีแต่ความสุข” เมริษายิ้มเศร้าๆ ปากบอกว่าชีวิตจะมีแต่ความสุข แต่ว่าใจยังอาวรณ์หาใครบางคน ป่านนี้เขาคงกลับมาเก๊าไปแล้ว ผู้หญิงธรรมดาๆอย่างเธอไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องมาตามง้อหรอก “เธอแน่ใจนะว่าจะมีความสุขจริงๆ” ในระหว่างนั้นวาสิตาพยายามชะเง้อคอมองหาอีริค นี่ก็ใกล้เวลาที่เมริษาต้องเข้าเกทแล้ว เมื่อไหร่จะมาสักที“มองหาใครอยู่หรอสิตา”“มองหาคุณอี…เอ้ย! ฉันแค่คิดว่าเจอคนรู้จัก” วาสิตารีบดึงสายตากลับมาที่เมริษา “ฉันว่าเราไปหาอะไรทานก่อนดีกว่าไหม เผื่อเธอหิว”“แต่เราเพิ่งทานมาไม่ใช่หรอ”“เอ้าหรอ! ฉันลืมไปเลย” วาสิตายิ้มเจื
59 ก่อนเธอจะจากไปอีกรอบ“นั่นพ่อคุณอีริคหรอ” วาสิตาเอ่ยถามหลังจากขับรถออกมาได้สักพัก“อืม เขาพาพ่อมาช่วยคุยกับฉัน”“งั้นก็แสดงว่าเขาคงจริงจังกับเธอมาก ถึงขั้นได้พาพ่อมาช่วยคุย”“ไม่รู้สิ บางครั้งเขาสองคนแค่อาจรู้สึกผิดกับฉันก็ได้” เมริษาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า อยากรีบๆไปจากตรงนี้ ไม่อยากเผชิญหน้ากับใครแล้ว เธอเหนื่อยเหลือเกิน“แล้วเธอจะเอาไงต่อ สรุปจะคืนดีหรือเปล่า”“คงไม่ ฉันตัดสินใจดีแล้วว่าจะไปจากที่นี่”“ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอนะเมษา แต่ว่าบางเรื่อง เธอลองลดทิฐิลงบ้างนะ ลึกๆแล้วเธออาจจะต้องการเขาก็ได้” วาสิตาดูออกว่าเมริษายังมีเยื่อใยให้อีริคอยู่ เพียงแต่ว่ายังโกรธในสิ่งที่อีริคเคยทำ หล่อนดูออกว่าทั้งสองคนยังรักและอาลัยอาวรณ์กัน ติดอยู่ที่เมริษาไม่ยอมรับความจริงว่ายังไม่ตัดใจจากอีริค เพราะวันแรกที่เพื่อนของหล่อนมาที่นี่ เมริษานั่งซึมเหมือนกำลังคิดถึงใครบางคน“ไม่…ฉันไม่ได้ต้องการเขา”“ฉันเป็นเพื่อนเธอตั้งแต่อนุบาลนะเมษา ฉันดูออกว่าเธอยังรักคุณอีริคอยู่”“บะ…บ้า! ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว” เมริษารีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวเพื่อนสนิทอ่านใจออก“เธอกับคุณอีริคยังรักกันอยู่ ท
58 ครั้งสุดท้าย@หลายวันต่อมาอีริคหายจากอาการเจ็บป่วย อีกทั้งบาดแผลที่บริเวณศีรษะก็เริ่มแห้งสนิทแล้ว วันนี้เขาจึงกลับมาแก้ตัวอีกรอบ ปรากฏว่า...เมริษาย้ายออกไปแล้ว!ชายหนุ่มยกมือเสยผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดินย่ำเท้านั่งไม่ติดเก้าอี้ เขารู้ว่าตอนนี้เมริษาอยู่ที่ไหนบ้านของวาสิตา“เมย์ไม่อยากเจอหน้าพี่แล้วใช่ไหม” อีริคมีสีหน้าไม่สบายใจ การที่เมริษาย้ายกลับไปที่บ้านของวาสิตาไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเลยหากเขาจะตามไปหา แต่ถ้าถ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นล่ะ ที่ที่เขาไม่สามารถหาเธอเจอได้อีกแล้วเขาเชื่อว่าตอนนี้เมริษากำลังวางแผนหนีอีกรอบ และรอบนี้เธอคงไปชนิดที่ต่อให้พลิกฟ้าตามหา ก็หาไม่เจออีริคจำเป็นต้องกลับมาวางแผนใหม่ เพราะไม่อยากทำพลาดอีกแล้ว นี่ถือว่าเป็นโอกาสสุดท้าย“ให้พ่อไปคุยให้ไหม” อีวานเสนอตัวเพราะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจและเป็นกังวลที่ลูกชายง้อเมียไม่สำเร็จสักที“ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวพ่อเหนื่อย”“พ่อไม่เหนื่อยหรอก อย่าลืมสิ ส่วนหนึ่งที่ลูกทะเลาะกับเมริษาก็เพราะพ่อนะ”“…” อีริคเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ใบหน้ากลัดกลุ้ม ผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้น “ถ้างั้นผมต้องรบกวนพ่อด้วยนะครับ บา







