๓ ผู้มาเยือนที่ไม่ควรปรากฏตัว

แม้ฝนจะหยุดตกตั้งแต่เมื่อวาน แต่ทว่าเช้าวันใหม่ในผืนป่าซานหลิงกลับยังคงชุ่มชื้นเป็นพิเศษราวกับเพิ่งหยุดตกใหม่ๆ

หมอกบางลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างลำต้นไม้สูงใหญ่ ราวกับม่านโปร่งที่ธรรมชาติกางคลุมผืนป่าเอาไว้ ใบไม้ที่อาบน้ำฝนยังเปียกชื้น มีหยดน้ำค้างเกาะพราว ส่งกลิ่นอายสดชื่นปะปนกับกลิ่นดินชื้นอย่างแผ่วเบา

เสียงนกป่าขานรับกันเป็นระยะ บางคราวมีเสียงกิ่งไม้หักดังแผ่วคล้ายสัตว์เล็กเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ

ลำแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านยอดไม้สูง โปรยลงมากระทบพื้นดินเป็นริ้ว สะท้อนหยดน้ำบนใบหญ้าให้ระยิบระยับ

ผืนป่าดูสงบ งดงามและเงียบงันในคราเดียวกัน

ทว่าหากผู้ใดคุ้นเคยย่อมรู้ดีว่า ใต้ความสงบนั้น ได้ซ่อนชีวิตและความระแวดระวังเอาไว้อย่างแนบเนียน

สวีเหยียนเดินนำอยู่เบื้องหน้า คันธนูสะพายหลัง ก้าวเท้ามั่นคงเหยียบลงบนผืนดินชุ่มน้ำโดยไม่ส่งเสียงอันใดๆ เสื้อผ้าสีหม่นกลมกลืนกับเงาไม้ หวังต้าเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง มือหนึ่งลากเชือก อีกมือจับมีดล่าสัตว์แน่น

“รอยกวางเมื่อคืนยังใหม่อยู่” หวังต้ากระซิบเสียงต่ำ

สวีเหยียนเพียงพยักหน้าตอบ หาได้เอ่ยอันใด แม้สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง แต่ในใจกลับกำลังคิดถึงเพียงคนเดียว

เขาเกรงว่า หากผู้เป็นภรรยาตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบเงาของตนอยู่ข้างกาย นางคงทำหน้าบึ้ง อารมณ์ไม่ดีไปครึ่งค่อนวันเป็นแน่และยามนี้ก็คงนั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวเดิม…ไม่พ้นก้มหน้าเย็บผ้าด้วยสีหน้าจดจ่อดังเช่นทุกวัน

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่สวีเหยียนจะสูดลมหายใจลึก

สายตาคมกริบหันกลับมาจับจ้องผืนป่าตรงหน้าอีกครั้ง

ในยามที่เขาอยู่ห่างจากนางเช่นนี้ ดังนั้น หน้าที่ของของเขาจึงมีเพียงอย่างเดียว คือกลับไปหานางอย่างปลอดภัย

สวีเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกตั้งสติ สายตาคมกริบมองเห็นกิ่งไม้ใหญ่ที่หักอยู่ตรงหน้า หญ้าถูกเหยียบย่ำเอนล้มไปคนละทิศคนละทาง ความผิดปกติเหล่านี้ ล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาได้

ไม่นานนัก เขาก็หยุดฝีเท้าลง

ตรงหน้าคือรอยเท้าจางๆ หลายรอยเหยียบซ้อนกันอยู่ริมธาร ลึกกว่ารอยกวาง หากกว้างเกินกว่าจะเป็นหมูป่าและที่สำคัญ ทิศทางของมันมุ่งลึกเข้าไปในเขตป่าที่พรานทั้งหมู่บ้านหลีกเลี่ยง

“ตัวอันใดกัน”

หวังต้ามองรอยเท้าบนพื้นดินแล้วอดขมวดคิ้วถามไม่ได้

แม้ฝีมือล่าสัตว์ของหวังต้าจะไม่แม่นยำและเก่งกาจเท่ากับ สวีเหยียน ทว่าทั้งชีวิตก็คลุกคลีอยู่กับป่าเขา เห็นร่องรอยของสัตว์ป่ามาแล้วนับไม่ถ้วน

หากแต่รอยเท้าตรงหน้านี้…กลับชวนให้รู้สึกประหลาด คับคล้ายคับคามีขนาดที่ใกล้เคียงสัตว์ใหญ่ ทว่าไม่หนักแน่น ไม่ชัดเจน และไม่เป็นระเบียบอย่างที่ควรจะเป็น

สวีเหยียนเองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะผืนดินชื้น กลิ่นอับหลังฝนเมื่อคืนปะปนกับกลิ่นคาวจางๆ ที่ไม่คุ้นเคย ลอยขึ้นมากระทบปลายจมูก…หาใช่กลิ่นของสัตว์ป่าที่เขาเคยล่า

ในจังหวะนั้นเอง สายลมเย็นก็พัดผ่านยอดไม้ เสียงนกป่าที่เคยขานรับกันอยู่ทั่วบริเวณกลับเงียบงันลงอย่างฉับพลัน

ความสงบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูก

และแล้วเสียงผิดปกติก็ดังแทรกเข้ามา

ไม่ใช่เสียงคำราม…ไม่ใช่เสียงคำรบของสัตว์ หากเป็นเสียงของฝีเท้าที่เร่งร้อน เสียงหอบหายใจถี่กระชั้น และเสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบเป็นระยะ

สวีเหยียนชะงัก ก่อนจะลุกขึ้นช้าๆ สีหน้าราบเรียบพลันตึงเครียด เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณส่งให้หวังต้าหยุด ทั้งสองหลบหลังต้นไม้ใหญ่แทบจะพร้อมกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

คันธนูถูกยกขึ้น ลูกศรถูกพาดสาย

ปลายนิ้วกระชับมั่น ร่างกายตึงเครียดมิต่างสายธนูที่ถูกดึงจนสุด สายตาคมกริบหรี่ลงมองเห็นบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในป่า

และมันหาใช่เพียงสัตว์ป่าธรรมดาอย่างแน่นอน!

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหักดังกรอบแกรบต่อเนื่องไม่เป็นจังหวะ คล้ายบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกมากกว่า และเพียงชั่วอึดใจ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ด้านหน้า เป็นสตรีผู้หนึ่ง…

เสื้อผ้าขาดวิ่น เปื้อนโคลนและคราบเลือดจางๆ เส้นผมยาวยุ่งเหยิงแนบติดแก้ม ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดฝาด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว นางวิ่งสะดุดล้มหลายครั้ง แต่ยังฝืนลุกขึ้นวิ่งต่อ ราวกับมีบางสิ่งไล่ล่าตามหลังมา คล้ายถูกไล่ต้อนจนไร้หนทางหนี

“ช่วยด…ช่วยข้าด้วย!”

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแทบไม่เป็นคำ ร่างบางเซถลาล้มลงกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะพยายามคลานต่อ มือเรียวสั่นเทาคว้าอากาศราวกับคว้าเส้นชีวิต

“เป็น…เป็นคน!”

หวังต้าเห็นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง “ในป่านี่หรือ…!?”

ทว่าสวีเหยียนกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือบมองไปด้านหลังพุ่มไม้ที่นางโผล่ออกมา หูผึ่งฟังความเคลื่อนไหวรอบด้าน

วันนี้ป่าเงียบผิดปกติ…เงียบเกินไป

ยังไม่ทันสิ้นความคิด เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากด้านหลังพงไม้ แม้ไม่ดังนัก หากแฝงด้วยแรงกดดันชวนให้ขนลุก

สวีเหยียนไม่รอช้า ดึงสายธนูขึ้นเต็มแรง ดวงตาคมกริบจับจ้องเงาดำที่ขยับไหวอยู่หลังพุ่มไม้ ก่อนที่จะปล่อยลูกธนูออกไปโดยไม่ลังเล

ฉึก!

เสียงสัตว์ร้องแหลมดังขึ้น พร้อมร่างหมู่ป่าตัวหนึ่งที่พุ่งออกมาแล้วล้มลงกับพื้น เลือดแดงฉานซึมลงดินชื้น

สตรีผู้นั้นหยุดคลานกะทันหัน ร่างทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับเส้นเอ็นขาดสะบั้นทันที

สวีเหยียนยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวออกมาจากที่กำบังอย่างระวัง มือยังจับคันธนูแน่น สายตากวาดมองรอบด้านอย่างไม่ประมาท ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางตรงหน้า

สตรีผู้นั้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสั่นระริก เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง “ข้า…ข้าขอร้อง…”

เสียงนั้นแหบพร่าแทบไม่เป็นคำ

“ช่วยข้าด้วย…”

“หนีผู้ใดมา” เขาถามเสียงต่ำ มิได้ลดคันธนูลง

หวังต้ากลืนน้ำลายลงคอ มองเห็นสภาพอีกฝ่ายแล้วอดที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้

“ดูท่าจะหนีตายมาจริงๆ” เขาเอ่ยตอบ

สตรีผู้นั้นสะดุ้ง ริมฝีปากสั่นระริก “มี…มีคน…พวกมันจะฆ่าข้า…!” น้ำเสียงหวานแหบแหบพร่า ฟังแล้วแทบจับใจความไม่ได้นัก นัยน์ตาเมล็ดซิ่งช้อนมองบุรุษตรงหน้าทั้งสองอย่างอ้อนวอน

และยังไม่ทันกล่าวจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วมาไกลๆ ปะปนกับเสียงสบถหยาบคาย

สวีเหยียนหรี่ตาลงทันที หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ดูท่าแล้วคงหาใช่พวกโจรป่าธรรมดา เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงเช่นนี้เป็นของคนที่คุ้นเคยกับการไล่ล่า!?

เขาชักลูกธนูขึ้นจนสุดสาย เอียงหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้หวังต้าถอยเข้าหลบหลังต้นไม้ใหญ่

“อย่าส่งเสียง” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาคล้ายกำลังกระซิบกับสตรีที่นอนอยู่บนพื้น ดวงตาคมกริบกริบทอดมองป่าทึบตรงหน้าไม่แม้แต่จะกระพริบตา ก่อนจะใช้ปลายเท้าผลักนางให้หลบเข้าหลังพุ่มไม้หนาทึบ

ทันใดนั้น ภาพใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งแวบขึ้นมาในความคิดโดยไม่รู้ตัว…นางผู้เป็นภรรยาที่เขาหวงยิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิต

เหตุใดยามนี้เขาจึงต้องช่วจสตรีอื่นกัน!?

สวีเหยียนไม่ชอบเข้าให้สตรีแปลกหน้าเข้าใกล้ ไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก และยิ่งไม่ชอบสิ่งที่อาจนำความไใสงบกลับสู่เรือน

ทว่าจะปล่อยให้สตรีผู้นี้ตายอยู่ตรงหน้า ก็ไม่ใช่นิสัยของเขาเช่นกัน

“พานางออกจากป่าก่อน”

สวีเหยียนสูดลมหายใจเฮือกก่อนพ่นออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหนักอึ้ง จากนั้นจึงเอ่ยเสียงต่ำ ราวกับตัดสินใจเด็ดขาด

“ที่นี่ไม่ปลอดภัย”

หวังต้าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แม้ว่าจะรู้สึกตงิดใจอยู่บ้าง ทว่าก็รีบก้าวเข้าไปพยุงสตรีผู้นั้นขึ้นมาโดยไม่รีรอ ก่อนจะอดเหลือบมองสวีเหยียนไม่ได้ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังนัก

“ยามนี้…ข้ามีภรรยาแล้ว”

หากจะให้พาสตรีอื่นเข้าเรือนไปรักษา เพียงเพราะความสงสารหรือเห็นใจนั้น เขาคงต้องคิดให้หนักหนา

เพราะหากภรรยาเข้าใจผิดขึ้นมา เกรงว่าคนที่ต้องหนีตายเสียเอง…คงเป็นเขา

แน่นอน หากภรรยาโกรธ เขาก็ย่อมต้องง้อ

แต่การง้อครั้งนั้น อาจมาพร้อมกับหนังสือหย่าที่ปะหน้าเขาเสียก่อนก็เป็นได้ นี่มิใช่แค่ช่วยคนกลางป่า แต่มันไม่ต่างอะไรกับการชักศึกเข้าบ้านโดยแท้!

หวังต้าพูดจบก็ถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับมองเห็นภาพอนาคตอันมืดมนลอยมาแต่ไกล

“หากอาเหมยเห็นข้าพาสตรีแปลกหน้าเข้าเรือนไป ต่อให้นางจะเลือดท่วมตัวก็ยังถามก่อนว่าเป็นใคร!”

เขาพูดพลางหัวเราะแห้งๆ “แล้วข้าก็คงจะตายทั้งเป็น”

สวีเหยียนเหลือบตามองหวังต้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะลดคันธนูลง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเรียบเฉย

“เจ้าคิดว่าข้าต่างจากเจ้าหรือไร”

หวังต้าชะงัก ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างรู้ทัน

“นั่นสิ…แม่นางหลินแม้จะมีหน้าตานิ่งๆ แต่ข้าเห็นแววตาแล้ว ขืนมีสตรีอื่นเข้าใกล้สามีกะทันหัน…” เขาทำท่าปาดคอ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก กระซิบพูดเสียงเบา

“ไม่ต้องถึงวันพรุ่งนี้…”

สวีเหยียนไม่ตอบ สายตาคมกริบยังคงเรียบเฉย เพียงก้าวเข้าไปดูอาการสตรีผู้นั้นใกล้ๆ อีกครั้ง นางในสภาพหมดสติ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีรอยขีดข่วนตามแขนขา รอยเท้าและคราบโคลนบ่งบอกชัดว่าไม่ได้เดินเข้าป่ามาเองด้วยความสมัครใจอน่

“นางบาดเจ็บหนัก” เขากล่าวเสียงต่ำ ช้อนตามองหวังต้า “หากปล่อยไว้ คงไม่รอด”

หวังต้าขมวดคิ้วแน่นขึ้นท่าทางครุ่นเครียด “แล้วจะให้ทำอย่างไรดีเล่า หากขืนพานางกลับเรือนไป…ไม่ว่าจะเจ้าหรือข้าก็คงไม่รอดเช่นกัน แต่จะทิ้งไว้ก็ทำไม่ลง!”

พอสิ่นคำ เขาก็พลางถอนหายใจหนักอึ้งราวกับมีหินร้อยชั่งกดทับอกเอาไว้

สวีเหยียนเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบลุ่มลึกท่าทางคล้ายกำลังคิดหนักไม่ต่างกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ ราวกับคิดรอบคอบแล้ว

“อย่างไรก็ต้องบอกภรรยาเสียก่อนเถอะ หากนางไม่เต็มใจ ข้าก็จะพากลับมาทิ้งไว้ที่นี่” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ หากถ้อยคำกลับเด็ดขาดชัดเจน ราวกับเรื่องนี้ไม่มีที่ให้ต่อรองแม้แต่น้อย

หวังต้าชะงัก ก่อนจะรีบเสริมอย่างจริงจัง

“แต่ข้าขอพูดไว้ก่อน หากเรื่องนี้ไปถึงหูอาเหมย…ข้าคงได้ไปนอนใต้ชายคาโรงฟืนแน่””

“ข้าจะเป็นคนอธิบายเอง” สวีเหยียนเอ่ยทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นราวกับตัดสินใจแล้วตั้งแต่แรก “หากเพียงช่วยชีวิตคนใกล้ตาย…จิตใจย่อมบริสุทธิ์ จะไม่แตะต้องนางเกินกว่าที่จำเป็น”

หวังต้ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง สายตาฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหัวเราะอย่างจนใจ

“เหอะ! สวีเหยียน…เข้านี่นะ รักภรรยาจนคนอื่นพลอยต้องเกรงใจไปด้วย”

สวีเหยียนมิได้ตอบโต้ เพียงกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบทอดมองไปยังแนวป่าลึกเบื้องหลัง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งที่มองไม่เห็น

ผู้ใดกันที่บีบให้สตรีผู้นี้ต้องหนีตายเข้ามาถึงป่าซานหลิงอันลึกเช่นนี้ และเหตุใดเสียงฝีเท้าที่เขาได้ยินก่อนหน้านั้น จึงยังไม่เลือนหายไปจากโสตประสาทแม้แต่น้อย