๔ สามีกลับเรือนพร้อมสตรีอื่น

ปลายยามซื่อ (09.00 – 11.00 น.)

เสียงพูดคุยหัวเราะเจื้อยแจ๋วของสตรีดังแว่วมาตามสายลม ลอยออกมาจากภายในเรือนไม้หลังเล็ก

ฟังดูควรเป็นบรรยากาศครึกครื้น ทว่าแทนที่หัวใจจะผ่อนคลาย ทว่ากลับทำให้ผู้มาเยือนทั้งสองยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างแปลกประหลาดแทน

สวีเหยียนและหวังต้ายืนชะงักอยู่หน้าประตู

ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดแม้แต่สักครึ่งคำ

ทั้งสองทอดสายตามองเข้าไปในเรือน เห็นสตรีเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน เสียงหัวเราะยังดังต่อเนื่อง หากท่าทางของพวกเขาทั้งคู่กลับตึงเครียด ราวกับกำลังยืนอยู่หน้าปากเหวมากกว่าหน้าบ้านคน

ดูหวาดระแวง…และลังเล

ส่วนสตรีผู้นั้น ตั้งแต่ถูกหวังต้าโอบอุ้มออกมาจากกลางป่าซานหลิง พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่หยุดบ่นว่าเจ็บและร่างหนักเสียจนแทบยืนไม่ไหว อีกทั้งเขายังมีร่างกายก็ไม่ได้มีกำยำเช่นสวีเหยียน

สุดท้ายหวังต้าจึงจำต้องส่งต่อให้สวีเหยียนรับเคราะห์ต่อ

สวีเหยียนรับตัวนางมา สีหน้าราวกับไม่สบอารมณ์นัก

แม้จะแค่นเสียงฮึดฮัดต่ำๆ ในลำคอ ทว่ามือกลับมั่นคง อุ้มร่างนั้นขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ถนุถนอมหรืออ่อนโยนสักนิด ท่าทางแข็งกระด้าง มิแตกต่างจากยามที่อุ้มกวางป่าพาดบ่าแม้แต่น้อย

ศีรษะของสตรีผู้นั้นห้อยต่ำลง ใบหน้าซีดเผือด

โลหิตที่ไหลซึมออกจากบาดแผลตรงหัวไหล่ พลางหยดลงตามเสื้อผ้าของสวีเหยียน ก่อนจะหยดลงสู่พื้นดินเป็นทาง

หวังต้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก

เขาหันไปมองสวีเหยียน ก่อนจะเหลือบตามองสตรีผู้นั้นอีกครั้ง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

ดูท่าแล้ว…ความถนุถนอมและความอ่อนโยนที่ชายผู้นี้มี คงสงวนไว้ให้ภรรยาเพียงผู้เดียว ผู้อื่นอย่าได้หวังเลยกระมัง!

“จะเอาอย่างไรดี” หวังต้าถามเสียงต่ำ

“จะเข้าไปหรือไม่ ข้าจะได้เปิดประตูให้”

อย่างไรเสียก็ตัดสินใจช่วยชีวิตคนมาแล้วมิใช่หรือ?

เหตุใดพอมาถึงหน้าบ้าน กลับยืนนิ่งไม่ยอมก้าวเข้าไปเช่นนี้

หากชักช้าไปอีกนิด เกรงว่าสตรีผู้นี้คงจะได้เลือดขึ้นหัวตายเสียก่อน หาใช่เพราะโลหิตไหลหมดตัวไม่!

สวีเหยียนยังคงเงียบ ไม่ตอบรับแม้แต่คำเดียว

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก คล้ายกำลังตัดสินใจบางอย่างในใจ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า เปิดประตูเรือนด้วยตนเอง แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปอย่างมั่นคง ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ

ทิ้งให้หวังต้ายืนอึ้งอยู่ด้านหลัง ด้วยความตกใจและงุนงง

“เพ่ย! เหตุใดไม่บอกข้าก่อนเล่า!” หวังต้าบ่นพึมพำ รีบก้าวตามเข้าไป “หากแม่นางหลินไล่เจ้าออกจากเรือน ข้าจะไม่ช่วยหาที่ซุกหัวนอนให้แน่!”

แม้หวังต้าพอรู้ว่าแม่นางหลินเป็นสตรีจิตใจดีทั้งเห็นกลับตาและได้ยินภรรยาที่เรือนกล่าวถึงอยู่บ่อยครั้ง

แต่สตรีอย่างไรก็คือสตรี ย่อมมีความหึงหวงเป็นธรรมดา

ยิ่งผู้นี้เป็นถึงภรรยาแล้วนั้น...แทนที่สามีจะเข้าป่าล่าสัตว์ กลับพาสตรีบาดเจ็บกลับมาด้วย

หากไม่ถูกตีหัวแตก…ก็คงนับว่าโชคดีแล้ว!

หลินซูเหยายังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเดิม หากแต่ขยับออกมาจากในเรือน มานั่งยังลานกว้างหน้าระเบียงแทน

แทนที่ต้องจะจุดตะเกียงให้สิ้นเปลืองน้ำมัน แต่นางเลือกอาศัยแสงแดดที่สาดส่องยามสาย สว่างพอสำหรับฝีเข็มละเอียด อีกทั้งยังประหยัดได้ไม่น้อย

สำหรับนางแล้ว หากสิ่งใดพอที่ประหยัดได้ ก็ไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือย

ปลายนิ้วเรียวจับเข็มแน่น แทงลงบนผืนผ้าอย่างสม่ำเสมอ เสียงฝีเข็มเบาๆ ดังประสานกับเสียงหัวเราะของสตรีในเรือน

วันนี้มีอาเหมยจากเรือนข้างๆ มานั่งช่วยกันเย็บผ้า

บรรยากาศจึงคึกคักกว่าทุกวัน

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้หนังตาของนางถึงได้กระตุกสั่นระริกตั้งแต่ตื่นยอนจนกระทั่งถึงยามนี้…คล้ายเป็นลางบอกเหตุ

มือของหลินซูเหยาชะงักลงชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามากลางอกจนปวดหนึบโดยไร้สาเหตุ คล้ายมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรือนหลังนี้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้านอกประตูดังขึ้นหนักแน่น ตามมาด้วยเสียงบานประตูถูกผลักเปิดออกโดยไม่เอ่ยปากขออนุญาต

หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นทันที มองเห็นร่างสูงของสวีเหยียนปรากฏขึ้นตรงธรณีประตู ใบหน้าคนงามคลายความกังวลลงก่อนที่มุมปากบางจะคลี่ยกขึ้นยิ้มจางๆ อย่างดีใจ

ดูท่าเขาคงกลับมาจากการล่าหรือชำแหละสัตว์แล้ว

ทว่าเหตุใดวันนี้จึงกลับมาเร็วกว่าทุกคราเล่า?

เพียงชั่วอึดใจหนึ่งหัวใจจองนางกลับกระตุกวูบราวกับมีลางบางอย่างผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เข็มในมือหยุดชะงักค้าง ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปยังเงาร่างตรงหน้า…ไม่อาจละสายตาได้

ใบหน้าเปื้อนฝุ่น เสื้อผ้าชุ่มเหงื่อ และบนบ่าของเขาหาได้มีซากสัตว์ป่าดังเช่นทุกครา แต่เป็นร่างของสตรีผู้หนึ่ง

เสียงหัวเราะในเรือนเงียบลงแทบจะในพริบตา

อาเหมนหันขวับมามองอย่างกันอย่างตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที คล้ายเห็นผีกลางวัยแสกๆ ก็ไม่ปาน

เข็มเงินในมือหลินซูเหยาหลุดร่วงลงบนโต๊ะ

เสียงโลหะกระทบไม้ดังแผ่วเบา หากชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

นัยน์ตาเมล็ดซิางของหลินซูเหยาจับจ้องไปที่ร่างนั้น เชือดสีแดงคล้ำซึมออกจากบาดแผลตรงหัวไหล่ หยดลงตามเสื้อผ้าอย่างไม่หยุด…ดูท่าแล้วคงบาดเจ็บสาหัว

ทว่าหัวใจหลินซูเหยาหล่นวูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลำคอแห้งเหือด

หากแต่แววตายังคงสงบนิ่ง หลินซูเหยาลุกขึ้นยืนช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึก สายตาที่มองไปยังสวีเหยียน ไม่ได้มีแววความโกรธเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงคำถามและความห่วงใย…ที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น

“พาเข้ามาเถิด” นางเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ฟังแล้วกลับเย็นเยียบชวนขนลุกซู่

“อย่าให้เลือดไหลมากไปกว่านี้”

ถ้อยคำสั้นๆ ของภรรยาแต่ทำให้สวีเหยียนชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะก้าวเข้ามาในเรือนต่อ โดยไม่กล่าวคำใด

ในขณะที่อาเหมยยังคงนั่งนิ่งชะงัก ราวกับถูกตรึงกลายเป็นหินร้อยปีไปชั่วขณะ ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง ว่าวันหนึ่งจะได้เห็นสวีเหยียนกลับมาพร้อมสตรีอีกคน!

อาการบาดเจ็บของสตรีผู้นั้น ดูไม่สาหัสเลวร้ายไม่น้อย

หากสิ่งที่ทำให้อาเหมยใจเต้นแรงจนแทบลืมหายใจนั้นคือ…

การที่ได้เห็นสวีเหยียนกลับมาพร้อมสตรีอื่นจริงๆ ทั้งที่เพิ่งพูดหยอกล้อกับแม่นางหลินไปก่อนหน้านี้เอง!

เรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!

อาเหมยกลืนน้ำลายเหนียวอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ค่อยๆ ถูกกดทับต่ำลงทีละน้อย ราวกับความสงบภายใต้ชายคานี้กำลังถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจหวนกลับเป็นดังเดิมอีก

นางสูดลมหายใจลึก หันขวับไปมองหวังต้าผู้เป็นสามีทันที พลางถลึงตามอง เลิกคิ้วขึ้นคล้ายตั้งคำถามในใจ ริมฝีปากขยับเพียงเล็กน้อย หากมิได้เปล่งเสียงใดออกมา

หวังต้าเห็นสายตาเช่นนั้นของภรรยา ก็ได้แต่ทำสีหน้าเจื่อน

โบกมือไปมาเล็กน้อย คล้ายปฏิเสธ โยนความผิดทั้งหมดไปให้สวีเหยียนแต่เพียงผู้เดียว

“หากใช่ข้า…”

เขาพึมพำตอบเสียงเบาราวกับหวังให้ภรรยาเข้าใจ โดยไม่ต้องเอ่ยสิ่งใดให้มากความ

ขณะที่ความวุ่นวายยังไม่สิ้น สวีเหยียนยังคงยืนนิ่ง อุ้มร่างสตรีอื่นไว้ตรงหน้าภรรยา หาได้ขยับเขยื้อนหรือคิดจะวางลง คล้ายกำลังรอคำสั่งจากภรรยาก็ไม่ปาน

ดวงตาคมกริบยังคงสบเข้ากับหลินซูเหยาไม่ละละ แววตานั้นจริงจังแน่วแน่นัก

ท่าทางดูราวกับต้องการย้ำว่าการพบพานสตรีผู้นี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หาได้มีสิ่งล่วงเกินอันใดเกิดขึ้นไม่

หลินซูเหยาไม่ได้ด่วนตัดสินใจ เพียงแต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับปั่นป่วนแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก หัวคิ้งเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป คงเป็นเพราะนางคิดมากเกินไปเอง

ที่ผ่านมา สวีเหยียนไม่เคยเป็นบุรุษเช่นนี้ หากไม่ใช่เขาเห็นว่าสตรีผู้นี้ใกล้ตายอยู่ตรงหน้า เกรงว่าคงก้าวข้ามผ่านไปเสียด้วยซ้ำ

“วางนางลงก่อนเถิด” นางเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ดังนัก หากชัดถ้อยชัดคำดังสะท้อนกึกก้องในความเงียบสงัด

พอสิ้นคำนั้น สวีเหยียนคลายอ้อมแขนในทันที ก้าวเข้าใกล้ จากนั้นจึงวางร่างสตรีผู้นั้นลงอย่างระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าการเคลื่อนไหวแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้อาการนางทรุดลง

“นาง…”

เขาเอ่ยเพียงคำเดียว ก่อนจะหยุดไปเอง

หลินซูเหยาเพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง หาได้ตอบในทันที

นางโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาพลางไล่ตรวจดูบาดแผลตรงหัวไหล่ของสตรีผู้นั้นอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด

“ท่านไม่จำเป็นต้องอธิบายยามนี้สวีเหยียน” น้ำเสียงหวานราบเรียบ เอ่ยขึ้นโดยไร้อารมณ์ใดๆ เจือปน

สงบนิ่งราวกับผืนน้ำแข็งเสียจนยากจะแตะต้อง

“แผลไม่ตื้น เลือดยังไหลไม่หยุด” นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเดิม “รีบตามหมอก่อนเถิด”

ทว่าถ้อยคำพูดนั้นทำให้สวีเหยียนชะงัก เขามองภรรยานิ่งอยู่นาน ก่อนจะถามกลับเสียงต่ำ “หากทำให้ซูซูรู้สึกไม่สบายใจ…ข้าจะนำกลับไปโยนทิ้งไว้ที่เดิม”

หลินซูเหยาก้มลง ตรวจดูบาดแผลที่หัวไหล่ของสตรีแปลกหน้า เลือดยังคงซึมไม่หยุด นางจึงเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า

นางเงยหน้าขึ้น สบตาเขาโดยตรง

“รักษานางก่อนเถิด…เรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลัง”

อาเหมยเม้มปากแน่น เงียบงัน หาได้พูดอันใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึดอัดใจ

หวังต้ามองไปมาระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“ข้าไปต้มน้ำร้อนให้ดีหรือไม่”

“รบกวนหวังต้าด้วย…” หลินซูเหยาพยักหน้า “แล้วเอาผ้าสะอาดมาเพิ่ม”

“ข้าไปด้วย!” อาเหมยรีบเสนอตัวขึ้นโดยไว ราวกับเกรงว่าหากชักช้าเพียงครู่เดียวจะต้องติดอยู่ท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้ต่อไป อย่างไรเสียนางเองก็มีเรื่องจะถามไถ่เค้นความจากสามีอยู่แล้ว

ส่วนสวีเหยียน…และแม่นางหลิน

ก็ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพังเสียก่อนเถิด!