๒ เลี้ยงภรรยาดุจลมหายใจ

อีกไม่นานก็จะย่างเข้าสู่ฤดูหนาว

เดิมทีสวีเหยียนหาได้เข้าป่าล่าสัตว์บ่อยนัก นานทีครั้ง ทว่าเมื่อฤดูหนาวใกล้มาเยือน อากาศเริ่มเย็นขึ้นทุกวัน เขาจึงต้องเตรียมเสบียงเอาไว้ล่วงหน้า ไม่อาจปล่อยให้เรือนนี้ขาดแคลนได้

สวีเหยียนมักกล่าวเสียงเรียบว่า อย่างไรเสีย ก็ไม่อาจปล่อยให้ภรรยาอดยากได้

และทุกครั้งที่เข้าป่า สวีเหยียนแทบไม่เคยกลับมามือเปล่าเลยสักครา หากไม่ได้ไก่ป่าก็มักจะได้กวางตัวโตติดมือกลับมาด้วยเสมอ ราวกับว่าผืนป่ารู้ใจและยอมมอบของดีให้แก่เขาแต่ผู้เดียว

กล่าวได้ว่า ในเรือนหลังนี้ แทบไม่มีมื้อใดที่นางไม่ได้กินเนื้อสดใหม่ ชีวิตความเป็นอยู่ยังดีกว่าบางจวนของคหบดีเสียอีก แม้แต่บ้านของเศรษฐีในหมู่บ้านก็ยังอาจเทียบไม่ติดด้วยซ้ำกระมัง

สำหรับสวีเหยียนแล้ว เรื่องกินอยู่ของตนจะลำบากเพียงใดก็ไม่สำคัญ ขอเพียงภรรยาของเขาอิ่มท้อง มีรอยยิ้มยามวางตะเกียบ ก็เพียงพอแล้ว

บางครั้งเขายังอดคิดไม่ได้ หากสามารถทำให้นางกินได้มากขึ้นอีกสักหน่อย

แก้มจะได้มีเนื้อมีหนัง มือที่เคยนุ่มอยู่แล้วจะยิ่งอุ่นแน่นขึ้น เช่นนั้น ต่อให้ต้องเข้าป่าลึกกว่านี้อีกเท่าใด เขาก็ยินดีทั้งสิ้น!

เพราะหลินซูเหยา…

หาได้เป็นเพียงภรรยา หากแต่เป็นทั้งลมหายใจของเขา!

ผู้คนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่า สวีเหยียนเลี้ยงภรรยาเสียยิ่งกว่าทะนุถนอมทรัพย์ล้ำค่า เลี้ยงเสียจนคล้ายเกรงว่าวันใดวันหนึ่ง หากเผลอไปเพียงครู่เดียว นางจะผอมลง จะเหนื่อยล้าหรืออาจจะหายไปจากสายตา!

สุดท้ายใช่เพราะหลินซูเหยาอ่อนแอ

หากแต่เพราะสามีผู้นี้ต่างหากที่ไม่เคยคิดจะเปิดโอกาสให้นางต้องลำบากเลยตั้งแต่ต้น

วันนี้สวีเหยียนตื่นแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างอีกครั้ง ท้องฟ้ายังคงมืดสลังๆ เป็นเงาสีเทาจางๆ ของรุ่งอรุณเพิ่งแตะขอบฟ้า เขาขยับตัวจากที่นอนอย่างแผ่วเบา ระวังไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่เพียงน้อยนิดราวกับกลัวฝ่าจะปลุกให้คนข้างกายตื่นขึ้นมา

สายตาคมกริบเหลือบมองภรรยาข้างกายที่ยังคงหลับสนิท ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ เส้นผมดำขลับกระจายอยู่บนหมอน

เขาหยุดมองอยู่นานเกินควร ราวกับกำลังสลักลึกลงในใจ

มือใหญ่ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้มิดกว่าเดิม กลัวว่าอากาศในยามเช้าจะเย็นเกินไปสำหรับคนร่างบางเช่นนาง

สวีเหยียนเลี้ยงเมียราวกับกลัวหาย คำนี้ไม่เกินจริงสักนิด!

คันธนูถูกสะพายขึ้นบ่า มีดล่าสัตว์เหน็บอยู่ข้างเอว เขาเปิดประตูเรือนออกไปอย่างแผ่วเบาเงียบงัน ด้านนอกมีหวังต้ากำลังยืนรออยู่แล้ว แบกตะกร้าและธนูเช่นกัน

ใบหน้ายิ้มระานโบกมือทักทายเฉกเช่นทุกครา

“วันนี้แม่นางหลินยังไม่ตื่นหรือ” หวังต้าถาม พลางเหลือบมองประตูเรือนไม้ด้านหลังสวีเหยียน ก่อนจะยกยิ้มอย่างรู้ทัน เดิมทีหากสวีเหยียนเข้าป่าไปล่าสัตว์ย่อมต้องเห็นแม่นางหลินออกมายืนส่งสามีเข้าป่าไปจนลับสายตา

ทว่าวันนี่กลับแปลกไปสักนิด

“แม่นางหลินได้สาทีดีนัก จนข้ารู้สึกอิจฉานึกอยากจะเกิดเป็นสตรีในชาติหน้า” หวังต้าเอ่ยหยอกล้อ มุมปากกระตุกยกยิ้มเย้ย

สวีเหยียนปรายตามองเขาเล็กน้อย มิได้โต้เถียง เพียงกล่าวเสียงต่ำเรียบ

“ไปเร็วหน่อย ข้าจะได้รีบกลับมาไวๆ หน่อยเสีย”

หวังต้าแค่นหัวเราะในลำคอ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ดูเจ้าเถิด เข้าป่าเหมือนหนีออกมา แทนที่จะเป็นนักล่าผู้เหี้ยมเกรียม กลับดูเหมือนสามีที่ห่วงเมียยิ่งกว่าสิ่งใด”

สวีเหยียนไม่สนใจคำหยอกล้อนั้นนัก ในหัวมีเพียงความคิดเดียว วันนี้ต้องได้ของดี จะได้ไม่ให้ภรรยาขาดของกินในฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน

ป่าเขายังชุ่มชื้นจากฝนเมื่อวาน รอยเท้าสัตว์ชัดเจน เขาเล็งธนูอย่างมั่นคง ดวงตาเย็นเยียบเฉียบคมดังเดิม ทว่าลึกลงไปในหัวใจกลับมีเพียงภาพสตรีผู้หนึ่งนั่งเย็บผ้าอยู่ข้างหน้าต่าง

ล่าสัตว์ก็เพื่อนาง

กลับเรือนก็เพื่อนาง

ทุกอย่างที่ทำล้วนเพราะกลัวว่านางจะลำบากเพียงนิดเดียว

แสงแดดยามสายส่องลอดชายคาไม้เก่า

เสียงฝีเท้าคนเดินผ่านหน้าบ้านดังเป็นระยะ หลินซูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเดิม เข็มเงินในมือขยับอย่างคล่องแคล่ว ผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนค่อยๆ กลายเป็นเสื้อคลุมตัวใหม่

วันนี้นางรับงานเย็บผ้าเพิ่มอีกสองชุด

หนึ่งเป็นเสื้อเด็กของบ้านป้าหวัง อีกหนึ่งเป็นเสื้อกันหนาวของลุงจางที่ใกล้จะเข้าฤดูหนาว

“ซูเหยา!”

ทันใดนั้น เสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน

นางเงยหน้าขึ้น เห็นอาเหมยยืนอยู่ประตูรัวหน้าบ้าน หอบผ้าแนบอกอย่างพะรุงพะรัง

“รอประเดี๋ยวก่อน…ข้าจะไปช่วย”

หลินซูเหยาวางผ้าในมือ ก่อนจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตู

อาเหมยก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้อง! ข้าเปิดประตูเข้าไปเอง เจ้านั่งเย็บผ้าต่อเถิด”

พอสิ้นคำ นางก็เปิดประตูไม้สูงเพียงแค่ครึ่งเอว ก้าวเข้ามาในเรือนอย่างคุ้นเคย พลางวางผ้าห่อใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ใกล้หน้าต่าง ก่อนจะปาดเหงื่อที่ขมับด้วยหลังมือท่าทางเหน็เหนื่อย สีหน้ามีทั้งความเกรงใจและโล่งอกปะปนกัน

อาเหมยระบายยิ้มกว้างทักทายหลินซูเหยา

“วันนี้คนแวะมาไม่ขาดเลย” นางเอ่ยเสียงเบา พลางคลี่ผ้าออกทีละชิ้น “ป้าหลี่ฝากเสื้อคลุมมาแก้ตะเข็บ ส่วนลุงซ่งก็อยากได้เสื้อผ้าฝ้ายหนาขึ้นอีกตัว บอกว่าหน้าหนาวปีนี้คงหนาวจัด”

อาเหมยพูดพลางยกผ้าชูขึ้นมาประกอบท่าทางทีละชิ้น

หลินซูเหยาพยักหน้ารับ ฟังแล้วเพียงยกยิ้มบาง หาได้ถอนใจเอือมระอาหรือบ่นสักคำ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งทอดมองอาเหมยก่อนที่จะยื่นมืออกไปหยิบผ้าขึ้นมาพลิกดู ความหนา น้ำหนัก และรอยเย็บเดิม ราวกับในสายตามีตำราช่างซ่อนอยู่ก็ไม่ปาน

นางพยักหน้าหงึกๆ ตอบรับทันอย่างว่าง่าย “วางไว้ตรงนั้นเถิด เดี๋ยวข้าจัดการเอง” น้ำเสียงหวานงเอ่ยอย่างนุ่มนวล

“งานไม่เร่งนัก ยังพอมีเวลา”

อาเหมยมองท่าทีสงบนิ่งของอีกฝ่ายแล้วอดยิ้มไม่ได้ “หากเป็นคนอื่นน่ะ! เห็นกองตรงหน้างานมากเพียงนี้คงข้าจนหูชาบ่นไปแล้ว แต่แม่นางหลินกลับยังใจเย็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

หลินซูเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “งานเย็บผ้า หากใจร้อน มือก็พลาด ข้าไม่อยากให้ใครต้องใส่เสื้อที่มีตำหนิ”

หากสวีเหยียนผู้เป็นสามีของนางเข้าป่าไปล่าสัตว์กับหวังต้าอยู่บ่อยครั้ง เช่นนั้น หลินซูเหยาก็ทำงานกับอาเหมยที่ภรรยาของหวังต้าเช่นกัน

หลินซูเหยาหาใช่คนพูดจาน้ำไหลไฟดับเหมือนอาเหมย

นางจึงให้อีกฝ่ายช่วยรับงานและพูดคุยกับคนในหมู่บ้านแทน แม้อาเหมยจะไม่มีฝีมือด้านการเย็บผ้ามากนัก ทำได้เพียงช่วยหยิบจับ ส่งผ้าหรือจัดการงานเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ทว่ายามที่ได้เงินมา หลินซูเหยาก็มักแบ่งให้อีกฝ่ายมากกว่าที่ควรได้เสมอ

อย่างไร หากไม่มีอาเหมย นางก็คงไม่มีงานเข้ามามากมายเช่นนี้ คงได้แต่นั่งเย็บผ้าเงียบๆ ไปวันๆ มิได้รู้ข่าวคราวของผู้คนในหมู่บ้านเท่าไรนัก

หลินซูเหยาหันไปมองอาเหมย สายตาอ่อนโยนปนขบขัน ก่อนจะเอ่ยบ่นเบาๆ

“หากไม่มีแม่นางอาเหมยคอยช่วย ข้าคงไม่มีงานแน่”

พอได้ยินเช่นนั้น อาเหมยหัวเราะคิก พลางโบกมือไปมา

“แม่นางหลินอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ หากไม่มีฝีมือของภรรยาสวีเหยียนนั้น ต่อให้ข้าพูดจนปากเปื่อย ก็ไม่มีใครยอมฝากผ้าให้เป็นแน่!”

ทว่าพอได้ยินถ้อยคำนั้น หลินซูเหยาชะงัก นางหยุดไปครู่หนึ่ง ชายตาทอดมองไปนอกประตูเรือน ความคิดลอยออกไปไกล ก่อนจะพึมพำเสียงเบา

“ปกติเขาจะปลุกข้าก่อนออกไปเข้าป่าแท้ๆ”

นางพึมพำเบาๆ ราวกับบ่นกับตัวเองมากกว่าจะบ่นให้ผู้ใดฟัง หากแต่น้ำเสียงหวานเจือด้วยความเป็นห่วงสามี “แต่เหตุใดกันวันนี้กลับไปเงียบเชียบ ไม่ให้บอกข้าสักคำ”

อาเหมยยิ้มที่นั่งคัดผ้าอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็หลุดหัวเราะร่าออกมา นางเงยหน้าขึ้นระบายยิ้มกว้าง มองหลินซูเหยาด้วยแววตาล้อเลียน “วางใจเถิด…สวีเหยียนเขาก็ไปกับหวังต้าสามีข้านั่นแหละ แม่นางหลินอย่าได้กังวลเกินไป หาได้แอบไปหาสตรีอื่นแต่อย่างใดเสียหน่อย!”

“ข้า…ข้าไม่ได้ห่วงถึงเพียงนั้น”

หลินซูเหยาได้ยินเช่นนั้นก็หน้าแดงระเรื่อ รีบก้มหน้าลงเย็บผ้าต่อ หากแต่จู่ๆ หนังตากลับกระตุกระริกคล้ายเป็นลางบอกเหตุ

นางชะงัก หัวใจกระตุกวูบอนย่างไร้สาเหตุ

อาเหมยยังคงหังเราะร่าเสียงใสราวกับเป็นเรื่องขบขบ นางเอ่ยหยกล้อไม่หยุด “ห่วงหรือไม่ห่วง ผู้ใดในหมู่บ้านก็ดูออกทั้งนั้นว่าสวีเหยียนของแม่นางหลินนั้น รักภรรยาปานจะกลืนลงท้อง ผู้ใดเล่าจะกล้าแย่ง!”

นางเลิกคิ้ว แกล้งหรี่สายลงสังเกตทีท่าคล้ายจ้องจับผิด

หลินซูเหยาที่ชะงักอยู่พลางตั้งสติ

คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วของหลินซูเหยาชะงักไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ใบหน้าคนงามหน้าแดงขึ้นทันตา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าต่อ ไม่ยอมเงยขึ้นมองอีกฝ่ายอีกท่าทางคล้ายไม่พอใจ

หากแต่นางกำลังเขินอายเสียมากกว่า มุมปากพลางลอบยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“เจ้านี่…ช่างพูดเสียจริง”

“หึ! ต่อให้มีสตรีมาผูกริบบิ้นรออยู่กลางป่า เขาก็คงหันหลังกลับมาเพราะกลัวแม่นางหลินรอ” อาเหมยกล่าวหยอกล้อไม่หยุด

ดูท่าแล้วคงต้องยอมรับตามตรงว่า สองสามีภรรยาคู่นี้หาได้ต่างกันไม่นัก

หากสวีเหยียนรักภรรยาปานจะกลืนกินนั้น กลัวว่าภรรยาจะเหนื่อย กลัวว่าจะลำบากหรือกลัวแม้กระทั่งว่าจะผอมลงเพราะต้องงานหนัก…แม่นางหลินซูเหยาก็รักสามีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

เพียงแต่ความรักหาได้เอ่ยออกมาด้วยคำหวาน หากแฝงอยู่ในความห่วงใยแทน

ทั้งกลัวสามีจะบาดเจ็บในป่า กลัวว่าจะไม่กลับเรือน กลัวว่ายามหันกลับมาอีกครั้ง สามีของตนนั้นจะเลือนหายไปดุจม่านหมอกยามเช้าก็ไม่ปาน

ต่างฝ่ายต่างรัก ต่างฝ่ายต่างกลัวเสียกันและกัน

จนไม่รู้ว่าผู้มดกันแน่ที่หลงมากกว่ากัน!

หลินซูเหยาได้ยินเช่นนั้น แม้จะไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นน้อยๆ อย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว

นางหาได้หวาดระแวงหรือกลัวว่าสวีเหยียนจะไปใส่ใจหรือซุกซ่อนสตรีใดอื่นหรือไม่

หากแต่เพียงเป็นห่วงเขาก็เท่านั้น

หลินซูเหยากล่าวอย่างมั่นใจ “ป่าลึกเช่นนั้น จะมีสตรีใดได้เล่า…นอกเสียจากผีสางเท่านั้น”