๕ เจ็ดปีมั่นคงกับรอยร้าวแรก

สวีเหยียนและหลินซูเหยาร่วมกราบไหว้ฟ้าดิน ผูกผมครองคู่ร่วมกันมาจนปีนี้ก็ครบเจ็ดปีพอดี

ตลอดเจ็ดปีนั้น ไม่ว่าอุปสรรคหรือหนามแหลมใดที่ขวางกั้น ทั้งสองล้วนจับมือกันแน่น ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้

หากกล่าวตามตรงความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งนัก

เพราะหาได้ก่อร่างขึ้นจากเพียงความรัก หากแต่หล่อหลอมจากวันคืนยากลำบากนับไม่ถ้วนที่ผ่านพ้นมาด้วยกัน

นับตั้งแต่วันที่สวีเหยียนก้าวเข้ามาเป็นสามีของนาง

หลินซูเหยาแทบไม่เคยมีเรื่องให้ต้องเป็นกังวลใจ ไม่ว่าเรื่องเงินทองก็มีให้นางใช้ไม่เคยขาดมือ ชีวิตตั้งแต่เป็นของสวีเหยียนก็ไม่เคยรู้สึกย่ำแย่หรือกลำกลืนอดทนแม้แต่เสี่ยวลมหายใจ หรือแม้แต่เรื่องที่สตรีพึงหวั่นเกรงที่สุด…เขาไม่เคยทำให้นางต้องรู้สึกต่ำต้อย

ไม่เคยละเลยเกียรติของภรรยาและไม่เคยทำให้คำมั่นในวันแรกต้องแปดเปื้อน

ดังนั้น สิ่งใดที่สวีเหยียนรับปากไว้ในวันนั้น

ทุกวันนี้ก็ย่อมยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้กลับแตกต่างออกไปจากที่เคย

หลินซูเหยาไม่เคยเห็นสวีเหยียนชายตามองสตรีผู้ใดสักนิด หากมิใช่เด็กเล็ก หรือคนชราผมขาวโพลนในหมู่บ้าน เขาก็มักทำราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ตัวตนให้ใส่ใจ

แต่แล้วเหตุใดในวันนี้ จึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วยสตรีผู้หนึ่งจากกลางป่าลึก

คำถามนั้นไม่ได้แผดเสียง ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

หากกลับค่อยๆ ซึมลึกลงไปในใจนาง ความเงียบงันแต่หนักหน่วงอย่างประหลาด

หลินซูเหยาหาได้สงสัยในตัวสามี

นางเพียงไม่เข้าใจ และความไม่เข้าใจนี้ ที่ทำให้หัวใจซึ่งเคยมั่นคงกลับสั่นไหวขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปี

เมื่อเสียงฝีเท้าของอาเหมยและหวังต้าค่อยๆ ห่างออกไป จนลับสายตา ลานหน้าบ้านก็กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครา มีเพียงเสียงสายลมแผ่วเบาที่พัดต้องชายคา กับกลิ่นสมุนไพรแห้งที่นางเพิ่งผึ่งตากไว้ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

บรรยากาศที่เคยสงบ กลับแฝงความอึดอัดอย่างประหลาด

สวีเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงแน่นิ่งราวกับถูกตรึง ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองไปที่ร่างของภรรยาตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

หากนางไม่เอายถาม…เขาก็ไม่กล้าเอ่ยอธิบาย

หลินซูเหยาหาได้กล่าวอันใดอีก นางเดินเข้าไปในเรือนก่อนจะหยิบผ้าขาวสะอาดและเดินกลับออกมาที่เดิม

แม้ใบหน้าคนงามจะราบเรียบดูไร้อารมณ์ ทว่าดวงตากับสั่นระริกวูบไหวเกินยากจะควบคุม

มือบางเคลื่อนไหวเป็นคล่องแคล่ว ทว่าในอกกลับปั่นป่วน

นางรู้จักสวีเหยียนดี…ดีพอที่จะรู้ว่าเขาหาใช่บุรุษที่พาสตรีอื่นกลับเรือนอย่างไร้เหตุผล

และยิ่งไม่ใช่คนที่จะทำให้ภรรยาต้องอับอายต่อหน้าผู้อื่น

“ช่วยหันหลังไปมองที่อื่นได้หรือไม่”

หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงยังเรียบเช่นเดิม

พอได้ยินถ้อยคำนั้น สวีเหยียนทำตามโดยไม่ลังเล เขาหมุนตัวหลังไปอีกทางแทบจะทันทีอย่างว่าง่าย หากแต่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับฝีเท้าแม้แต่สักครึ่งก้าว

ท่าทางแข็งกระด้างเย็นชาของเขายามอยู่กับผู้อื่น แตกต่างจากยามที่อยู่กับภรรยาอย่างสิ้นเชิง

ดูราวคล้ายกับลูกสุนัขเชื่องๆ ตัวหนึ่ง

หลินซูเหยาเหลือบมองแผ่นหลังแกร่งของสามีที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือด ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างอดกลั้น ก่อนจะนั่งลงเพื่อตรวจดูบาดแผลอย่างตั้งใจ

เลือดสีแดงฉาดซึมเปื้อนปลายนิ้ว หัวคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดแผลอย่างชำนาญ

“แม่นางเป็นอย่างไรบ้าง…เจ็บหรือไม่”

หลินซูเหยาเอ่ยถามคนเจ็บ เสียงหวานอย่างมีมารยาท

หลินซูเหยามองดูอยู่ครู่หนึ่ง

แม้ว่าสภาพของสตรีผู้นั้นจะมอมแมม เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและโคลนเกาะติดทั้งใบหน้าและอาภรณ์ จนแทบแยกไม่ออกว่าเค้าโครงเดิมเป็นอย่างไร ทว่าผิวพรรณที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้ากลับขาวเนียนผิดกับชาวบ้านแถวนี้

อีกทั้งบริเวณที่บาดเจ็บแม้จนขึ้นสีแดงเถือก ก็ไม่อาจปิดบังความละเอียดอ่อนและความขาวผ่องของผิวเนื้อได้

ยิ่งมองยิ่งเห็นชัดว่าสตรีผู้นี้หาใช่คนที่เคยทำงานหนักกลางแดดกลางลมไม่…ความงามตามธรรมชาติยังคงซ่อนอยู่ แม้จะอยู่ในสภาพน่าเวทนาก็ตาม

หลินซูเหยาแน่ใจในใจ

อย่างไรสตรีผู้นี้ก็ไม่ใช่คนจากหมู่บ้านระแวกนี้อย่างแน่นอน

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วแน่น นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของนางซีดเผือด ริมฝีปากแห้งผากแตกเล็กน้อย ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย พึมพำพูดเสียงแผ่ว ดวงตาปรือขึ้นเพียงนิด หากกลับไร้จุดจับจ้องมอง มีเพียงแสงเลือดจางๆ ลอยคลอ

“ช่…ช่วยข้าด้วย…”

น้ำเสียงแหบแห้งนั้นเบาหวิวราวกับจะขาดหายไปพร้อมลมหายใจถัดไป ฟังแล้วชวนให้ผู้ได้ยินรู้สึกเวทนานัก ไม่อาจจินตนาการได้ว่านางต้องเผชิญสิ่งใดมาบ้าง จึงได้กลายเป็นสภาพเช่นนี้

“ช่วย…ข้า”

เสียงแผ่วเบานั้นทำให้หลินซูเหยาชะงักมือ พลางโน้มตัวก้มลงอีกเล็กน้อย เอื้อมมือไปแตะข้อมือแดงของสตรีผู้นั้นเพื่อจับชีพจร “อย่าพูด”

หลินซูเหยาเอ่ยเสียงเบา ทว่าชัดเจน “เก็บแรงไว้ก่อน เดี๋ยวแผลจะยิ่งแย่”

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากสั่นระริก

“ข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน” น้ำเสียงหวานขาดเป็นห้วง ฟังแล้วแทบไม่ได้ใจความ ราวทุกถ้อยคำต้องแลกด้วยความเจ็บปวด

หลินซูเหยามองนิ่งๆ แววตาราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ก็หาได้แข็งกระด้างเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าก็หาได้แฝงความเวทนา สงสารหรือเห็นใจแต่อย่างใด

“เมื่อมาถึงเรือนผู้อื่นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำเช่นนั้น”

นางเส่ยงเรีบ “ข้าจะรักษา…เท่าที่ช่วยได้”

สตรีผู้นั้นพยักหน้าแผ่วเบา ก่อนที่ดวงตาปรือราวกับจะปิดลงอีกคราคล้ายไม่อาจกัดฟันฝืนอดกลั้นความเจ็บปวดนั้นได้อีก

“ขอบคุณ…”

สวีเหยียนที่ยืนห่างอยู่ไม่ไกลขยับเข้าไปหนึ่งก้าว ทว่าหาได้หันกลับไปมองไม่

“นางเสียเลือดมากหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มเอ่ย

“มากพอควร” หลินซูเหยาตอบโดยไม่เงยหน้า

“หากมาช้ากว่านี้อีกครึ่งชั่วยาม เกรงว่าจะไม่รอด”

นางดูแล้ว บาดแผลแม้ไม่ลึกถึงกระดูก หากสตรีผู้นั้นกลับมีรูปร่างผอมบางนัก มิหนำซ้ำยังมีรอยฟกช้ำกระจายอยู่ทั่วทั้งร่าง

เห็นชัดว่าร่างกายอ่อนแรงมานาน เกรงว่าหากมาช้ากว่านี้เพียงครึ่งชั่วยาม ชีวิตคงยากจะยื้อกลับจากปรโลกได้

สวีเหยียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูด ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทาโถม เขาไม่ได้อยากทำให้ภรรยาต้องรู้สึกระแวงหรือไม่สบายใจเช่นนี้เลย

แม้นางจะมิได้กล่าวโทษ หาได้แสดงอารมณ์อันใดออกมา แต่บรรยากาศหนักอึ้งและความกระอักกระอ่วนที่กดทับอยู่ในเรือน กลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

สวีเหยียนสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหนักแน่น “หากอยากจะจัดการอย่างไร ภรรยมก็จัดการเถิด”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “หรือนากพานางไปไว้ที่โรงหมอ ให้ท่านหมอดูแลก็ได้ ภรรยาจะได้ไม่ต้องลำบาก”

ทว่ายังพูดไม่ทันสิ้นความ…หลินซูเหยาก็แทรกขึ้นทันที

“หึ” นางแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ฟังดูราบเรียบ หากแต่เย็นวาบอย่างประหลาด นัยน์ตาเมล็ดเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังสามี แววตาสงบแต่เย็นเยียบ

“สามีพานางกลับมาถึงเรือนแล้ว”

นางเอ่ยช้าๆ ทีละถ้อย

“แต่กลับจะไปทิ้งไว้ที่อื่นอีกหรือ…?”

ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ไม่ถึงกลับยิ้ม

“เกรงว่าจะใจร้ายเกินไป…กระมัง”

คำพูดนั้นไม่ได้กล่าวด้วยความโกรธ หากแต่ทำให้สวีเหยียนรู้สึกเหมือนถูกทิ่มลงกลางอกอย่างไรสาเหตุ

“ตามใจภรรยาเถิด…หากว่าอย่างไรก็เช่นนั้น”

ยามค่ำคืนมาเยือน แสงตะเกียงน้ำมันเล็กๆ ในเรือนส่องสว่างเพียงพอให้เห็นเงาร่างสองร่างที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างคุ้นเคย

หลินซูเหยานั่งต้มยาสมุนไพรอยู่ข้างเตา กลิ่นขมฉุนอ่อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วเรือน นางตั้งใจควบคุมไฟให้คงที่ ประหยัดฟืนดั่งทุกครั้ง แม้ในใจจะว้าวุ่นเพียงใด มือก็ยังไม่ยอมเผลอพลาด

สวีเหยียนยืนมองอยู่ไม่ไกล สายตามองแผ่นหลังของภรรยาเงียบๆ นับตั้งแต่กลับมา นางยังคงทำทุกอย่างเหมือนเดิม

ไม่โวยวาย ไม่ซักถาม ไม่กล่าวโทษ

ยิ่งเป็นเช่นนี้…เขายิ่งอึดอัดใจยิางนัก

“ซูซู…” เขาเอ่ยเรียกอีกครั้ง เสียงต่ำลงกว่าปกติ

นางหันมา มองเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง

“ยาจะได้แล้ว” เอ่ยเพียงเท่านั้น ก่อนจะยกหม้อยาลงจากเตา สวีเหยียนก้าวเข้าไปช่วยโดยไม่ต้องรอคำสั่ง รับหม้อยาจากมือนางอย่างมั่นคง นิ้วมือหยาบกร้านแตะโดนหลังมือบางเพียงแผ่วเบา

หลินซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ดึงมือกลับ

ความเงียบแผ่ขยายปกคลุมอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ภรรยาต้องไม่สบายใจ” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงแหบพร่าเล็กน้อย

“หากรู้ว่าจะทำให้ภรรยาคิดมากเช่นนี้ ข้าคง…”

“สามีไม่จำเป็นต้องอธิบายอันใดแล้ว” หลินซูเหยาขัดเบาๆ น้ำเสียงหวานยังนุ่ม ทว่ามั่นคง นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ข้าไม่ได้ไม่สบายใจเพราะสามีช่วยคนเสียคน”

นางเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ

“เพียงแต่…ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นสามีทำเช่นนี้มาก่อน”

สวีเหยียนนิ่งไป ถ้อยคำนั้นหาได้ตำหนิ หากกลับเป็นความจริงใจที่เปลือยเปล่าทิ่มแทงความจริง

“ข้าเข้าใจ” เขาพยักหน้าเล็กน้อย

“ควรหน้าข้าจะคิดให้ดี ใส่ใจความรู้กสึภรรยาให้มากว่านี้”

หลินซูเหยาจ้องสบตาเขาเนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา ราวกับปล่อยบางสิ่งในอกออกมา

“ช่างเถิด” นางเอ่ยเบาๆ

ทว่าคำพูดนั้นทำให้หัวใจของสวีเหยียนสั่นสะเทือน เขายื่นมือออกไป กุมมือนางไว้แน่นกว่าทุกครั้ง

เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ช่างเถิดได้อย่างไรกัน ความรู้สึกของภรรยายิ่งใหญ่ดุจผืนฟ้า หากแม้แต่ข้ายังไม่ใส่ใจ…แล้วจะหวังให้ผู้ใดมาใส่ใจกันได้เล่า”