LOGINหลินซูเหยาพอได้ยินถ้อยคำเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะร่าออกมาเบาๆ คล้ายฟังเรื่องตลกขบขันที่อดกลั้นไม่ไหว
เสียงหัวเราะนั้นไม่ดังนัก หากกลับทำให้บรรยากาศหนักอึ้งเมื่อครู่คลายลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลางช้อนขึ้นสบตาบุรุษตรงหน้า แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับอ่อนยวบลงเล็กน้อย “สามีกล่าวเกินจริงไปแล้ว” นางเอ่ยเสียงเบา ริมฝีปากคลี่ยกขึ้นยิ้มบางๆ “ข้าหาได้ยิ่งใหญ่ดุจผืนฟ้าไม่” สวีเหยียนขยับเข้าใกล้ไปอีกก้าว ดวงตาคมกริบแน่วแน่ไม่คลอนแคลน “สำหรับข้า…ภรรยายิ่งกว่าฟ้าเสียอีก” น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น ราวกับกล่าวคำสัตย์สาบาน หลินซูเหยาพอได้ยินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจพลันเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม นางเบี่ยงหน้าหลบสายตาเล็กน้อย คล้ายไม่อยากให้เขาเห็นความไหววูบในดวงตา “สามีกล่าววาจาเช่นนี้ ระวังข้าจะหลงเชื่อจริงๆ เข้า” “หากภรรยาหลงเชื่อ ข้าย่อมยินดี” สวีเหยียนตอบแทบจะทันที ฝ่ามือใหญ่กระชับมือบางไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย “เพราะข้ากลัวเพียงอย่างเดียว…กลัวว่าเจ้าจะไม่เชื่อว่าข้ามีเจ้าเพียงผู้เดียวในสายตา หลินซูเหยา” หลินซูเหยาหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ครานี้แววตาสงบนิ่งดังเดิม แต่ลึกลงไปกลับอุ่นขึ้นอย่างประหลาด “ข้าเชื่อ” นางเอ่ยช้าๆ “เชื่อมาตลอดเจ็ดปี ไม่เคยเปลี่ยน” คำพูดนั้นทำให้สวีเหยียนคลายความหนักอึ้งลง เสมือนยกภูเขาทั้งลูกที่กดทับอกมาเกือบตลอดทั้งวันออกไปได้เสียที เขาสูดลมหายใจลึก ราวกับปล่อยความอัดอั้นในใจออกมา “เช่นนั้น ต่อไปหากข้าจะช่วยผู้ใด…ย่อมผ่านภรรยา ให้ภรรยาตัดสินใจก่อน” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว แต่เพราะข้าไม่อยากให้ภรรยาต้องคิดมากแม้เพียงนิดเดียว” หลินซูเหยาฟังแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ นางยกมือขึ้นแตะหลังมือเขาแผ่วเบา คล้ายปลอบโยน “สามีไม่จำเป็นต้องระแวดระวังถึงเพียงนั้น” นางเอ่ยเสียงอ่อน “เพียงอย่าลืมว่า ไม่ว่าเรื่องใด หากเกี่ยว ข้องกับสามี ข้าย่อมอยากรู้จากปากท่านเป็นคนแรก” สวีเหยียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าจะจำไว้…ภรรยามาก่อน ส่วนผู้อื่นรั้งท้าย” พอสิ้นคำนั้น เงาร่างทั้งสองยืนเคียงข้างกันท่ามกลางแสงตะเกียงอุ่นสลัว ฝ่ามือยังประสานกันแน่นไม่ปล่อย เขากุมมือนางไว้แน่นกว่าเดิม ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบหลังมือนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับย้ำเตือนว่าที่ตรงนี้ ยังเป็นที่ของเขาเพียงผู้เดียว น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น “หากสตรีผู้นั้นหายดี…ข้าจะส่งไปทันที จะไม่ให้อยู่เกะกะสายตาภรรยาเด็ดขาด” หลินซูเหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะถอนมือกลับอย่างสุภาพ นางไม่ได้โกรธเคืองอันใด หากแต่คำพูดนั้นกลับทำให้ในอกแน่นเจ็บแปลบขึ้นมา น้ำเสียงหวานราบเรียบพยายามไม่ให้สั่นเครือ “คนเจ็บยังไม่รู้หัวนอนปลายเท้า…จะส่งนางไปที่อื่นอย่างไรเล่า” อย่างไรเสีย แม้นางจะรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ก็เชื่อใจสามีว่าหาได้มีอันใดเกินเลย เพียงแค่ช่วยเหลือคนเท่านั้น อีกทั้งอีกฝ่ายก็ยังเป็นสตรี ดูแล้วคงมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเสียด้วยซ้ำ หากสตรีผู้นั้นไม่ประสบเคราะห์ร้ายจริงๆ ก็คงไม่ดิ้นรนหนีตายออกมาราวกับหนีจากหุบเหวแห่งชะตากรรม เช่นนั้นแล้ว ผู้ใดกันเล่าจะหนีเอาชีวิตรอดได้ โดยไม่แบกรับบาดแผลและความหวาดกลัวติดตัวมาด้วย หากหลินซูเหยาเลือกจะผลักไสส่งอีกฝ่ายไปยังที่อื่น เพียงเพราะความไม่สบายใจของตน ก็คงไม่ต่างอันใดกับการผลักคนบาดเจ็บลงสู่เหวลึกอีกครั้ง เหวที่อาจไม่มีโอกาสปีนกลับขึ้นมาได้อีก ชีวิตหนึ่ง…ยามแขวนอยู่บนเส้นด้าย ชะตากรรมจะเป็นเช่นไร ก็หาใช่สิ่งที่ผู้ใดกล้าคาดเดาได้ ยิ่งไปกว่านั้น สตรีผู้นี้ยังไร้แม้กระทั่งชื่อแซ่ แม้จะกึ่งหลับกึ่งตื่นก็จริง แต่สติกลับเลือนรางเกินกว่าจะเอ่ยถ้อยคำใดให้รู้เรื่อง ริมฝีปากแห้งผากขยับซ้ำไปซ้ำมา มีเพียงสองคำเดิม “ช่วยด้วย…” เสียงนั้นเบาหวิว หากกลับหนักอึ้งในใจผู้ฟังยิ่งนัก หากหลินซูเหยารู้ชื่อแซ่หรือรู้ว่ามาจากที่ใด อย่างน้อยก็ยังพอส่งข่าวหรือพอช่วยส่งตัวกลับไปได้ แต่ในยามนี้นางไม่รู้แม้กระทั่งว่าสตรีผู้นี้มีบ้านให้กลับหรือไม่ จะให้ส่งกลับไปยังป่าซานหลิงอีกครา… ปล่อยให้ชะตาฟ้าดินเป็นผู้ตัดสินหรือ? หลินซูเหยาเม้มริมฝีปากแน่น ความคิดนั้นเพียงผุดขึ้น ก็ถูกสลัดทิ้งในทันที นางทำไม่ได้ และไม่คิดจะทำ อย่างไรเสีย หากสตรีผู้นี้ยังมีลมหายใจ เรือนหลังนี้ก็ยังพอเป็นที่พักพิงให้ได้ชั่วคราว แม้ว่าจะต้องแลกมาด้วยความไม่สงบในใจของตนก็ตาม หลินซูเหยาสูดลมหายใจเข้าลึก มองสวีเหยียน ดวงตาคู่งามสงบนิ่ง ราวกับตัดสินใจได้แน่วแน่แล้ว “หากเลือกที่จะช่วยแล้ว…” นางเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงนุ่มแต่มั่นคง “ก็ช่วยให้ถึงที่สุดเถิด” หลินซูเหยาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวต่อชัดถ้อยชัดคำ “จนกว่านางจะปลอดภัยจริงๆ” อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านซานหลิง ภายใต้แสงตะเกียงสลัวที่สาดส่องลงมากลางห้อง อาเหมยนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งเครียดผิดไปจากยามปกติที่มักพูด เสียงเจื้อยแจ๋วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด จนรู้สึกเหมือนทุกเสียงต่างๆ ในเรือนถูกดูดกลืนไปหมด เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่คอยสะท้อนความคิด “เจ้าว่า…เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้แม่นางหลินจะคิดมากหรือไม่” อาเหมยเอ่ยถามเสียงต่ำ ขณะสายตาเลื่อนมองหวังต้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหยาบกร้านกำลังยกพร้าขึ้นผ่าฟืน ก่อนที่จะชะงักไปเล็กน้อย ราวกับรับน้ำหนักคำถามไม่ไหว หวังต้าถอนหายใจยาว เงยหน้าขึ้นมองภรรยา ดวงตาเรียบเฉย หากแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น “หากเป็นเจ้า…เจ้าจะไม่คิดเช่นนั้นหรือ อาเหมย” เขาถามกลับแทนที่จะคำตอบ พอได้ยินประโยคนั้น อาเหมยเม้มปากแน่น เงียบไปครู่หนึ่ง ความคิดสั่นวูบไหวเป็นคลื่นภายในใจ หากเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับนางจริงๆ นางก็คงต้องคิด เป็นกังวลและเริ่มหวาดระแวงสามีแน่ หาได้ใจข้ากว้างดุจแม่น้ำหรือนิ่งเฉยได้เฉกเช่นแม่นางหลิน นางคงยกไม้ฟืนขึ้นตีหัวหวังต้าสักครั้งสองครั้งเพื่อให้ใจเย็นลงเสียก่อน จากนั้นจึงค่อยเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างอดกลั้นว่า…เพราะเหตุใดจึงกล้าพาสตรีอื่นกลับมาในเรือนเช่นนี้ ผู้ใดกันเล่าจะไม่คิด หากสามีของตนพาสตรีแปลกหน้ากลับเข้ามาในเรือน แม้จะในสภาพเลือดเปรอะร่างกายเช่นนั้น เพียงเพื่อช่วยชีวิตเท่านั้น…แต่หัวใจสตรีก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก ยิ่งคิดยิ่งสั่นสะเทือนในอกเหมือนก้อนหินทับอยู่บนหน้าอก อาเหมยก้มหน้าลง เงยวางคางชันเข่า มือที่กอดเข่าแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับต้องการยึดตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกับความวิตก กำแพงความสงบที่นางสร้างขึ้นมานาน กำลังสั่นคลอนเบาๆ “ใช่! หากเป็นข้า ข้าย่อมคิด…คิดมากจนอดสงสัยไม่ได้” นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง คล้ายกำลังพูดเพื่อปลอบใจ แต่เสียงแผ่วนั้นก็ซ่อนความหวั่นไหวและความกังวลที่ลึกซึ้งไว้ไม่มิด ราวกับเป็นผู้เผชิญหน้ากับเรื่องนี้โดยตรงเสียเอง “แต่สวีเหยียน…” นางพึมพำเบาๆ “ข้าไม่เคยเห็นเขามองสตรีอื่นด้วยซ้ำ” หวังต้าพยักหน้า สีหน้าครุ่นคิด “นั่นแหละที่น่ากลัว” อาเหมยชะงัก เงยหน้าขึ้นมามองทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความสงสัยและอยากรู้ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร” สายลมยามค่ำพัดผ่าน ช่องหน้าต่างสั่นไหว หวังต้าวางฟืนลง พลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ ดวงตาคมกริบฉายแววแน่วแน่ “หากสตรีผู้นั้นหายดีแล้ว สวีเหยียนเปลี่ยนใจไม่ยอมปล่อยไปเล่า หรือหากนางเต็มใจยินดีตอบแทนด้วยชีวิตเช่นนั้นเล่า!” อาเหมยได้ยินดังนั้นก็เค่นเสียงฮึดฮัดขึ้นมาทันที ความไม่พอใจพลุ่งพล่านจนแทบกลั้นไม่อยู่ นางอยากยกไม้ฟืนขึ้นมาฟาดลงบนศีรษะสามีนัก “เหอะ!” นางแค่นหัวเราะเย็นชา “หากเป็นเช่นนั้นจริง หากข้าเป็นแม่นางหลิน คงต้องยกไม้ขึ้นมาตีหัวสามีให้แตกเสียก่อน แล้วจึงค่อยยอมหย่ากระมัง!” หวังต้าเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย “หากเจ้าเป็นแม่นางหลินจริงๆ ข้าคงต้องหาซื้อหมวกเหล็กมาใส่หัวไว้ก่อนกลับเรือน ไม่งั้นคงโดนไม้ฟืนทับจริงๆ” เขาเอ่ยหยอกล้อ น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ หาได้จริงจังนัก อาเหมยแค่นเสียงฮึดฮัด “หมวกเหล็กหรือไง! ข้าไม่ได้จะตีเล่นๆ แน่ หากเจ้ามีหน้ากล้าพาสตรีคนใดกลับมาล่ะก็…ข้าจะยกฟืนเป็นสิบท่อนรอไว้ก่อน!” หวังต้ายิ้มอย่างอดกลั้น สายตามองภรรยาอย่างเอ็นดูนัก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง หาได้ตอบทันที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ “เพ่ย! ข้าเพียงแค่หยอกล้อ ไยเจ้าจริงจังไปได้” อาเหมยลุกพรวดขึ้นทันที หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อย ราวกับยิ่งคิดก็ยิ่งขุ่นเคือง ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปนขุ่นมัว “ข้าคงต้องไปเตือนแม่นางหลินให้ระวังตัวเสียหน่อย” นางหยุดไปชั่วครู่ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งวาววับคล้ายครุ่นคิดหนัก ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบาๆ พลางถอนหายหายใจอย่างไม่สบายใจ “สวีเหยียนผู้นั้น แม้ภายนอกจะดูซื่อๆ รักใคร่ภรรย่ก็จริง” แล้วจึงเสริมด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อย “แต่พอดูให้ดี…ข้าว่าร้ายกาจไม่น้อยเลยทีเดียว”หลายเดือนผ่านไปฤดูหนาวที่ยาวนานค่อยๆ คลายลง หิมะสีขาวโพลนละลาย เหลือเพียงสายลมเย็นบางเบาพัดผ่านกลางตลาด ความสัมพันธ์ของหลินซูเหยาและสวีเหยียน มิได้ถูกสั่นคลอนด้วยถ้อยคำซุบซิบนินทาอีกต่อไป ตรงกันข้าม…กลับแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิมจากคู่สามีภรรยาที่เคยถูกผู้คนซุบซิบนินทา กลับกลายเป็นคู่ที่ใครเห็นก็อดไม่ได้ต้องเหลียวมองสายตาของผู้คนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกระซิบเย้ยหยัน บัดนี้กลับมีเพียงรอยยิ้มและสายตาอิจฉาปนชื่นชมสตรีออกเรือนหลายคนที่เคยเอาแต่พูดจาเสียดสี เริ่มนำผ้าเนื้อดีมาขอให้หลินซูเหยาช่วยเย็บปัก บางคนถึงกับเอ่ยปากชมฝีมือไม่ขาดปาก ราวกับไม่เคยพูดร้ายกันมาก่อนกลับจากหลังมือเป็นหน้ามืออย่างสิ้นเชิง!เปลี่ยนเร็วราวกับเป็นกิ้งก่า!ยามสาย แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในเรือน หลินซูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะ เตรียมเข็มด้ายอย่างเป็นระเบียบ ผืนผ้าสีอ่อนถูกคลี่วางตรงหน้ามือเรียวกำลังทดลองปักลายดอกเหมยอย่างแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันได้ลงเข็ม เสียงจากหน้าประตูก็ดังขึ้น“แม่นางหลินอยู่หรือไม่เจ้าคะ!”หลินซูเหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูหน้าประตูเรือนมีสตรีวัยกลางคนสองสามคนยืนเกา
กระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น ประตูเรือนค่อยๆ เปิดออก เฮยเซวียนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ขนตาที่ถูกหิมะเกาะแข็งสั่นไหวแทบจะทันทีลั่วชิงหรูผลักบานประตูเรือนออกมาในจังหวะเดียวกันกับที่สายลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้าใส่พร้อมกับเศษหิมะ ใบหน้าจึงซีดขาวยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นภาพตรงหน้าเฮยเซวียนยังคงคุกเข่าอยู่กลางลานหิมะ ร่างของเขาตั้งตรงไม่เอนเอียง ทว่าหิมะที่ตกหนักกลับทับถมจนบ่ากว้างและเส้นผมดำสนิทกลายเป็นสีขาวโพลน ขนตาถูกเกล็ดน้ำแข็งเกาะจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ลมหายใจที่พ่นออกมาแผ่วเบา ราวกับขาดหายไปได้ทุกเมื่อลั่วชิงหรูยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตาคู่งามจ้องมองบุรุษที่เคยทำให้นางต้องกล้ำกลืนศักดิ์ศรีและน้ำตานับไม่ถ้วนหัวใจพลางบีบรัดอย่างไม่อาจควบคุม เมื่อยังเห็นเขานั่งนิ่งอยู่ตรงที่เดิมราวกับเหมือนหลายชั่วยามก่อนนางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ยังไม่ตายอีกหรือ” ใบหน้าคนงามเชิดขึ้นไม่แม้แต่จะหันไปมองสักนิดหาใช่เพราะไม่อยากจะมอง หากแต่เป็นหัวใจของนางกลับสั่นสะท้าน เมื่อเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนทั้งที่อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้เหตุใดถึงได้โง่งมไม่เข้าเรื่อง!คำพู
แม้คำสั่งนั้นจะฟังดูโหดร้าย ท่านหมอชูถึงกลับลอบกลืนน้ำอึกใหญ่เมื่อได้ฟัง แม่นางบนเตียงผู้นี้แม้ภายนอกจะดูบอบบางและอ่อนแอ แต่จิตใจกลับแข็งกร้าวยิ่งนัก เกรงว่าหากใช้ค้อนทุบลงกลางอกก็คงไม่สะทกสะท้านหรือรู้สึกอันใดทว่าเฮยเซวียนกลับเพียงยืนนิ่งๆ หาได้โต้แย้งอันใดเขามองลั่วชิงหรูบนเตียงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย หาได้เอ่ยอันใดออกมาอีกหากนั้นเป็นความต้องการนาง…หากนั้นสมควรแล้วกลับสิ่งที่เขาเคยทำในอดีต…เช่นนั้น…ก็สมควรแล้วประตูเรือนถูกเปิดออก พร้อมกับสายลมหนาวพัดโชยหอบเอาเศษหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนเข้ามาด้านใน ร่างสูงเฮยเซวียนหันหลังก้าวออกไปกลางลานอย่างแน่วแน่และมั่นคงบรรยากาศลานด้านนอกเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหนาวพัดหวีดหวิวพาเกล็ดหิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย พื้นหิมะขาวโพลนหนานุ่ม หากกลับเย็นเยียบเสียจนแทบกัดกินถึงกระดูกเฮยเซวียนยืนอยู่หน้าประตูเรือนเพียงชั่วหนึ่งดวงตาคมกริบสบเข้ากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งของนางที่ทอดมองผ่านหน้าต่าง ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าลงท่ามกลางหิมะที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่ลังเล แรงกระแทกกับพื้นดังอับทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อยเ
ดูเหมือนว่าถ้อยคำซุบซิบนินทาของผู้คนก็ไม่อาจสั่นคลอนความสัมพันธ์ของแม่นางหลินและสามีได้แม้แต่น้อย แต่ตรงกันข้าม ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้กลับแนบแน่น รักใคร่กลมเกลียวยิ่งกว่าเดิมเสียอีกวันนี้ เมื่อทั้งสองปรากฏตัวกลางตลาดอีกครั้งหลังจากหายหน้าหายตาไปนานเกือบหนึ่งเดือน ผู้คนที่พบเห็นต่างพากันเบิกตากว้าง ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆแท้จริงแล้ว หนึ่งเดือนที่หายไป หาได้เพราะเลิกรากันหรือแตกหัก หากแต่กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ทั้งคู่แปรเปลี่ยนเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่ปานจะกลืนกินกันเสียแทน!ยามนี้จิตใจของหลินซูเหยาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ถ้อยคำของผู้คนไม่อาจทำให้นางหวั่นไหวหรือโอนเอนคล้อยตามได้ง่ายดายเช่นก่อนใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ ในขณะเดินชมร้านนั้นออกร้านนี้ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น ราวกับว่าเป็นเด็กน้อยวัยสามขวบที่ได้เลือกของเล่นชิ้นโปรดสวีเหยียนทอดมองท่าทางของภรรยาก็อารมณ์พลอยดีตามไปด้วย และหากมีเสียงซุบซิบใดๆ เล็ดลอดเข้าหู เขาก็ตวัดสายตามองกลับไปอย่างเฉียบเย็นในทันทีคนพวกนั้นกล้าดีอย่างไรมาทำให้ภรรยาของเขาบอบช้ำ!ตราบใดที่เขายังยืนอยู่ข้างกายนาง ต่อให้เป็นถ้อยคำจากคน
หิมะโปรยปรายกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บางทีกองกันจนเป็นภูเขาลูกเล็กๆ บรรยากาศเย็นเยียบหนาวจับเข้ากระดูก ยามที่มีสายลมพัดผ่านมาพลันสั่นสะท้านขนลุกซู่ไปทั้งร่างไม่แน่ใจว่าเพราะอากาศยามนี้ที่หนาวเย็น หรือเป็นเพราะหน้าบ้านของหลินซูเหยานั้น มีกลุ่มเหล่าชายฉกรรจ์นับสิบ ก่อกองเพลิงจุดไฟพิงอยู่หน้าประตูเรือน แทบทั้งวันทั้งคืนผลัดเปลี่ยนเวรยามมิต่างจากกำลังเฝ้านักโทษก็ไม่ปานเหล่าชาวบ้านที่ชอบพากันเดินผ่าน พักหลังมานี้กลับไร้ผู้ใดกล้าเข้ามาแม้แต่ครึ่งฝีเท้าหรือหาผู้ใดที่บังเอิญเดินผ่านมาทางนี้แล้วยังต้องหยุดยืนอยู่ห่างๆ มองด้วยสายตาระแวดระวังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศรอบเรือนกลับเงียบสงัดราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกมืดมิด เพียงแค่เห็นเงาดำๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบ นั่งล้อมวงเรียงรายอยู่หน้าประตูเรือน ฝีเท้าที่เคยหนักแน่นมั่นคงก็พลันชะงักกึก ร่างเกร็งขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ความกลัวฉับพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แววตาที่หวาดหวั่นมองพวกชายฉกรรจ์ด้วยความระแวงหันหลังถอยหนีอย่างว่องไวแทบไม่ทัน แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความรีบเร่งราวกับทุกชั่วอึดใจคือความตายก็ไม่ปานปีนี้สวีเหยียนเข้าป่าล่าสัตว์นับครั้งไม่ถ้วน
ถ้อยคำนั้นราวกับมีดคมกริบ ฟาดฟันลงกลางอกเฮยเซวียนเข้าเต็มแรงจนจุกคล้ายจะกระอักเลือดออกมาเขานิ่งงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ลมหายใจหนักอึ้งจนแทบขาดห้วง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด“ลั่วชิงหรู…” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วต่ำราวกับลำคอถูกบีบไม่ว่าคำใด ก็ไร้ค่าเกินกว่าจะหลุดพ้นริมฝีปากออกมาได้นางพลางหลับตาลงช้าๆ ขนตาสั่นระริก น้ำตาใสเอ่อคลอ แม้จะกัดฟันกลั้นไว้สุดกำลัง แต่หยดหนึ่งก็ยังหลุดร่วง เปียกซับลงบนหมอนผืนขาวร่างบางสั่นสะท้านเพียงน้อยนิด หากเพียงพอจะทำให้คนมองรู้ว่าความเจ็บปวดนั้นฝังลึกเพียงใดเฮยเซวียนหลุบตาลงต่ำ นิ้วมือสั่นไหวเล็กน้อยก่อนกำแน่นอีกครั้ง เขาพูดเสียงแหบพร่า “เมียและลูกข้าอยู่ที่นี่…จะให้ข้าไสหัวไปที่อื่นได้อย่างไรกัน”ดวงตาคมกริบทอดมองแผ่นหลังบางที่สั่นระริก คล้ายกำลังหลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมา หัวใจแกร่งก็พลันปวดหนึบจนต้องกัดฟัน“ข้า…ข้าขอโทษ”น้ำเสียงทุ้มนั้นเบาหวิวคล้ายจะถูกกลืนหายไปกับเสียงของไม้ในกองเพลิงที่กำลังแตกกระจาย“หนวกหูนัก! ข้าไม่อยากฟัง” ลั่วชิงหรูเอ่ยเสียงแข็งหลินซูเหยาเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ นางก้าวไปหยุดยืนต
ยามนี้สวีเหยียนโกรธเกรี้ยวจนแทบอยากสังหารสตรีผู้นั้นให้สิ้นลมหายใจในคราเดียวดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือที่กำแน่นสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ หากมิใช่เพราะแม่นางหลินนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงตรงหน้า เกรงว่าเขาคงไม่ยั้งมือไว้ได้แน่อาเหมยเหลือบมองเห็นสายตาวิงวอนของหลินซูเหยาเข้าพอดี แม้นางไม่ได้เอ่ยถ
หลายวันผ่านไปอาการของหานกู้เฟิงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลังจากพิษร้ายในร่างกายถูกขับออกจนแทบหมดสิ้นดังนั้น พักหลังมานี้เขาจึงไม่ได้เอาแต่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง กลอกตามองเพดานอย่างคนสิ้นหวังอีกต่อไป หากแต่ลุกขึ้นใช้ชีวิตได้มากขึ้น และไม่ต้องกล้ำกลืนความรู้สึกสมเพชที่อัดแน่นอยู่เต็มอกอย่างน่าเวทนาวันน
สวีเหยียนและหลินซูเหยาร่วมกราบไหว้ฟ้าดิน ผูกผมครองคู่ร่วมกันมาจนปีนี้ก็ครบเจ็ดปีพอดีตลอดเจ็ดปีนั้น ไม่ว่าอุปสรรคหรือหนามแหลมใดที่ขวางกั้น ทั้งสองล้วนจับมือกันแน่น ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้หากกล่าวตามตรงความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นยิ่งนักเพราะหาได้ก่อร่างขึ้นจากเพียงความรัก หากแต่หล่อหลอมจากวั
ปลายยามซื่อ (09.00 – 11.00 น.)เสียงพูดคุยหัวเราะเจื้อยแจ๋วของสตรีดังแว่วมาตามสายลม ลอยออกมาจากภายในเรือนไม้หลังเล็กฟังดูควรเป็นบรรยากาศครึกครื้น ทว่าแทนที่หัวใจจะผ่อนคลาย ทว่ากลับทำให้ผู้มาเยือนทั้งสองยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างแปลกประหลาดแทนสวีเหยียนและหวังต้ายืนชะงักอยู่หน้าประตูไม่มีผู้ใดเอ







