ตอนที่ 20

ตอนที่ 20

พระนายโยนกระเป๋าลงบนที่นอนทันทีที่กลับมาถึงบ้าน วันนี้เขารู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียมากเป็นพิเศษ คงเพราะทำงานหนักติดกันมาหลายวัน เห็นทีคืนนี้จะต้องเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อวันพรุ่งจะได้ตื่นขึ้นมาสดชื่นพร้อมรับวันใหม่ของการทำงาน

เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาหลักพันถูกปลดกระดุมและม้วนแขนเสื้อขึ้น เพื่อที่จะทำให้ผู้สวมใส่สามารถขยับท่อนแขนในการหยิบจับสิ่งต่าง ๆ ได้สะดวก

เมื่อปลายแขนเสื้อถูกม้วนจนพ้นข้อศอก พระนายก็สังเกตเห็นรอยช้ำที่แขนพร้อมกับรูเล็ก ๆ คล้ายกับแขนของเขาไปถูกของมีคมปลายแหลมจำพวกเข็มหรืออะไรสักอย่างที่มีลักษณะแหลมคมทิ่มจนเกิดเป็นรูเล็ก ๆ

แต่พระนายพยายามคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าเขาไปได้แผลนี้มาตอนไหน

ดูเหมือนช่วงความทรงจำเรื่องราวของเขาเมื่อวานมันดูขาด ๆ หาย ๆ ปะติดปะต่อไม่ค่อยได้จนเขาต้องละทิ้งความอยากรู้อยากเห็นไปเสียเอง เพราะยิ่งคิดย้อนไปมากเท่าไรดูเหมือนสมองของเขาก็เริ่มต่อต้านว่าให้เขาหยุดแล้วไปพักผ่อนได้เสียที

คฤหาสน์อีแวนสัน

“เรื่องพระนายเรียบร้อยไหม”

“เรียบร้อยค่ะคุณท่าน คุณพระนายไม่มีทางจำได้แน่นอนว่าวันนี้เขาอยู่ที่นี่”

“ดี... แล้วพระพายฟื้นหรือยัง”

“น่าจะฟื้นแล้วค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะลงไปดูเขาเสียหน่อย”

ภาคินทร์หยิบเสื้อคลุมสีดำตัวยาวขึ้นมาสวมใส่แล้วลงจากเตียงนอนเพื่อลงไปหาพระพายที่ห้อง ตอนนี้พระพายคงกำลังโวยวายหรือไม่ก็นั่งร้องไห้อย่างคนอื่น ๆ ที่เคยถูกจับมาที่นี่

ภาคินทร์เห็นภาพพวกนี้จนชินและเขาก็มีวิธีจัดการในแบบของเขาเอง

การจับคนมาขังไว้มันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้องนัก แต่ภาคินทร์ก็ไม่เคยทำร้ายใครถึงตาย (ถ้าไม่นับมนุษย์เลือดบริสุทธิ์คนแรกที่เขาพบ) เขาเพียงต้องการเลือดแค่หนึ่งแก้วเท่านั้นที่มันจะทำให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป

ที่สำคัญเขาจะดื่มเลือดหนึ่งแก้วต่อคนหนึ่งคนในแต่ละเดือนและเป็นคืนวันพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น โดยไม่ได้กลับไปดื่มเลือดซ้ำจากคนเดิมอีก ส่วนเจ้าของเลือดที่เขาดื่มก็จะเป็นอิสระหลังจากที่ให้ในสิ่งที่เขาต้องการ

ตอนนี้ภาคินทร์คือทายาทรุ่นสุดท้ายของแวมไพร์ในตระกูอีแวนสัน เพราะเขายังไม่มีคู่ครองและไม่มีทายาทสืบสกุล

การจะหาคู่ชีวิตที่เป็นแวมไพร์เหมือนกันในยุคสมัยนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันก็เป็นสิ่งที่ภาคินทร์ทำใจเอาไว้แล้ว

เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางที่จะให้ตัวเองมีชีวิตอมตะต่อไป เผื่อว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะได้พบรักกับแวมไพร์สักตน และมีทายาทให้กับตระกูลของเขาในรุ่นต่อไป

ถึงเวลานั้นเขาคงกลับไปนอนเคียงข้างร่างพ่อกับแม่ที่บ้านหลังเก่าที่เขาเคยอยู่

เหยื่อทุกคนที่เพลงพรพามาจะได้รับค่าตอบแทนอย่างคุ้มค่าสำหรับปริมาณเลือดหนึ่งแก้ว และจะต้องถูกสั่งให้ดื่มน้ำสมุนไพรพิเศษอันเป็นสูตรลึกลับตกทอดกันมาเพื่อให้คนพวกนั้นลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก่อนที่จะพาเขากลับไปในที่ของตัวเอง

แต่สำหรับในกรณีของพระพาย เขาถือเป็นบุคคลพิเศษเพราะเลือดของเขาเป็นเลือดที่ไม่สามารถหาได้ทั่วไป เป็นเลือดที่เหล่าแวมไพร์เรียกมันว่าเลือดบริสุทธิ์ ภาคินทร์อาจจะต้องใช้วิธีที่มันประนีประนอมมากกว่าทุกครั้ง เพราะเขาจะเสียมนุษย์คนนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด

ในห้องที่ใช้กักขังพระพายมีเพียงแสงสลัว ๆ ที่ให้ความสว่าง ภาคินทร์ไม่ได้ยินเสียงอะไรจากคนด้านในเลย เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปด้วยความระมัดระวังแล้วกวาดสายตามองหา

แสงสว่างอันน้อยนิดในห้องไม่เป็นอุปสรรคต่อแวมไพร์ เขาสามารถมองมันได้ชัดเจนไม่ต่างจากการมองเห็นทั่วไปในเวลาปกติ นั่นก็อาจจะเป็นข้อดีที่ทำให้เขาเห็นพระพายที่นั่งหลบอยู่มุมเตียงนอนพร้อมกับแจกันในมือ

ภาคินทร์ขยับตัวเดินเข้าไปใกล้ในขณะที่พระพายกำลังพยายามเพ่งมองมาที่เขา เพราะแสงสว่างมันไม่เพียงพอสำหรับการมองเห็นของมนุษย์

“หยุด...”

แค่ภาคินทร์แตะลงที่หน้าผากของพระพายและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบา ร่างสูงที่ลุกขึ้นเตรียมง้างแจกันดอกไม้หมายจะทำร้ายภาคินทร์เพื่อหนีรอดก็หยุดยืนนิ่งตามคำสั่ง

แจกันถูกเปลี่ยนมือ ภาคินทร์นำมันกลับไปวางในที่เดิมพร้อมกับมายืนกอดอกจ้องมองใบหน้าของพระพาย มีความละม้ายคล้ายคลึงพระนายอยู่มาก หากจะมีส่วนที่แตกต่างก็คงจะเป็นเม็ดไฝเล็ก ๆ ที่ปลายคิ้วด้านขวาสองเม็ดที่พระนายไม่มี 

และแววตาของพระพายดูดื้อรั้นกว่าพระนายอยู่หลายเท่าแม้ในตอนนี้ ตอนที่เขากำลังสะกดให้ยืนนิ่งก็ยังจ้องมองมาที่เขาด้วยความอยากจะเอาชนะเพื่อหลุดจากมนตร์เสียให้ได้