ตอนที่ 23

ตอนที่ 23

“คุณเองก็เชื่อเรื่องแวมไพร์ไม่ใช่เหรอครับ”

“ก็ใช่ นี่คุณจะบอกว่าคุณคือแวมไพร์ทายาทรุ่นสุดท้ายของตระกูลอีแวนสันงั้นเหรอ”

“ผมว่าถ้าคุณอยากรู้ขนาดนั้น คุณก็ลองอ่านมันดูแล้วกันนะครับ ผมขอตัว”

แม้จะมีเสียงเรียกตามหลังมาแต่ภาคินทร์ก็ไม่ได้หันกลับไป เขาเพียงเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูลงกลอนไว้เช่นเคย

“จะดีเหรอคะคุณท่าน ที่เอาหนังสือไปให้คุณพระพายแบบนั้น”

“สุดท้ายเขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่าผมเป็นใคร ก็แค่ตอบแทนให้สมกับมูลค่าเลือดในตัวของเขาเท่านั้นเอง”

“ค่ะคุณท่าน”

ภาคินทร์ถอดเสื้อคลุมส่งให้เพลงพรแล้วเดินขึ้นไปนอนบนเตียง 

เป็นธรรมดาที่ช่วงบ่ายเช่นนี้ภาคินทร์จะใช้เวลาในการนอนพักผ่อน มากกว่าการออกไปข้างนอก เพราะเขาไม่อยากเสียพลังงานไปในเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์ 

ต่อให้เขาโดนแดดได้ ใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ แต่แวมไพร์ก็คือแวมไพร์ ยังมีอีกหลายข้อห้ามที่แวมไพร์เช่นเขาต้องหลีกเลี่ยง

เมื่อภาคินทร์ออกไปจากห้อง พระพายก็รีบเปิดหนังสืออ่านในทันที เขาดูตื่นตาตื่นใจกับทุกตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้าหนังสือ 

บางเรื่องก็เป็นเรื่องราวที่เขาเคยได้ยินมาบ้าง แต่กับบางเรื่องก็เป็นเรื่องราวแปลกใหม่ เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าการอ่านนิยายที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเขาเสียอีก

พระพายเริ่มจะไม่แปลกใจที่ทำไมพระนายถึงบอกว่า อยากจะหาหนังสือเล่มนี้ให้เขาอ่าน 

คิดไปแล้วก็ไม่รู้ว่าป่านนี้พระนายจะเป็นอย่างไรบ้าง เพราะล่าสุดที่ได้ข่าวคือกลับถึงบ้านปลอดภัยดี นั่นก็แปลว่าพระนายไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่ทำไมรถของพระนายถึงมาอยู่บ้านนี้ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

 เมื่อพระพายรู้ว่าเขาคงไม่ได้ประโยชน์จากการมานั่งคิดเรื่องน้องชายจึงหันไปเปิดหนังสืออ่านต่อในทันที

เรื่องราวของประวัติของตระกูลอีแวนสันที่ย้อนกลับไปหลายร้อยปี มีเรื่องราวน่าสนใจมากมาย โดยเฉพาะข้อความสำคัญที่ระบุว่าทายาทคนหนึ่งของตระกูลอีแวนสันมาที่ประเทศไทยเพื่อตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง

นั่นก็แปลว่าประเทศไทยอาจจะมีแวมไพร์อยู่จริง เขาไม่ได้ไร้สาระ และหมกมุ่นไปเอง แวมไพร์มีตัวตนจริง ๆ หรือภาคินทร์จะเป็นแวมไพร์อย่างที่เขาสงสัย

แวมไพร์รุ่นสุดท้ายของตระกูลที่สูญหายไปไม่มีใครพบเจอ

พระพายมองไปที่บานประตูแล้วครุ่นคิดว่า ถ้าหากภาคินทร์เป็นแวมไพร์ก็หมายความว่าเขาอาจจะดูดเลือดจนหมดตัวแบบในละครหรือเปล่า

แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงทำไมเขายังมีชีวิตอยู่ หรือการจะดูดเลือดของแวมไพร์มันต้องมีอะไรมากกว่าไหน ยิ่งคิดภาพสยดสยองที่เคยเห็นในภาพยนตร์ก็ทำให้พระพายรู้สึกกลัวขึ้นมาจนไม่กล้าอ่านหนังสือต่อ

“นี่เราจะต้องโดนแวมไพร์ดูดเลือดจนหมดตัวกลายเป็นโครงกระดูกสีขาวไร้ญาติเหรอวะ!!!”

พระพายอุปทานกับตัวเอง

“ไอ้พายนอกจากมึงตกงานแล้ว ยังต้องมาตายเป็นผีไร้ญาติอีก ชีวิตรันทดฉิบหาย... ก็ถ้ามันจะดูดเลือดแล้วทำไมถึงบอกว่ามีเรื่องจะคุยแลกเปลี่ยนกัน หรือจริง ๆ แล้วภาคินทร์ไม่ใช่แวมไพร์วะ”

พระพายคิดวกไปวนมาจนดูฟุ้งซ่าน ใจหนึ่งก็กลัวว่าภาคินทร์จะเป็นแวมไพร์จริง ๆ แล้วเขาอาจจะต้องตาย แต่อีกใจก็ยังอยากจะรู้เรื่องข้อแลกเปลี่ยนที่ภาคินทร์ว่า

สุดท้ายเขาก็คงทำได้แค่รอ เพราะภาคินทร์บอกว่าพรุ่งนี้จะเข้ามาคุยกับเขาด้วยตัวเอง

พระพายปิดหนังสือแล้วล้มตัวลงบนที่นอน จริง ๆ ถ้าตัดเรื่องแวมไพร์ออกไป เขาก็ถือว่าอยู่สุขสบายไม่น้อย 

ตื่นมาก็มีอาหารดี ๆ ให้กิน มีเสื้อผ้าแพงให้ใส่ นอนในห้องนอนหรู ๆ เตียงกว้างจนขึ้นไปกลิ้งได้ ถึงแม้ว่าตื่นมาอาจจะรู้สึกเบื่อนิดหน่อยที่ไม่มีอะไรทำและต้องอยู่แค่ในห้องนี้ แต่เขาก็ไม่ต้องเหนื่อยออกไปวิ่งส่งของตากแดดทั้งวันได้เงินไม่กี่ร้อยบาท

พอพูดถึงเรื่องของกินก็ดันรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาแถมยังใกล้เวลาอาหารแล้วอีกต่างหาก นอนพักสักหน่อยก็คงจะดี

พระพายหลับตาลงช้า ๆ ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนินทราแห่งการหลับใหล ไม่นานเพลงพรก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือเพื่อจัดการหน้าที่ของเธอเหมือนกับทุก ๆ วัน

เธอจ้องมองหนังสือที่ถูกวางอยู่บนเตียงและใบหน้าของพระพายที่หลับไม่รู้เรื่องราว

“ช่วยคุณท่านด้วยนะคะคุณพระพาย ได้โปรดช่วยคุณท่านด้วยนะคะ”

เพลงพรเอ่ยร้องขอเสียงแผ่วเบา

เลือดบริสุทธิ์ของมนุษย์เป็นที่ต้องการของแวมไพร์หากใครได้ไปนอกจากจะช่วยให้เป็นอมตะแล้ว ร่างกายของแวมไพร์ตนนั้นก็จะฟื้นฟูได้ดีกว่าการดื่มเลือดทั่วไป

ยิ่งกับแวมไพร์ลูกผสมเหมือนภาคินทร์ด้วยแล้ว การได้รับเลือดบริสุทธิ์เช่นนี้จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายเท่า และจะไม่มีใครมาทำร้ายทายาทรุ่นสุดท้ายของอีแวนสันได้