ตอนที่ 19

ตอนที่ 19

“ไงไอ้นาย ทำเอาเขาวุ่นวายไปกันหมด คราวหน้ามึงก็บอกกันหน่อยสิวะ ไอ้พายมันห่วงมึงมากนะ”

“เออ พอดีทันกะทันหัน งานนู้นงานนี้ตีกันปวดหัวกูเลยไม่ทันได้บอกใคร”

“แล้วไอ้พายมันว่าไงบ้าง ไม่บ่นมึงหูชาเหรอวะ”

วันรุ่งขึ้นพระนายมาทำงานตามปกติ เมฆาที่กำลังจะไปโต๊ะทำงานของตัวเองหันไปเห็นเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาในสภาพอ่อนแรงเข้าพอดี

“ไม่นะ พอกลับไปถึงบ้านมันก็ส่งข้อความมาบอกว่ามีงานพิเศษที่เขาจ้างให้มันไปทำที่ต่างจังหวัดสักระยะ เห็นว่าเงินดีก็เลยตกลงไปทำ”

“ไปเมื่อวานเลยเหรอวะ”

“เออ กะทันหันเลยแหละ

กูยังไม่ทันได้เจอหน้ามันเลย”

เมฆาครุ่นคิดถึงเรื่องที่พระนายเล่าให้ฟังแล้วรู้สึกมีบางอย่างค้างคาในใจ

เมื่อวานพระพายดูเป็นห่วงน้องชายจนถึงขึ้นบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของภาคินทร์ตามลำพัง แล้วจู่ ๆ กลับบอกน้องชายตัวเองว่ามีงานด่วนที่ต่างจังหวัด

ยิ่งคิดก็เหมือนจะยิ่งมีบางอย่างที่ดูไม่ปกติ เพียงแต่คิดไม่ออกว่าเรื่องอะไร

ตอนบ่ายเมฆาเลยลองโทร.ติดต่อหาพระพายอีกครั้งแต่สัญญาณมือถือแจ้งเตือนว่าไม่สามารถติดต่อได้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจระคนเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้นไปอีก

“ติดต่อไอ้พายไม่ได้เลยว่ะ”

“ต่างจังหวัดอาจจะไม่มีสัญญาณก็ได้ นี่มึงไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าสีหน้าแปลก ๆ”

“กูก็แค่คิดว่าเมื่อวานมันบุกเข้าไปในบ้านนายภาคินทร์อะไรนั่นแบบไม่ห่วงชีวิตตัวเองเพื่อไปตามหามึง แต่จู่ ๆ ก็ส่งข้อความบอกมึงว่ามีงานด่วน มึงว่ามันไม่แปลกเหรอวะ”

พระนายฉุกคิดเล็กน้อยแล้วลองทบทวนตามคำบอกเล่าของเมฆาเกี่ยวกับเรื่องราวของพี่ชายตัวเอง

“พายมันก็ชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว มึงยังไม่ชินอีกเหรอ”

แต่เพราะเขาคิดว่าเขารู้จักพี่ชายตัวเองดีกว่าใคร จึงมองว่าสิ่งที่เมฆากังวลเพียงเพราะเมฆาคิดมากไปเอง 

ปกติพระพายก็ชอบทำอะไรแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง

“แต่กูว่า...”

“เมฆ มึงหยุดคิดเรื่องพี่ชายกูได้แล้ว มันไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อกู มันก็แค่ไปทำงาน เดี๋ยวมันก็กลับมา โอเคไหม”

พระนายตัดบท 

เมฆาเองเมื่อเห็นว่าขนาดน้องชายแท้ ๆ ยังดูไม่รู้สึกรู้สาอะไร บางทีเขาก็คงจะคิดมากเกินไปอย่างที่เพื่อนแฝดบอกจริง ๆ

เมื่อคิดได้แบบนั้นเมฆาจึงเลิกให้ความสนใจเรื่องของพระพาย และหมุนตัวเดินกลับไปโต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อสะสางงานให้เสร็จก่อนเวลาเลิกงาน

นาฬิกาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนเวลาล่วงเลยผ่านมาถึงตอนเลิกงานแล้ว พระนายขับรถกลับบ้านไปใช้ชีวิตตามปกติโดยไม่มีความทรงจำในคฤหาสน์ของภาคินทร์วันนั้นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ความทรงจำของพระนายที่มีคือ เขาออกจากที่ทำงานแล้วบังเอิญว่าเอกรินทร์หัวหน้างานส่งข้อความมาแจ้งว่ามีงานด่วนที่ชลบุรี ต้องรบกวนให้เขาช่วยไปจัดการอย่างเร่งด่วน

และเพราะงานที่วุ่นวายจนน่าปวดหัวจนไม่อยากเก็บมาใส่สมองให้หนัก พระนายจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาทำงานสำเร็จตามเป้าหมายหรือไม่ และกลับมาถึงที่บ้านได้อย่างไร 

เขารู้แค่เพียงว่าเขาลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องแล้ว

ตอนนั้นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูถึงได้เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับรวมถึงข้อความจากทั้งเพื่อนสนิท เพื่อนสมัยเรียน ไปจนถึงเพื่อนที่ทำงาน รวมถึงพี่ชายของเขาเองที่รันขึ้นมาบนหน้าจอราวกับพายุ

พระนายกดอ่านข้อความทั้งหมดก็พอจะสรุปคร่าว ๆ ได้ว่าทุกคนคิดว่าเขาหายตัวไป แล้วพี่ชายฝาแฝดเขาก็เที่ยวโทร.ไปตามเบอร์เพื่อนคนอื่น ๆ เพื่อถามข่าว

เขาเลยต้องนั่งตอบข้อความทีละคนว่าเขาปลอดภัยดี เขาแค่ไม่ทำงานและพี่ชายของเขาตื่นตูมไปเองไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

รวมถึงโทร.ไปหาเมฆาเพื่อยุติเรื่องราวทุกอย่างแล้วบอกว่าเขาปลอดภัยดี

ถึงแม้จะงง ๆ อยู่บ้างว่าทำไมพระพายกับเมฆาถึงสงสัยว่าเขาจะไปอยู่ที่คฤหาสน์สุดหรูของภาคินทร์ แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรกลับไปให้มากความ

หลังจากวางสายที่สนทนากับเมฆาได้ไม่นานก็มีข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้ง เป็นข้อความจากพี่ชายชองเขาเองที่บอกเรื่องไปทำงานต่างจังหวัดด่วน เพราะมีคนเสนอค่าจ้างที่ราคาจ่ายค่อนข้างสูงมาให้

แน่นอนว่าคนเห็นแก่เงินอย่างพระพายไม่เคยปฏิเสธ พร้อมกับบอกน้องชายเสร็จสรรพว่าไม่ต้องเป็นห่วง อยู่ที่นู่นอาจจะติดต่อไม่ค่อยได้เพราะค่อนข้างอับสัญญาณ

แต่เมื่อใดก็ตามที่งานสำเร็จก็จะรีบกลับมา พร้อมโอนเงินค่าผ่อนบ้านล่วงหน้ามาให้ถึงสามเดือน

ท่าทางคงจะเป็นงานที่ต้องไปในระยะยาวพอสมควร

แต่ก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่าพระพายเป็นคนแบบไหน การเดินทางไปต่างจังหวัดนานติดต่อกันหรือเดินทางไปไหนแบบปุบปับมันเป็นเรื่องปกติ  พระนายจึงไม่ค่อยเป็นห่วงพี่ชายสักเท่าไร 

ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างจากครั้งก่อน ๆ