ตอนที่ 27

ตอนที่ 27

พระพายเดินออกมาสูดอากาศข้างนอก

รั้วสูงของบ้านหลังนี้ล้อมรอบตัวบ้านเอาไว้จนมองไม่เห็นด้านนอก  ส่วนด้านนอกที่มองเข้ามาก็คงไม่อาจจะมองเห็นภายในตัวบ้านได้เช่นกัน ดูคล้ายกับที่นี่เป็นกรงขนาดใหญ่ที่กักขังคนในนี้เอาไว้ หรือในทางกลับกันคนในนี้เองต่างหากที่ใช้มันเพื่อกันตัวเองออกจากคนภายนอกพวกนั้น

ในซอยนี้จะมีคนอาศัยอยู่แบบนับจำนวนเรือนได้ แต่เพราะเจ้าของบ้านเขาต้องการความเป็นส่วนตัว แม้จะเป็นบ้านหลังสุดท้ายของซอยลึกและตั้งอยู่โดดเดี่ยวก็ยังทำกำแพงรั้วสูงบดบังสายตาผู้คน

เหตุผลสำคัญอีกหนึ่งข้อก็คงไม่พ้นสถานะเจ้าของบ้านที่ไม่ได้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของภาคินทร์ที่เห็นเพียงครั้งแรกก็สะดุดตาได้โดยง่าย

เรือนผมสีขาว ดวงตาสองสี ริมฝีปากสีแดงคล้ายผลเชร์รี ผิวขาวซีดเหมือนเกล็ดหิมะในฤดูหนาว เพียงแค่ภาคินทร์ก้าวพ้นประตูรั้วนี้ออกไปก็คงกลายเป็นที่จับตามองอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเขาโดดเด่นจนอาจจะถึงขั้นถูกมองว่าแปลกประหลาดไม่เหมือนคนทั่วไป

พระพายนึกย้อนไปถึงเรื่องเล่าของซอยแวมไพร์ที่เคยฟังมาว่า เมื่อหลายสิบปีก่อนที่มีคนเข้ามาในซอยนี้แล้วหายตัวไป ก่อนจะถูกพบว่าเป็นศพนอนเสียชีวิตอยู่ข้างทาง โดยที่ต้นคอของศพมีรอยคล้ายถูกคมเขี้ยวของสิ่งมีชีวิตกัด แถมสภาพร่างก็ขาวซีดไร้สีเลือด 

ตำรวจไม่สามารถระบุสาเหตุการเสียชีวิตได้ และไม่สามารถหาตัวฆาตกรได้เช่นกัน ชาวบ้านเองก็พูดไปต่าง ๆ นานาว่า มันคือฝีมือของแวมไพร์ผีดูดเลือด

เรื่องเล่าของซอยนี้เขาได้ยินมาตั้งแต่ยังเด็ก พ่อกับแม่ของเขาเคยเล่าให้ฟังซึ่งมันก็ทำให้ตอนนั้นเขากลัวในสิ่งที่ชื่อว่าแวมไพร์มากทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

 กระทั่งเขาเริ่มโตขึ้น ความกลัวกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็น เขามีความสงสัยมาตลอดเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตของแวมไพร์ เป็นจุดเริ่มต้นของการสะสมหนังสือนิยายเรื่องเล่าต่าง ๆ จนมาถึงตอนนี้

ในตอนที่เขาได้มาเจอกับภาคินทร์ แวมไพร์ตัวเป็น ๆ สิ่งที่อยู่ในเรื่องเล่ามานานแสนนาน เขาก็เริ่มจะนึกย้อนกลับไปถึงข่าวลือพวกนั้น

ภาคินทร์ไม่ได้ดูเป็นผีดูดเลือดที่จะฆ่าคนตาย หรือจริง ๆ แล้วมันอาจจะเป็นการถูกจัดฉากขึ้นมาด้วยเหตุผลบางอย่าง โดยอาศัยเรื่องเล่ามาทำให้มันดูมีตัวตน

พระพายไม่ได้ตัดสินเพียงเพราะว่าภาคินทร์ไว้ชีวิตเขา แต่เขาได้อ่านบันทึกของอีแวนสันอันเป็นตระกูลโด่งดังเชื้อสายแวมไพร์ที่เคยมีการพิสูจน์มาแล้วว่าตระกูลนี้มีอยู่จริง

ตามที่เขาได้อ่านมา แวมไพร์ไม่สามารถฆ่าคนได้ด้วยการดูดเลือด  ปริมาณเลือดที่แวมไพร์ดื่มในแต่ละครั้งไม่ได้มากมายจนทำให้คนตาย ซึ่งมันก็อาจจะมีบ้างแต่เป็นส่วนน้อย ซึ่งแวมไพร์กลุ่มนั้นจะจัดอยู่ในกลุ่มแวมไพร์ลำดับที่สามหรือคล้าย ๆ กับพวกแวมไพร์เร่ร่อนยากจน ก็อาจจะมีพลาดทำคนตายได้ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นแวมไพร์จะไม่ทิ้งศพไว้เป็นหลักฐานเด็ดขาดเพราะพวกเขากลัวถูกมนุษย์ค้นพบ 

ยิ่งทำให้พระพายคิดว่า บางทีข่าวลือที่เขาได้ยินมามันอาจจะเป็นฝีมือของคนธรรมดาที่ได้ผลประโยชน์จากข่าวลือพวกนี้

“อาหารว่างค่ะคุณพระพาย”

กิ่งแก้วยกถาดขนมพร้อมน้ำผลไม้มาวางให้พระพายที่ศาลานั่งเล่นบริเวณข้างตัวบ้าน

“ขอบคุณครับ ชื่อกิ่งแก้วใช่ไหมครับ”

“ค่ะ เรียกกิ่งก็ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรก็เรียกหากิ่งได้เลยนะคะ ขอตัวไปทำงานก่อน”

พระพายส่งยิ้มให้กิ่งแก้วเล็กน้อยแล้วมองถาดของว่างที่เธอยกมา  ท่าทางคงเป็นขนมราคาแพงที่ขายอยู่ตามห้างสรรพสินค้าดัง ๆ ถ้าเป็นตอนเขาอยู่ข้างนอกก็คงต้องขับรถส่งของเป็นสิบเที่ยวกว่าจะได้กินมันสักชิ้น

ในขณะที่พระพายนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สายตาของพระพายมองไปเห็นประตูบานเล็กที่เขาใช้แอบเข้ามา ตอนนี้กลอนที่เคยใส่ล็อกมันเอาไว้หายไปแล้ว

วูบหนึ่งในความคิดเขาอยากออกไปจากที่นี่และอยากกลับบ้านไปใช้ชีวิตแบบเดิม แม้จะเสียดายเงินกับความสุขสบายที่เขากำลังจะได้รับก็ตาม