ตอนที่ 21

ตอนที่ 21

“คุณฝืนมันไม่ได้หรอกครับคุณพระพาย เรามาพูดคุยตกลงกันดี ๆ น่าจะเป็นประโยชน์กว่า”

ภาคินทร์ยกมือขึ้นแตะหัวไหล่ของพระพายแล้วออกแรงกดเบา ๆ พระพายก็ทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนแต่โดยดี

“เดี๋ยวผมจะคลายมนตร์ให้คุณ แต่คุณต้องนั่งคุยกับผมดี ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะขังคุณไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน”

พระพายกะพริบตาสองครั้งคล้ายกับตอบรับในคำพูดของภาคินทร์

เมื่อเป็นอันเข้าใจกันภาคินทร์จึงดีดนิ้วเพียงเบา ๆ มนตร์สะกดที่ทำไว้ก็คล้ายออก

“ใครอยู่ก็บ้าแล้ว”

พระพายออกแรงผลักภาคินทร์เพื่อเปิดทางหลบหนี

แม้ร่างกายของเขาจะสูงใหญ่กว่าภาคินทร์อยู่มากแต่มันกลับทำให้ภาคินทร์เซถอยหลังไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่หากเป็นคนอื่นโดนผลักแรงขนาดนี้คงล้มลงไปนั่งกองที่พื้น

แต่เขาคงไม่มีเวลามาใส่ใจ เพราะแค่นี้มันก็เพียงพอที่เขาจะได้โอกาสหลบหนี 

พระพายใช้จังหวะนั้นรีบวิ่งหนีออกมาทันที

“คุณท่าน...”

เพลงพรที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดูเหตุการณ์

“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง”

“ค่ะ”

เมื่อเจ้านายบอกว่าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลและเพลงพรก็รู้จักภาคินทร์ดีว่า ปัญหาง่าย ๆ แค่นี้เขาสามารถรับมือได้อย่างสบาย

มนุษย์คนนั้นต่างหากที่จะต้องดิ้นรนจนถึงที่สุด เช่นหลายคนที่เคยผ่านมาและจบลงที่ความพ่ายแพ้

“พวกมนุษย์นี่มันไม่มีสัจจะเลยจริง ๆ”

ภาคินทร์สะบัดชายเสื้อตัวยาวเพียงเล็กน้อยเขาก็มาไขว่ห้างปรากฏตัวอยู่ที่ชั้นหนึ่งของตัวบ้าน แล้วนั่งจิบกาแฟบนโซฟาจ้องมองพระพายที่กำลังวิ่งลงบันไดมา

“มาได้ไงวะ!!”

“ที่นี่เป็นบ้านผม คุณไม่มีทางหนีออกไปได้ถ้าผมไม่อนุญาต ผมว่าทางที่ดีเรามานั่งคุยกันดี ๆ จะดีกว่านะครับ”

ภาคินทร์กอดอกเอนตัวพิงกายด้วยท่าทีสบาย ๆ ผิดกับพระพายที่แค่วิ่งลงมาถึงชั้นล่างก็มีอาการเหนื่อยหอบเสียแล้ว 

เมื่อเห็นว่าหน้าบ้านไม่ใช่เส้นทางหลบหนีพระพายจึงหมุนตัววิ่งไปอีกด้าน ตรงจุดที่เขาลอบเข้ามาในตอนแรก

เขาหันไปมองด้านหลังด้วยกลัวว่าจะมีใครวิ่งตามมา แต่มันก็กลับว่างเปล่า

ประตูบานเล็กอยู่ไม่ไกล เขาตะโกนบอกตัวเองในใจว่าอิสระของเขาใกล้เข้ามาแล้ว

“มันล็อก... ไม่เห็นหรือไง”

“เฮ้ยยยยยย”

จู่ ๆ ภาคินทร์ก็มานั่งอยู่ที่ศาลาไม้โบราณที่ตั้งอยู่ด้านข้างตัวบ้านพร้อมกับกาแฟแก้วเดิมในมือ

“คุณจะเหนื่อยเปล่านะครับคุณพระพาย มานั่งคุยกับผมดี ๆ เร็ว... เราจะได้แยกย้ายไปพักผ่อน”

ภาคินทร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินย่างสามขุมเข้าไปหาพระพายช้า ๆ  ในขณะที่เจ้าตัวพยายามใช้มือเปล่ากระชากประตูที่ถูกล็อกด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่เอาไว้ หวังจะให้มันหลุดออก

“มนุษย์นี่มันจะดื้อรั้นทุกคนเลยหรือเปล่านะ ต้องให้โมโหอยู่เรื่อย!!”

ภาคินทร์แตะที่หัวไหล่พระพายเบา ๆ เพียงเท่านั้นก็ทำให้พระพายหมดสติล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น

“แล้วก็ต้องมาเหนื่อยผมที่จะพาคุณกลับขึ้นไปอีก คุยกันดี ๆ แต่แรกก็จบ”

ภาคินทร์ก้มมองดูพระพายด้วยสีหน้าว่างเปล่าแล้วดึงมือข้างหนึ่งขึ้นมา จากนั้นเขาก็ลากพระพายจากหลังบ้านขึ้นไปจนถึงชั้นสอง ห้องเดิมที่เคยขังพระพายในตอนแรก

“ตื่นมาตัวเขียวช้ำนิดหน่อยอย่ามาโทษผมก็แล้วกัน นี่ผมก็ใจดีกับคุณที่สุดแล้ว”

ภาคินทร์ปล่อยพระพายให้นอนอยู่บนพื้น แล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับปิดประตูใส่กลอนเอาไว้ตามเดิม

เอาไว้พรุ่งนี้พระพายอาจจะพร้อมคุยกับเขาโดยที่ไม่ต้องเปลืองแรงก็เป็นได้

เพราะไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว พระพายก็ต้องทำตามข้อเสนอของเขาอยู่ดี

ภาคินทร์ได้แต่บอกตัวเองแบบนั้น