ตอนที่ 40

ตอนที่ 40

“ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนี้วะ”

พระพายถอนจูบออกมาแล้วจ้องหน้าภาคินทร์

“ผมไม่เคยเป็นความฝันของใคร โดยเฉพาะกับคุณ”

สองมือประคองใบหน้าของพระพายแล้วจูบย้ำลงไปอีกครั้ง สองมือของพระพายจับสะโพกของภาคินทร์เอาไว้จนแน่น 

ตอนนี้พระพายรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง ความต้องการบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านจนเขาแทบจะเก็บมันเอาไว้ไม่อยู่

“อยากปลดปล่อยมันออกมาไหมคุณพระพาย ผมช่วยคุณได้นะ”

มือข้างหนึ่งของภาคินทร์ลูบไล้ลงต่ำจนสัมผัสได้ถึงความตื่นตัวของแกนกาย ที่ตอนนี้มันคงอยากจะหาที่ระบายเต็มที

“ช่วยผมหน่อยได้ไหม”

“เอาเป็นว่าคืนนี้ผมจะใจดีช่วยคุณเพราะเห็นว่าคุณกำลังอ่อนเพลียจากการเสียเลือดให้ผม งั้นก็นอนเฉย ๆ นะครับ ผมจะจัดการเอง”

ภาคินทร์ค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าลงต่ำ ก่อนที่จะไปหยุดตรงหน้าท้องของพระพาย

เขาเปิดเสื้อพระพายขึ้นเล็กน้อยแล้วดึงกางเกงพระพายออกอย่างชำนาญ

มือข้างหนึ่งรูดรั้งกระตุ้นความตื่นตัวของท่อนเอ็นให้มีมากกว่าเดิม  ก่อนจะค่อย ๆ ใช้ปลายลิ้นเลียเกลี่ยวนรอบหัวสีอมชมพูที่โดดเด่นอยู่ตรงหน้า

ภาคินทร์ดูดดึงขึ้นลงตามจังหวะ ยิ่งเงยหน้าขึ้นไปเห็นพระพายที่กำลังเหมือนคนขาดอากาศหายใจกับการกระทำของเขา ภาคินทร์ก็ยิ่งเร่งจังหวะขึ้น 

สองมือพระพายจิกเกร็งลงไปบนที่นอน สะโพกแอ่นรับตามท่วงทำนองที่ภาคินทร์กำลังบรรเลง

เสียงครวญครางดังไปทั่วทั้งห้อง

“เร็วอีกได้ไหมครับคุณภาคินทร์ ผมจะไม่ไหวแล้ว”

เมื่อพระพายเอ่ยปาก ภาคินทร์จึงเร่งเร้าให้ตามที่ต้องการ ไม่นานนักพระพายก็รู้สึกถึงสัญญาณเตือนว่าเขาคงจะเสร็จกิจในไม่ช้า

 เขาจับภาคินทร์ขึ้นมาแล้วดันให้ภาคินทร์ลงไปนอน ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งดึงรั้งแกนกายเข้าออกกระแทกถี่ ๆ ติด ๆ กัน ไม่นานน้ำรักก็พุ่งออกมาเปรอะเปื้อนไปบนตัวของภาคินทร์ 

พระพายก้มลงจูบภาคินทร์อีกครั้งแทนคำขอบคุณ 

“ไปล้างตัวด้วยกันไหมครับ”

ภาคินทร์เอ่ยชวน

พระพายในตอนนี้แทบไม่กล้าสู้หน้าภาคินทร์เลยด้วยซ้ำ เขาไม่รู้เลยว่าทำไมถึงกล้าทำเรื่องแบบนั้นลงไป

“ไม่ต้องอายผมหรอกครับคุณพระพาย เพราะคุณหนีผมไม่พ้นแล้วรู้ตัวเอาไว้ ฉะนั้นทำใจเถอะครับ นอกจากเลือดของคุณ ผมก็ต้องการอย่างอื่นของคุณด้วยและผมก็มั่นใจว่าคุณเองก็ต้องการผมเช่นกัน”

ภาคินทร์ที่นอนอยู่ข้าง ๆ เอียงหน้าหันมามองพระพาย

“คุณเพลงพรบอกว่า เป็นเพราะผมโดนสะกดด้วยอำนาจของแวมไพร์”

“แล้วตอนที่มองผมตอนนี้ คุณคิดว่าตัวเองยังโดนมนตร์สะกดอยู่ไหมครับ”

พระพายลองจ้องดวงตาของภาคินทร์ เขาเองก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่มนตราหรืออำนาจอะไรเลยสักนิด แต่เขาหลงใหลใบหน้านี้มาตลอดต่างหาก เพียงแค่อยากปฏิเสธตัวเองเพราะยังไม่มั่นใจ 

อีกอย่างภาคินทร์ก็ไม่ใช่คนทั่วไปแล้วเหตุใดเรื่องพวกนี้มันถึงเกิดขึ้นได้

“ผมสามารถทำแบบที่เพลงพรบอกได้ก็จริงแต่ผมไม่เคยใช้กับคุณ  ยอมรับเถอะครับ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากความรู้สึกของคุณที่มีต่อผม”

ภาคินทร์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ถ้าไหน ๆ เราก็หนีกันไม่พ้นแล้ว ไปอาบน้ำกันไหมครับ จะได้มานอนพักกันสักที”

ภาคินทร์ลุกออกจากเตียงนอนก่อนจะปลดชุดคลุมออกจนเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า เขาเอียงใบหน้าหันมามองพระพายเพียงเล็กน้อยแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยท่วงท่าดุจนางพญา

เสียงเปิดน้ำใส่อ่างเรียกให้พระพายเดินตามเข้าไปด้านใน

มันก็คงจะจริงอย่างที่ภาคินทร์บอก ในเมื่อมันมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็คงหนีภาคินทร์ไม่พ้นอยู่ดี