ตอนที่ 42

ตอนที่ 42

“เพลงพร เรียบร้อยดีไหม”

เสียงภาคินทร์ดังมาจากด้านบน 

“เรียบร้อยค่ะคุณท่าน”

เพลงพรรีบกุลีกุจัดเตรียมอาหารให้ภาคินทร์ทันที โดยมีกิ่งแก้วคอยช่วย

“โอ๊ยยย”

“คุณเพลงพรเป็นอะไรคะ”

แก้วในมือของเพลงพรหล่นแตกเมื่อเธอสัมผัสโดนมือของกิ่งแก้ว 

“เกิดอะไรขึ้น”

ภาคินทร์ถามด้วยความตกใจ เพลงพรไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน

“กิ่งแก้ว เธอได้เอาของอะไรจากข้างนอกกลับมาที่บ้านแล้วพกติดตัวไว้หรือเปล่า”

เพลงพรซ่อนมือของตัวเองไว้ด้านหลัง เมื่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเธอไม่อาจเปิดเผยให้กิ่งแก้วเห็นได้

“อ๋อ พอดีเพื่อนกิ่งให้สร้อยข้อมือมาค่ะ เห็นบอกว่าใส่แล้วเป็นสิริมงคล”

ทันทีที่กิ่งแก้วยกข้อมือขึ้นมา เพลงพรก็รีบถอยหลังหนีเธอทันที แม้แต่ภาคินทร์เองก็มีใบหน้าตื่นตระหนกไปด้วย 

พระพายที่เข้าใจในทันทีว่ามันอาจเป็นของขลังที่มีผลต่อแวมไพร์ ทั้งสองคนถึงได้มีอาการเช่นนี้

“ไปถอดออก นอกจากสร้อยที่ฉันให้เธอไป เธอห้ามใส่อะไรมาทำงานกับฉันเด็ดขาด ฉันจะเพิ่มกฎข้อนี้ลงไป”

“ได้ค่ะคุณเพลงพร กิ่งขอโทษค่ะ กิ่งจะไม่ทำอีก”

“ไปถอดออกซะ แล้วเธอไม่ก็ต้องมาทำงานแล้ว”

“คุณเพลงพรอย่าไล่กิ่งออกเลยนะคะ”

ถึงจะไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรทำไมเพลงพรถึงโมโหเธอขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเท่าการที่เพลงพรกำลังจะไล่เธอออก 

งานดี ๆ ง่าย ๆ ได้เงินเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าอีกกี่ชาติเธอถึงจะหาได้

“ฉันไม่ได้ไล่เธอออก แต่วันนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้ว จัดการเอาสร้อยข้อมือนั่นไปคืนเจ้าของเขาเสีย อย่าให้ฉันเห็นมันอีก”

“ได้ค่ะ กิ่งจะเอาไปคืนเขาเดี๋ยวนี้ กิ่งขอโทษนะคะ กิ่งจะไม่ทำอีก”

กิ่งแก้วรีบวางของทั้งหมดในมือลงแล้วออกไปจากบ้านทันที โดยที่ภาคินทร์สั่งให้เพลงพรตามไปดูว่ากิ่งแก้วไปเอาของพวกนั้นมาจากไหน 

“คุณภาคินทร์ไม่เป็นอะไรนะครับ”

พระพายรีบเข้าไปประคองภาคินทร์ให้นั่งลง เมื่อเห็นเขายังมีท่าทีตกใจไม่หาย

“พวกเราอยู่โดยระวังตัวมาตลอด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เพลงพรโดนทำร้ายจากของพวกนั้น”

น้ำเสียงของภาคินทร์ฟังดูเป็นห่วงคนสนิทไม่น้อย

“กิ่งแก้วเขาไม่รู้ ก็ตามประสาคนไทยแหละครับของดี ของขลัง กันผี ปิศาจ ใครให้ก็เก็บไว้ อย่าโกรธเธอเลยนะครับ”

“ผมไม่โกรธเธอหรอกครับ แต่ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก การที่เราเป็นแวมไพร์มันก็เหมือนคำสาปมากพออยู่แล้ว อย่ามีใครคิดทำร้ายเราเลยครับ เพราะผมกับเพลงพรพยายามใช้ชีวิตให้ห่างจากมนุษย์มากที่สุดก็เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น”