ตอนที่ 54

ตอนที่ 54

เช่นนั้นเขาก็คงไม่จำเป็นต้องทนยอมดูเฉย ๆ อีกต่อไป

“อีกไม่นานจะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงที่จะเวียนบรรจบมาอีกครั้ง เราจะไปพาตัวพระพายออกมาจากที่นั่น”

“แล้วนายท่านจะทำยังไงครับ ผมว่าวันนั้นทางคนของอีแวนสันก็คงจะเตรียมรับมือเอาไว้แน่ ๆ”

“ภาคินทร์มันแค่ห่วงว่าจะกันพระพายออกจากแวมไพร์ตัวอื่นได้ยังไง แต่อย่าลืมสิว่าฉันไม่ใช่แวมไพร์ที่พระพายรู้จักเพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทของเขากับน้องชายเขาต่างหาก”

ผงเครื่องดื่มที่เมฆาอ้างว่าซื้อมาจากเมืองจีน และอยากให้พระนายลองดื่มดูจะช่วยให้หลับสบายขึ้น ด้วยช่วงนี้เห็นเพื่อนรักทำงานจนดึกดื่นจึงนึกเป็นห่วง

พระนายไม่รอช้าทันทีที่กลับมาบ้าน น้ำอุ่นในกาน้ำถูกเทใส่แก้วตามด้วยผงชาสีดำ

ในคราวแรกที่เทลงไปสีน้ำดูน่ากลัวจนเขาไม่กล้ายกขึ้นดื่มแต่ด้วยกลิ่นหอมรัญจวนชวนให้อยากลิ้มลอง เขาจึงจิบมันเพียงเล็กน้อยและพบว่ารสชาติของมันแตกต่างจากภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง

“สงสัยบ้านเขาจะชอบกินอะไรแบบนี้ แต่ก็อร่อยดีเหมือนกัน”

พระนายยกดื่มเสียจนหมดแก้วก่อนจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน

ในเวลานี้แอร์ที่ถูกเปิดไว้ก็ไม่ช่วยให้ร่างกายรู้สึกเย็นเลยสักนิด

พระนายนอนเหงื่อไหลเต็มใบหน้า กลิ้งไปมากระสับกระส่ายตลอดคืน ดูเหมือนว่าชาจากต่างประเทศที่เพื่อนสนิทอุตส่าห์เอามาฝาก จะไม่ใช่ของดีอย่างที่ตั้งใจเสียแล้ว

เขาปล่อยเอาไว้จนถึงเวลาสมควรเพื่อเริ่มแผนการสักที

เมฆาต่อสายโทร.ออกไปหาพระพาย

“พระพายเหรอ รบกวนหรือเปล่า”

“เปล่านะเมฆ มีอะไร”

“คือเมื่ออาทิตย์ก่อนพระนายมันป่วยหนัก จนทรุดเข้าโรงพยาบาล กูกลัวมึงไม่รู้เรื่องก็เลยโทร.มาบอกว่าให้ไปดูมันหน่อย”

เมฆายืนมองรถพยาบาลที่กำลังพาพระนายขึ้นรถฉุกเฉินออกไปจากบ้าน หลังจากที่อาการหน้าซีด ตัวสั่น มีไข้ขึ้นเริ่มทวีความรุนแรง

แม้จะนอนพักมาตลอดทั้งสัปดาห์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหาย ยิ่งวันนี้อาการกำเริบหนักจนต้องโทร.ตามรถของโรงพยาบาลมาพาตัวออกไป

“ไม่มีใครบอกเลย ได้ ๆ ฝากดูมันก่อนนะเดี๋ยวจะรีบออกไป”

พระพายกดวางสาย

“เป็นอะไรพระพาย”

“น้องชายผมป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล ผมจะไปดูมัน”

“แต่วันนี้เป็นคืนวันพระจันทร์เต็มดวงนะคะ คุณพระพายไม่ควรออกไปไหน”

เพลงพรลงมาเจอเข้าพอดี จึงเอ่ยเตือนด้วยความเป็นกังวล

“แต่นั่นน้องชายผมทั้งคนนะครับ ผมจะรีบกลับมาให้ทันเวลา”

“ให้คนรถไปส่งเขาเพลงพร แล้วพาเขากลับมาก่อนเวลาดื่มเลือดของผม “

ภาคินทร์ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงลงมาดู

“ค่ะคุณท่าน คุณพระพายรอตรงนี้นะคะ”

“ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไร “

“ผมจะรีบกลับนะครับขอแค่ไปดูให้แน่ใจเฉย ๆ”

“วันนี้มันจะอันตรายมาก ๆ ฉะนั้นอย่าไว้ใจใครนอกจากคนของผม ต่อให้คนคนนั้นเป็นคนที่คุ้นเคยมากแค่ไหนก็ห้ามไว้ใจเด็ดขาด รับปากผมแค่นั้นก็พอ”

“ครับคุณภาคินทร์ไม่ต้องห่วง”

รถตู้สีดำมาจอดตรงหน้าแล้วพาตัวพระพายออกไป

“จะดีเหรอคะคุณท่าน ปล่อยไปแบบนี้”

“ตามไปดูเขาเอาไว้ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลผมให้คุณใช้อำนาจของอีแวนสันจัดการได้เต็มที่”

เพลงพรรับคำสั่งจากเจ้านาย ก่อนที่เธอจะตามรถตู้ของพระพายไปติด ๆ