ตอนที่ 53

ตอนที่ 53

วันต่อมา 

พระนายโทร.มาในตอนบ่ายบอกว่า ช่วงเย็นอยากแวะมากินข้าวด้วย พระพายพยายามปฏิเสธแต่สุดท้ายก็จนมุมจำต้องยอมให้น้องชายมาหา

“แกจะมาอะไรบ่อย ๆ วะไอ้นาย นี่มันบ้านคุณภาคินทร์เขานะ ยังไงก็เกรงใจเขาหน่อย”

“ก็เขาเป็นคนบอกเองว่าอยากจะมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ”

“เขาก็พูดตามมารยาทแล้วนี่ไอ้เมฆก็อีกคน ไม่ห้ามมันหน่อยวะ”

“ขี้เกียจห้าม อีกอย่างบ้านนี้ก็เลี้ยงอาหารดีจะตาย กูจะพลาดได้ไง”

และตลอดทั้งสัปดาห์พระนายกับเมฆาก็มาฝากท้องที่คฤหาสน์ของอีแวนสันแบบวันเว้นวัน โดยที่คนหนักใจดูเหมือนว่าจะเป็นพระพายเสียมากกว่า

ส่วนเจ้าของบ้านอย่างภาคินทร์ก็ดูไม่ได้ยี่หระกับความวุ่นวายของทั้งสองคน เพียงแต่เขาจับตาดูเมฆาเอาไว้เป็นพิเศษ

ซึ่งจนถึงตอนนี้เมฆาก็ยังดูปกติดี ยังไม่ได้มีท่าทีใด ๆ

“คุณภาคินทร์ไม่น่าไปบอกไอ้นายว่าให้มันมาที่นี่ได้ตามต้องการเลยครับ ดูสิ อีกนิดมันก็แทบจะขนข้าวของเข้ามาอยู่ด้วยแล้วนะครับ”

“แต่มันก็ช่วยให้คุณรู้สึกเบื่อน้อยลงไม่ใช่หรือไง”

“แต่ผมเกรงใจ”

“บ้านผมก็เหมือนบ้านคุณ คุณต้อนรับคนของคุณได้ตามสบายแค่อย่าให้เขามาวุ่นวายในสิ่งที่มันไม่สมควรก็พอ”

“นั่นแหละครับที่ผมกังวล น้องผมมันยิ่งเป็นประเภทจุ้นจ้านอยู่ด้วย”

“ผมไม่ได้หมายถึงพระนายหรอกนะ”

“แล้วคุณภาคินทร์หมายถึงใครเหรอครับ”

“เอาไว้คุณก็จะรู้เอง”

ด้านหนึ่ง

“พวกนั้นท่าทางคงไม่ยอมคืนตัวพระพายมาให้ง่าย ๆ”

“ผมบอกคุณท่านแล้วว่าให้จัดการคุณพระพายไปตั้งแต่ตอนที่เราได้เจอตัวเขา จนตอนนี้ไม่รู้ว่ามีแวมไพร์กี่ตนที่มีนิมิตเห็นคุณพระพาย”

“ก็รู้เหตุผลไม่ใช่หรือไง”

“แต่สุดท้ายแล้วเราก็หนีความจริงที่ว่า เขากับเรามันเป็นไปไม่ได้อยู่ดีนะครับ”

เมฆานั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมปิดทึบไร้แสงใด ๆ เล็ดลอดผ่านเข้ามา ข้างกายมีชายหนุ่มสูงกำยำเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเก่าเกือบทั้งร่างกาย อันเกิดมาจากการต่อสู้ในช่วงชีวิตของเขาที่ผ่านมา 

“แต่ภาคินทร์มันดูไม่คิดแบบนั้นนะ”

“หมายความว่ายังไงเหรอครับ”

“ครั้งล่าสุดที่ฉันไปเจอพระพาย ฉันรู้สึกว่ากลิ่นกายของเขามันแปลกไป”

“ยังไงเหรอครับ”

“เขามีกลิ่นของแวมไพร์ผสมอยู่”

เมฆาไตร่ตรองดูจากครั้งล่าสุดที่เขาติดสอยห้อยตามพระนายไปหาพี่ชายที่บ้านของภาคินทร์ 

เขาเฝ้าสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลง ทั้งสัมพันธ์ภายนอกของพระพายและภาคินทร์รวมถึงบางอย่างที่คนทั่วไปอาจจะไม่รู้แต่กับแวมไพร์เช่นเขา เขาสามารถเห็นในสิ่งที่ผิดแผกไปจากที่เคยเป็น

“นายท่านกำลังจะบอกว่าคุณพระพายอาจจะสมสู่กับคุณภาคินทร์เหรอครับ”

“ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จากคำพูดของเพลงพรคนของอีแวนสัน คำสันนิษฐานของฉันก็ไม่น่าจะผิดพลาด”

“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คุณพระพายคงเดือดร้อนแน่”

“ใช่ แวมไพร์ที่รู้ข่าวทั้งหมดคงจะมาจัดการเขาแน่ ๆ และยิ่งรู้ว่าเป็นคนของตระกูลพวกชั้นสูงด้วยแล้ว ต่อให้ซ่อนตัวอยู่ในเขตของอีแวนสันก็ใช่ว่าจะรอด”

ทุกคนรู้ดีถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้น ซึ่งมันก็น่าแปลกที่ภาคินทร์ไม่คิดหักห้ามใจและปล่อยมันเกินเลยมาได้ถึงเพียงนี้

เมฆาไม่ได้ต้องการเลือดของพระพาย เขาต้องการจะปกป้องพระพาย แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขารักษาและดูแลมันมาตลอดได้กลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว