บทที่ 1. ตอนที่ 1. ลี้ภัย

ปฐมเหตุทัณฑ์สวรรค์

เด็กชายอายุเพียงสิบขวบยืนตัวสั่น ดวงตาแนวแน่จ้องมองศัตรูตรงหน้าด้วยความอาฆาต เส้นผมของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ครึ่งหนึ่งของใบหน้าเปียกโชกไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน เสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดี เวลานี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนและโลหิต 

มือข้างขวากำดาบที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดของศัตรู ที่เวลานี้ทั้งหนักและเยือกเย็นในความรู้สึกอ่อนล้า ข้าศึกคนสุดท้ายถูกปาดคอลงไปนอนดิ้นสิ้นชีวิต สายฝนที่โปรยปราย ทำให้ทั่วพื้นถนนที่เต็มไปด้วยซากศพ กลับเจิ่งนองไปด้วยเลือดผสมน้ำ กลิ่นคาวคละคลุ้งชวนอาเจียน เด็กชายยกมือขึ้นปาดหยาดฝนปนเลือดออกจากใบหน้า มองดูประตูวังที่ถูกทุบทำลาย เผยให้เห็นภาพภายในเปลวเพลิงร้อนแรง ที่กำลังโหมไหม้เผาผลาญอาคารสูงใหญ่ ที่ครั้งหนึ่งเคยโอ่อ่าวิจิตรงดงาม เปลวเพลิงลุกไหม้แข่งกับสายฝนเบาบางที่โปรยปรายไม่ขาดสาย แต่ดูเหมือนสายฝนเม็ดเล็กจะไม่สามารถทำอะไร เปลวเพลิงที่บ้าคลั่งได้เลย 

จ้าวตงหยาง หมุนตัวมองดูเหล่าองครักษ์ที่ยอมพลีชีพ เพื่อปกป้องเขาจากเหล่าศัตรู จนชีวิตต้องมาดับสูญ ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ทั้งเด็กและคนชรา ที่หนีออกจากเมืองไม่ทัน ต่างต้องมาสิ้นชีพ เพียงเพราะคนทรยศเพียงคนเดียว

“องค์ชาย…องค์ชาย ช่วยด้วย ข้า…อยู่ตรงนี้ องค์ชาย…” เสียงเรียกแผ่วเบา ดังออกมาจากใต้กองซากศพของเหล่าทหาร ที่สมัครใจใช้ร่างตนเองป้องกันห่าธนูลูกดอกที่พุ่งเข้าใส่เขาและพี่เลี้ยง ในเวลานี้ร่างของนาง ได้ถูกศพทหารทับถมจนได้ยินเพียงเสียงเรียกแผ่วเบา ดังแว่วออกมาจากใต้กองซากศพ

จ้าวตงหยางตั้งสติโยนดาบในมือทิ้ง สลัดความหวาดกลัวและเหนื่อยล้าเมื่อครู่ออกไป ยกมือขึ้นเช็ดหยาดฝนและคราบเลือออกจากใบหน้า เขาย่อตัวลงพลิกศพเหล่านั้น ด้วยความยากลำบาก จนพบพี่เลี้ยงหนึ่งเดียวที่รอดชีวิตอยู่ในเวลานี้

“องค์ชาย ท่านปลอดภัยดีหรือไม่…”

“ข้าปลอดภัย แล้วท่านล่ะ พี่หลิว”

“ข้า…เจ็บขามากเลยเจ้าค่ะ”

เด็กชายขยับไปด้านล่างตัวนางพยายามพลิกศพที่กองทับขาของนางออก จนพบกับบาดแผล ที่แม้แต่เขาเองยังรู้สึกหวาดเสียว ไม่ต้องพูดถึงสตรีร่างบางที่นอนอยู่เลย หากนางเห็นขาของตนเอง คงเป็นลมล้มลงเป็นแน่

“พี่หลิวท่านนอนลงก่อน อย่าลุกขึ้นมาเป็นอันขาด”

“ทำไมเล่า ไหนข้าขอดูหน่อย โอ๊ย…”

เด็กชายผลักและกดไหล่ของนางลง ไม่ยอมให้นางลุกมาเห็นบาดแผลตนเอง “ช้าก่อน…” เด็กชายก้มลงเลือกดึงเอาผ้าคาดเอวจากศพทหารผู้หนึ่งออกมา แล้วหักก้านธนูออก  เหลือส่วนหัวที่ไม่สามารถดึกออกได้ แล้วรีบมัดปิดบาดแผลด้วยผ้าคาดเอวจากศพให้แน่น เพื่อชะลอเลือดที่ยังคงไหลออกมา

หลิวหยุน เจ็บจนน้ำตาไหล แต่นางก็ทำได้เพียงยกแขนเสื้อของตนเองขึ้นมากัดเอาไว้ กลัวว่าหากนางเปล่งเสียงร้องออกไป จะกลายเป็นเรียกศัตรูที่อยู่แถวนั้น ให้เข้ามาสังหารเจ้านายตัวน้อยที่กำลังหาทางช่วยนางอยู่

“เอ่อ…ท่านพี่หลิว ขาท่าน อาจมีบางอย่างติดอยู่ ข้าพยายามพันแผลของท่านเอาไว้ อย่างน้อยหากลูกธนูนี้ไม่ขยับท่านก็อาจเจ็บไม่มาก เอาไว้เราหาที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัยได้แล้ว ข้าจะพยายามดึงมันออกให้ ท่านไหวหรือไม่”

หญิงสาวพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แม้จะเจ็บทรมาน จนใบหน้าซีดเซียว แต่ก็แกล้งฝืนยิ้มให้เขา เวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่ากำลังใจที่ส่งถึงกัน เด็กชายตรงหน้าเพิ่งสูญเสียบิดาและมารดาต่อหน้าต่อตา แต่เขาสามารถกดเก็บความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ แล้วพยายามช่วยเหลือนาง มีหรือที่นางจะกล้าแสดงออกถึงความอ่อนแอ

“ไหว…ข้าไหว เรารีบไปจากตรงนี้กันเถอะ องค์ชายตราหยกยังอยู่กับท่านใช่หรือไม่”

องค์ชายจ้าวตงหยางล้วงเอาตราประทับที่มีขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากปกเสื้อ พร้อมกับดึงเชือกจากป้ายหยกคาดเอวของนายทหารท่านหนึ่ง ขึ้นมาผูกมัดกับตราประทับเจ้าแคว้น ยกขึ้นคล้องกับคอของตนเอง ก่อนจะยัดคืนเข้าด้านในปกเสื้อ เขาได้พลิกดูตัวอักษรบนป้ายหยก “จู…ร่างนี้คือท่านองครักษ์จู ท่านอาป้ายหยกของท่านข้าขอนะ ข้าสัญญาจะรักษามันอย่างดี”

“ไปกันเถอะ อยู่ที่นี่นานไม่ได้ หากพวกข้าศึกวนกลับมาเราจะลำบาก”