การพบกันอีกครั้ง 23

หลังจากข้ามสมุทรพาเธอออกไปสัมผัสอากาศนอกบ้านเป็นเวลาหลายสิบวินาที ก็ปล่อยให้ลูกเสือขาวขนฟูฟ่องที่แสนจะน่ารักและเรียบร้อยประหนึ่งผ้ายับ ๆ ที่พับไว้ ได้เดิน(วิ่ง)สำรวจภายในบ้านด้วยตนเองเพียงลำพังอย่างผู้มีมารยาทและการศึกษาพึงกระทำ...

‘เพล้ง!’

อืม...มารยาทและการศึกษาไม่ช่วยอะไรเลย

เสือขาวตัวน้อยนั่งมองเศษซากแจกันดอกไม้ที่นอนแอ่งแม้งอยู่บนพื้น ตัดสินใจใช้อุ้งเท้าเล็กของตัวเองเขี่ยเศษแก้วบางส่วนที่กระเด็นไปไกลกว่าใครเพื่อนกลับมากองรวมไว้ในจุดเดียว

พอเรียบร้อยแล้วก็วิ่งปุเลง ๆ ไปคาบกล่องกระดาษทิชชูมาวางใกล้ ๆ  พยายามใช้ปากเล็กดึงกระดาษทิชชูออกจากกล่องด้วยความทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง พอได้กระดาษกองใหญ่พอประมาณค่อยใช้อุ้งเท้าทั้งสองข้างเหยียบไว้แล้วไถลไปบนพื้นเพื่อซับน้ำ

ให้ตายสิ! ทำไมเธอต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ?

ก็แล้วใครใช้ให้นึกสนุกสไลด์ตัวลงจากราวบันไดชั้นสองกันเล่า!

แต่ที่เหินหาวลงมาจากบันไดก็สนุกจริง ๆ นะ ไว้เดี๋ยวเก็บเศษแก้วแล้วทำความสะอาดเสร็จเธอค่อยเลื่อนโต๊ะตัวนี้ออกไปห่างอีกหน่อยก็ใช้ได้แล้ว!

แสนหลงพยักหน้าหงึกหงักขณะก้มลงคาบกระดาษทิชชูออกจากกล่องอีกรอบ แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะลืมนึกถึงอะไรสักอย่างที่ค่อนข้างสำคัญ…ลืมอะไรหว่า?

“กำลังทำอะไรอยู่?”

น้ำเสียงเย็น ๆ จากด้านหลังทำให้ปากเล็ก ๆ ที่กำลังคาบกระดาษทิชชูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง...นึกออกแล้วว่าลืมอะไร?

ลืมไปว่าตัวเองอยู่ในบ้านคนอื่น!

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองเศษซากแจกันคริสตัลใบโปรดสลับกับร่างเล็ก ๆ สีขาวตรงหน้า พอเห็นเจ้าตัวแสบทำท่าหูลู่หางตกแล้วช้อนตามองปริบ ๆ ก็ทำได้เพียงถอนใจเฮือกใหญ่

“รู้หรือเปล่าว่าแจกันใบนั้นราคาเท่าไร?”

เสือขาวตัวน้อยย่นคอเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาลงทันที

‘ถามแบบนี้จะให้ตอบยังไงละเนี่ย? ขนาดนายเป็นคนซื้อมายังจำราคาไม่ได้ แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงละ’

“...ราคามันน่าจะพอ ๆ กับเนื้อสเต๊กเกรดพรีเมียม 20 จานเลยนะ”

‘ฮะ! นี่นายซื้อของที่กินไม่ได้ราคาแพงขนาดนี้เลยเหรอ!?’

แสนหลงหันขวับเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เหลือบมองเศษซากแจกันแล้วรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก คงเพราะตอนนี้เธอกำลังจินตนาการว่ามันคือเนื้อเกรดพรีเมียมชิ้นโต ๆ ยี่สิบชิ้นกองพะเนินอยู่

“เสียใจหรือไง” มือหนาลูบหัวทุยของเสือขาวตัวน้อยเบา ๆ

‘...เสียดายต่างหากเล่า!’

“ไม่ต้องเสียใจไปนะ ผมคิดราคาไม่แพงหรอก” เขาว่ายิ้ม ๆ

‘ราคา?’

ลูกเสือขาวเอียงหัวมองคนตรงหน้าด้วยความมึนงง เห็นเขาเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วเริ่มเก็บเศษแก้วบนพื้นไปเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีกก็ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่...จนข้ามสมุทรหันมาอุ้มเธอขึ้นไปวางบนโซฟาค่อยขยายความด้วยรอยยิ้ม

“สรุปว่า ตอนนี้เฌอแตม ‘ติดหนี้’ ผมอยู่สองแสนห้านะ”

‘ฮะ?’