ต้นเหมันต์ 90

เล่าลือกันว่าในอดีตเคยมีผู้ที่พยายามใช้กำลังแย่งชิงผลเหมันต์จากต้นของมันอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ผลเหมันต์ที่ได้ไปด้วยความไม่เต็มใจของต้นไม้จะกลายเป็นยาพิษและคำสาปร้ายแก่ผู้ที่แตะต้องมัน...จึงกลายเป็นว่า ถ้าอยากได้ต้องขอกันดี ๆ เท่านั้น

แต่นิสัยของต้นเหมันต์นั้นเอาใจยากมาก มีชาวบรรพกาลไม่น้อยที่พยายามเอาอกเอาใจมันเพื่อแลกกับผลเหมันต์เพียงผลเดียว แต่ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมากลับไม่เคยมีใครทำได้สำเร็จ?

แสนหลงหันมองเจ้าต้นเหมันต์จอมกวนด้วยความซาบซึ้งใจไม่น้อย... ไม่เสียแรงจริง ๆ ที่วิ่งไล่จับกันด้วยความเป็นอริมาตั้งแต่จำความได้!

“ขอบคุณนะ แกรู้ไหมว่าฉันรู้สึกตื้นตันมากเลย”

มันยื่นกิ่งไม้กิ่งเดิมที่เพิ่งตบหัวของแสนหลงจนแทบหลุดเมื่อครู่ขึ้นมาตบไหล่มนเบา ๆ เป็นเชิงเข้าอกเข้าใจ

“กินเลยนะ...”

ต้นเหมันต์ผงกหัวเบา ๆ จนเกร็ดสีขาวที่เหมือนหิมะบนใบไม้ร่วงใส่แสนหลงเต็มไปหมด บางส่วนที่ตกลงไปบนผลเหมันต์เรืองแสงสว่างวาบ! ผลไม้ในมือของยักษิณีสาวแปรเปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อย รูปลักษณ์ที่คล้ายกับหัวใจโปร่งใสละลายออกเหมือนน้ำแข็งถูกความร้อน เผยให้เห็นเม็ดเหมันต์ขนาดเท่าลูกปัดสีทองส่องสว่างสุกสกาว

แสนหลงหยิบเม็ดเหมันต์ใส่ปากแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ  รสชาติของมันเหมือนช็อกโกแลตผสมเกาลัดจาง ๆ แล้วแถมท้ายด้วยกลิ่นหอมอบอวลคล้ายควันเทียน ทันทีที่กลืนลงไปร่างกายของยักษิณีสาวก็ร้อนวาบ! รู้สึกเหมือนมีพลังงานธรรมชาติที่แสนบริสุทธิ์ไหวเวียนอยู่ในร่าง ไม่กี่นาทีก็ไหลเข้าไปรวมกับแก่นวิญญาณของเธอจนหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน

“ไม่หนาวแล้ว!?”

เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องบอกอย่างคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น ลองถอดเสื้อกันหนาวตัวหนาออกจากร่างแล้วสัมผัสอากาศหนาวเหน็บโดยตรง

“ไม่หนาวแล้วจริง ๆ นะ!”

แสนหลงร้องบอกด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกระโดดเหยง ๆ เข้าไปกอดต้นเหมันต์จนล้มหงายหลังไปบนพื้นสนามดัง ‘โครม!’ ทำเอาเจ้าต้นเหมันต์จอมกวนนอนแอ่งแม่งอยู่บนพื้นจนลุกไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว

อาจไม่แข็งแรงเท่าเดิมแต่พลังกายที่กลับคืนมาได้จากเดิมถึงแปดส่วน ก็เพียงพอจะทำให้แสนหลงกลับคืนสู่ทำเนียบยักษาผู้มีความแข็งแกร่งที่สุดในรุ่นได้แบบไม่ยากเย็นนัก

“ขอบใจแกมาก ๆ เลย!”

แสนหลงร้องบอกต้นไม้ที่ตัวเองนั่งทับอยู่เสียงเครือ ก่อนจะหัวเราะคิกคักเมื่อเจ้าต้นเหมันต์จอมกวนยกกิ่งเล็กบางที่ดูนุ่มนวลกว่าปกติขึ้นซับหยาดน้ำตาที่เหมือนจะไหลออกมาเล็กน้อยที่หางตาของยักษาเบา ๆ  แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกจักกะจี้เสียมากกว่า

ร่างบางระหงดีดตัวขึ้นมายืนด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะตบเบา ๆ บนลำต้นสีขาวเย็นเฉียบของต้นเหมันต์แล้วยิ้มกริ่ม

“มาเล่นวิ่งไล่จับกัน ถ้าใครแพ้ต้องให้อีกฝ่ายขี่หลังอ้อมภูเขาลูกนั้นนะ”

ว่าจบเจ้าของร่างบางระหงก็หวีดร้องออกมาเมื่อกิ่งก้านของเจ้าต้นเหมันต์จอมกวนทำท่าจะเลื้อยพันร่างของยักษาไว้ แต่เหมือนแสนหลงจะเร็วกว่าหลายเท่า กระโดดหลบได้ก็วิ่งตัวปลิวไปยืนรออยู่ริมฟุตบาทที่หน้าบ้านพร้อมกับโบกมือเหยง ๆ ให้อย่างยียวน

“กติกาคือรอบหมู่บ้านยักษ์รอบหนึ่ง ถ้าหลงกลับมาได้ก่อนถูกจับถือว่าแกแพ้นะ!”

ว่าจบก็วิ่งหายไปทันที ทิ้งให้เจ้าต้นเหมันต์จอมกวนต้องกระหืดกระหอบวิ่งตามอยู่สองวันสองคืน

สุดท้ายทุกตนในหมู่บ้านยักษาก็ได้เห็นชาวบรรพกาลตนแรก ที่สามารถปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งของต้นเหมันต์จอมเอาแต่ใจได้ แถมเจ้าต้นไม้ยังต้องลากสังขารไปรอบภูเขาลูกใหญ่ด้วยท่าทางร่อแร่คล้ายจะตายมิตายแหล่

ฉายา ‘แสนหลงผู้ปราบพยศต้นเหมันต์’ ก็ถูกเรียกขานนับจากนั้น