ต้นเหมันต์ 88

อีกเหตุผลที่นำพาแสนหลงเข้าสู่วงการสมุนไพรที่ใช้เป็นยาบำรุง ก็เกิดจากผลข้างเคียงที่ได้รับจากโทษทัณฑ์ของการถูกกักขังอยู่ในป่าแห่งบาปตลอดสามปีเต็มนั่นละ! ดูเหมือนว่าอากาศในป่าแห่งนั้นจะมีส่วนผสมของหมอกพิษอยู่จาง ๆ  ยักษิณีสาวคิดว่าอาจจะเป็นเพราะรากของต้นไม้เลือดมีความเป็นพิษสูงอยู่แล้ว พอรากบางส่วนชอนไชขึ้นมาบนดิน การแพร่พิษจึงขยายวงกว้างไปในอากาศด้วย

แต่ก็นะ...พิษของมันไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่ทำให้ปอดของเธอชื้นง่ายแล้วก็ไอบ่อยในช่วงอากาศหนาวจัดเท่านั้น

ความจริงพิษจะทำอะไรแสนหลงไม่ได้เลย หากหญิงสาวมีแก่นวิญญาณเต็มดวง แต่เมื่อไม่มี? ยักษิณีสาวก็เลือกจะหายาบำรุงหลากชนิดที่คิดค้นขึ้นเอง มาช่วยเสริมส่วนที่ขาดหายไปได้แบบไม่ยากเย็นนัก

จะว่าไป เดี๋ยวนี้เธอสัมผัสถึงแก่นวิญญาณอีกครึ่งไม่ได้เลย?

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันหลอมรวมกับร่างของเขาคนนั้นจนสิ้นความผูกพันกับแก่นวิญญาณอีกครึ่งแล้ว? หรือเป็นเพราะหัวใจดวงนั้นมีใครคนอื่นครอบครองไปแล้วจึงไม่จำเป็นต้องคิดถึงเธออีก…

ช่วงสองปีที่ผ่านมาแสนหลงชั่งน้ำหนักความต้องการของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ว่าเมื่อพ้นโทษเธอควรกลับไป? หรือควรปล่อยให้ทุกอย่างจบลงอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้? แต่คิดอยู่นานก็ไม่เคยได้คำตอบอะไรกลับมา

จนถึงวันที่พ้นโทษโดยแท้จริง ยักษิณีสาวค่อยคิดได้ว่า...

การไม่กลับไป อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า?

แก่นวิญญาณที่ถูกแบ่งเป็นสอง เมื่ออยู่ในระยะที่สัมผัสถึงอีกครึ่งของมันก็จะเกิดแรงดึงดูดเข้าหากันตามสัญชาตญาณ ถ้ากำลังบาดเจ็บ...ความเจ็บปวดก็จะถูกหารสองทันทีเมื่อเข้าใกล้กัน!

หากเธอเจ็บหนักเข้าวันใด ข้ามสมุทรก็มีแนวโน้มจะตายในวันนั้น?

เพราะเขาเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง

ยักษิณีสาวคลี่ยิ้มให้กับความเป็นมนุษย์ของใครบางคนที่ยังคงคิดถึงเสมอ ทอดถอนใจออกมาเมื่อตัดสินใจได้ว่าจะไม่กลับไปอีกแล้ว

เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือด้วยความรู้สึกแบบนั้น

ไม่อยากต้องคอยหวาดระแวง…

ว่าตัวเองจะกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาถึงที่ตายในสักวัน! 

อีกอย่างหากมองด้วยใจเป็นกลางแบบไม่เข้าข้างตัวเอง แสนหลงก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งของข้ามสมุทรเท่านั้น ก็แค่สัตว์บาดเจ็บที่เก็บได้จากข้างทาง? เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอพูดได้ ไม่รู้ว่าเธอยังมีอีกตัวตน และไม่รู้เลยว่าเธอเป็น ‘นางยักษา’ ที่มีอยู่แค่ในนิทานปรัมปราของพวกมนุษย์!