ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118

งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสา

จะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?

ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโข

มิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!

“ตื่นนานหรือยัง?”

เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหลงออกมาจากที่นอนเรียกความสนใจได้ดี เสือขาวตัวน้อยค่อยลุกขึ้นนั่งแล้วนิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะขยับตัวเข้าไปถูไถกับมือหนาที่เอื้อมเข้ามาลูบหัวตามความเคยชิน

‘ตื่นสักพักแล้วละ ตกใจหมดเลย...นึกว่าโดนลักพาตัว!’

“ฮึฮึ...” ข้ามสมุทรหัวเราะเสียงเบาในลำคอ ก่อนจะท้าวแขนทั้งสองข้างลงกับเบาะรถกอล์ฟเหมือนเจตนากักร่างเล็กสีขาวไว้ในวงแขน และคงเพราะพื้นถนนถูกถมให้สูงขึ้นมากพอสมควรเพื่อป้องกันน้ำท่วม ระยะห่างระหว่างใบหน้าหล่อเหลาของข้ามสมุทรกับเสือขาวตัวน้อยจึงแคบมาก

‘...ใกล้เกิ๊น!’ แสนหลงบ่นเสียงขุ่น ก่อนจะผงะถอยหลังเมื่อช่องว่างระหว่างกันชักจะแคบลงทุกที

แล้วมันจะไม่แคบได้ไงล่ะ?

ในเมื่อข้ามสมุทรดึงเธอเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

‘นายคราม! อย่าแกล้...’

ยังโวยวายไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงักกึก! เมื่อปลายจมูกของข้ามสมุทรชนเข้ากับจมูกเล็กของเสือขาว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มประสานเข้ากับดวงตาสีดำอมม่วง ในนั้นเต็มไปด้วยรอยเอ็นดูแกมขันที่เห็นเธอตกใจจนนิ่งไป

“หิวหรือยัง?” เขาถาม

‘ยะ...ยังไม่หิว’ แสนหลงตอบตะกุกตะกักในใจ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วใช้อุ้งเท้าสีขาวตะปบลงบนแก้มสากทั้งสองข้างแบบไม่กางเล็บ แล้วพยายามดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่างด้วยความทุลักทุเลเต็มที ‘นายยังทำงานไม่เสร็จไม่ใช่หรือไง? รีบกลับไปทำงานสิ! จะแวะมาแกล้งฉันเพื่อ!?’

“ถ้าหิวก็ไปเรียกนะ ผมช่วยเขาเก็บส้มอยู่แถวนี้ละ...ไม่ได้ไปไหนไกล” มือหนาคว้าอุ้งเท้าเล็ก ๆ สีขาวทั้งสองข้างไว้ แล้วขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง “หรือถ้ายังไม่หิวแต่อยากเห็นหน้า...ก็เดินไปหาได้เหมือนกันนะ”

‘คะ...ใครจะไปอยากเห็นหน้านายกันล่ะ?’

“เหมือนที่ผมเดินมาหาเฌอแตม”

‘...’