ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119

สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน?

            และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆ

ซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า

            อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?

เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?

“คิดอะไรอยู่?”

เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม

‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสัย เพราะว่าเห็นข้ามสมุทรเอาเงินใส่ซองมาตั้งแต่เช้าแล้ว? ตอนนี้ก็น่าจะได้ซองแดงเต็มตะกร้าแล้วละ

เสือขาวตัวน้อยลุกขึ้นจากโซฟากว้างที่นอนกลิ้งอยู่ แล้วกระโดดผลุงลงไปในตะกร้าหวายใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยซองสีแดงแล้วคาบออกมาหนึ่งซอง ก่อนจะกระโดดกลับขึ้นมานั่งบนตักของข้ามสมุทรคล้ายต้องการสื่อสาร

“...รู้จัก ‘อังเปา’ หรือเปล่า?”  

‘กินได้หรือเปล่าล่ะ? ถ้ากินได้ก็น่าจะรู้จักหมดนะ’

ยักษิณีสาวผู้สนใจใฝ่รู้เรื่องของกินบนโลกมนุษย์ตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ

“...”

มือหนาที่กำลังหยิบเงินใส่ซองแดงอีกซองในมือถอนใจเฮือกใหญ่ พอปิดปากซองแล้วโยนลงในตะกร้าเสร็จ ค่อยแย่งซองที่เสือขาวตัวน้อยคาบไว้แน่นออกจากปากเล็ก ๆ นั้นอย่างยากลำบาก พอได้ซองคืนก็แจกค้อนวงใหญ่ให้เจ้าตัวแสบบนตักไปหนึ่งที

“ไม่ใส่ของกินสักหน่อย”

‘ถ้ากินไม่ได้ก็คงไม่รู้จักหรอก! แล้วสรุปว่ามันคืออะไรล่ะ?’

            “อังเปาก็คล้ายกับเงินโบนัสนั่นละ ให้เพื่อเป็นของขวัญและกำลังใจ” ข้ามสมุทรอธิบายยิ้ม ๆ

ช้อนอุ้มร่างเล็กสีขาวเดินออกไปที่ศาลาริมน้ำที่สวนหลังบ้าน ก่อนจะวางเสือขาวตัวน้อยลงบนโต๊ะ แล้วหยิบกล่องสีแดงที่เหมือนจะซ่อนไว้ด้านในของศาลาออกมา...

“...ให้เพื่อแทนคำขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน”

‘ของฉันเหรอ!?’

เสือขาวตัวน้อยกระโดดไปมาอย่างคึกคัก หางสีขาวฟูฟ่องกระดิกไปมาคล้ายต้องการบอกว่าเจ้าตัวกำลังดีใจ

‘กินได้ใช่ไหม?’

“ลองเปิดดูสิ” ข้ามสมุทรบอกแกมขัน ก่อนจะดันกล่องที่มีขนาดเกือบเท่าเสือขาวตัวน้อยให้เข้าไปใกล้อีกนิด

แสนหลงหรี่ตามองคนข้างกายคล้ายระแวงนิดหน่อย แต่พอเห็นเขานั่งท้าวคางมองแถมยังอมยิ้มนิด ๆ ก็เหมือนจะเบาใจได้ว่าไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่ชอบใช้ประจำเวลาแกล้งเธอ จมูกเล็กสีดำสนิทขยับฟุดฟิดเหมือนยังลังเล ก่อนร่างเล็กสีขาวจะยอมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ค่อยใช้อุ้งเท้าสีขาวเขี่ยฝากล่องออก...

ไก่ทอดสีเหลืองทองกลิ่นหอมยั่วน้ำลายปรากฏแก่สายตาของเสือขาวตัวน้อย แสนหลงนั่งน้ำลายไหลยืดอย่างเก็บอาการกับภาพตรงหน้า...นี่มัน ไก่ทอดร้านนั้น! รุ่นลิมิเต็ดที่จะออกขายแค่ช่วงนี้ของทุกปีด้วย!?

“อยากกินใช่ไหมล่ะ?”

‘...นายครามมมม’

คราวก่อนเธอเห็นมันโฆษณาทางทีวี พยายามอ้อนขอจากข้ามสมุทรอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่ได้กิน เพราะร้านนั้นมีขายแค่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เท่านั้น ถ้าจะไปซื้อก็ต้องใช้เวลาค่อนวันเป็นอย่างน้อยถึงจะได้กิน เธอเลยอดไปตามระเบียบ! ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วข้ามสมุทรจะหามันมาให้เธอกินจนได้...แถมยังเป็นชุดใหญ่พิเศษด้วย!

‘ขอบคุณมากเลยนะนายคราม’

เสือขาวตัวน้อยร้องคราง ‘หงิง’ ด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะละความสนใจจากกล่องอังเปาแล้วเดินไปคลอเคลียคนที่ยังนั่งท้าวคางอยู่อย่างออดอ้อน ตามด้วยการไถใบหน้าเล็กน่ารักไปกับข้างแก้มสากด้วยท่าทางออเซาะ อ้อนหนักจนข้ามสมุทรต้องจุมพิตที่หัวทุยหนัก ๆ ไปหลายหน

‘...ฉันชอบอังเปาที่นายให้มากเลย!’

ข้ามสมุทรหอมหัวทุยซ้ำอีกครั้ง แล้วกระซิบบอกเสือขาวตัวน้อยที่ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่างด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะอ่อนโยนกว่าปกติหลายเท่า...

“ขอบคุณนะ...ที่ยังอยู่ด้วยกัน”