INICIAR SESIÓNCompartir
อีกไม่นาน 42
Última actualización:
2026-01-08 23:10:00‘ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหม? ว่าอย่าแม้แต่จะคิด!’
เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาสีดำอมม่วงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงสด ริมฝีปากเล็กของเสือขาวแสยะแยกเขี้ยว พลันแสงสีเงินค่อยสาดสะท้อนออกมาให้เห็น…
ไม่ทันที่อสรพิษตัวยาวกว่าสามเมตรจะได้ถอยหนี กรงเล็บคม ๆ ใต้อุ้งเท้าสีขาวก็ครูดลงบนลำตัวลื่นหยุ่นและเต็มไปด้วยเกร็ดของมันทันที!
เลือดแดงฉานไหลอาบขนสีขาวของเสือน้อยจนแดงเถือกไปหมด แล้วในเสี้ยววินาทีของความเจ็บปวด กรงเล็บอีกข้างก็ตวัดกรีดผ่ากลางลำตัวของมันจนไส้ไหลทะลักออกมา!
งูจงอางตัวใหญ่ดิ้นทุรนทุรายจนไส้ที่กำลังไหลทะลักหลุดออกมากองอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถ ดวงตาของอสรพิษร้องขอความเมตตาจากเสือขาวตัวน้อยที่กำลังย่างกรายเข้ามาหามันช้า ๆ มันดิ้นหนีด้วยกำลังเฮือกสุดท้ายคล้ายกำลังสิ้นหวัง
‘ฉันให้โอกาสแกไปแล้ว แต่ในเมื่อแกยังคงพยายามจะฆ่าเขาให้ได้...ฉันก็ปล่อยแกไว้ไม่ได้เหมือนกัน!’
สิ้นคำของยักษิณีสาวในคราบเสือน้อย ร่างของงูจงอางตัวเขื่องที่มีความยาวเกินกว่าสามเมตรก็ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ จนหาสภาพเดิมไม่เจออีกต่อไป…
แสนหลงนั่งแหมะอยู่ข้างเศษซากของสิ่งมีชีวิตที่เคยถูกเรียกว่างูแล้วถอนใจคล้ายโล่งอก ก้อนความเครียดมหาศาลที่แบกอยู่จนถึงเมื่อกี้สลายหายไปแล้ว เหลือแค่เพียงความเหนื่อยล้าและเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายที่ดังมาจากด้านนอกเท่านั้น
และต้องใช้เวลาสองสามนาทีรอให้ดวงตากลมโตสีแดงฉานกลับคืนสู่สภาพปกติ เสือขาวตัวน้อยที่กำลังเหน็ดเหนื่อยอย่างมากก็เดินตุปัดตุเป๋ออกมาจากใต้ท้องรถ และสิ่งแรกที่เห็น...คือใบหน้าซีดเผือดของเหล่าคนงานและข้ามสมุทร
‘ไม่ได้เป็นไรสักหน่อย อย่าทำหน้าแบบนั้นน่า’
แสนหลงหมดแรงจะกระโดดคึกคักเหมือนที่ชอบทำบ่อย ๆ จึงทำได้แค่กระดิกหางไปมาเท่านั้น…
สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้ข้ามสมุทรที่เปลี่ยนจากหน้าเสียกลายเป็นหน้าตึงตอนไหนก็ไม่รู้? ช้อนอุ้มร่างเล็กปวกเปียกของเธอขึ้นแนบอก...แต่ก็น่าแปลกที่เหนื่อยขนาดนี้เธอยังสามารถรับรู้ได้ถึงแรงสั่นไหวจากมือหนา และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกจากอกของเขา
‘นายคราม...วันนี้นายต้องอาบน้ำให้ฉันด้วยนะ เหม็นกลิ่นคาวเลือด’
มือหนาเหมือนจะกอดกระชับแน่นขึ้นอีกนิด แสนหลงยังสัมผัสได้ถึงความเครียดที่แผ่ปกคลุมทุกอณูบนร่างกายของข้ามสมุทร
‘...นายคราม นายเป็นห่วงฉันมากเลยสินะ’
ไม่มีคำตอบของคำถาม ยักษิณีสาวเองก็รู้ดีว่าข้ามสมุทรเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง และเขาไม่มีทางเชื่อมต่อกับเผ่าพันธุ์อื่นอย่างเธอได้อยู่แล้ว
‘ไม่ได้ยินก็ช่างเถอะ ฉันจะถือว่านายกำลังเป็นห่วงฉันมากก็แล้วกัน’
ร่างสูงชะงักกึกไม่ยอมเดินต่อทั้งที่เกือบถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ทำให้แสนหลงต้องเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มักจะฉายแววเกียจคร้านให้เห็นอยู่เป็นนิจ เวลานี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยอารมณ์จนสับสนไปหมด ทั้งความเป็นห่วง ทั้งความโกรธเคือง...ไปจนถึงความเจ็บปวด!?
‘นายคราม? นายเป็นอะไรหรือเปล่า’
แสนหลงร้องถามในใจด้วยความกังวล รู้สึกได้ว่าอ้อมแขนที่เริ่มหายสั่นแล้วกำลังกลับมาสั่นไหวอีกครั้ง อีกทั้งแรงกอดกระชับที่เพิ่มขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำให้ยักษิณีสาวรับรู้ได้ถึงความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นออกมาจากผู้ชายคนนี้...
‘นายคราม?’
“ไม่ว่าในวันข้างหน้าจะเกิดเรื่องร้ายแรงแค่ไหน...”
น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกเหมือนกำลังเจ็บปวดเอ่ยขึ้นในความเงียบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นมองจ้องดวงตาสีดำอมม่วงของสิ่งมีชีวิตในอ้อมแขน...น่าแปลกที่เธอรู้สึกได้ว่ามันเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“...ก็อย่าได้ทำแบบนี้อีกเด็ดขาด!”
‘...’
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
ร้อยวิธีพลีชีพในวันสิ้นโลก
แมวน้อยหมวกเขียว1.4K vistasสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์3.6K vistasชีวิตบัดซบเพราะมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้ไปโค่นพระเจ้าซะเลย
หัตถ์อนันต์1.3K vistas90 วันก่อนฉันเป็นศพ
พรธีรา899 vistas5/B โรงเรียนร้างต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก590 vistasเมื่อผมดันทะลุมิติมาเจอพระเอกนิยายในดันเจี้ยน
เมิ่งอี้ซิน416 vistasรัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ
เซเรีย1.3K vistasเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย1.9K vistas
