ขอคืน 93

แสนหลงเริ่มตงิด ๆ ใจกับคำว่า ‘ไม่น่าเลย’ ก็ตอนได้เจอกับคุณมนุษย์ป้าอุ่นอีกครั้งนั่นเอง คุณป้าแม่บ้านร่างท้วมที่เหมือนจะอ้วนขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยขมวดคิ้วขุ่นเมื่อได้ยินเธอยืนยันว่ามาสมัครงาน สักพักก็ทำท่าลำบากใจ แล้วเปลี่ยนเป็นคิดหนัก...สุดท้ายก็เหลือบมองว่าที่คนงานใหม่ด้วยสายตาเป็นกังวล

“งานหนักนะ ตัวเล็ก ๆ บาง ๆ แบบนี้จะไหวแน่เหรอ?”

แสนหลงพยักหน้าหงึกหงัก อยากจะอวดเอามาก ๆ ว่าถึงจะยกภูเขาเป็นลูก ๆ ไม่ได้เหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่เธอก็ยังสามารถยกคุณป้าอุ่นลอยได้ด้วยมือเดียวเชียวละ!

“แข็งแรงมาก ๆ ค่ะ ป้าไม่ต้องห่วง”

“...”

มือเหี่ยวย่นเชยคางมนของคนที่เอาแต่พูดเจื้อยแจ้วขึ้นเล็กน้อย อยากดูหน้าของว่าที่คนงานใหม่ให้ชัด ๆ  แต่พอสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอมดำที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแบบแปลก ๆ ก็ผงะถอยหลังอย่างลืมตัว

“ลูกแม่ร่วง!”

ป้าอุ่นโพลงออกมาเสียงสูงด้วยสีหน้าตระหนกตกใจ ก่อนจะถอนใจเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าเอียงหัวมองเล็กน้อยคล้ายไม่ค่อยเข้าใจ

“ป้าตกใจอะไร?”

“ไม่มีอะไรหรอก ๆ  แค่คลับคล้ายคลับคราว่าเคยเจอเราที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า”

อดีตเสือขาวตัวน้อยที่เคยก่ออาชญากรรมกับมนุษย์ป้าอุ่นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนยิ้มแห้ง แต่ก็นึกชื่นชมผู้สูงวัยตรงหน้าอยู่พอสมควร ที่ผ่านมานานขนาดนี้ก็ยังอุตส่าห์จำกันได้อีกนะ!

ป้าอุ่นผู้ได้รับคำชมว่าความจำดีมองจ้องว่าที่คนงานใหม่ที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่เป็นนานสองนานคล้ายพิจารณา...

ร่างอรชรอ้อนแอ้นแลดูบอบบางน่าทะนุถนอม ผมหยักศกยาวสยายรับกับดวงหน้าหวานที่แสนจะจิ้มลิ้มพริ้มเพราจนไม่อาจละสายตาได้โดยง่าย ขนาดว่าสวมแว่นตาอันโตอยู่...ก็ยังไม่สามารถลดทอนความงามแบบไร้ที่ติของคนตรงหน้าได้เลยสักนิด

“หน้าตาสะสวยออกปานนี้ ทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่ล่ะ?”

“หลงยังสวยอยู่จริง ๆ เหรอป้า!?”

“...”

ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังคำถามสินะ?

คนถามได้แต่ถอนใจคล้ายระอา แต่พอเห็นรอยยิ้มหวานและดวงตาสุกสกาวราวกับกำลังดีอกดีใจของคนตรงหน้า ความตั้งใจที่คิดจะเอ็ดในตอนแรกก็จางหายไปโดยง่าย สุดท้ายคุณป้าอุ่นที่ทุกคนในไร่ต่างก็ขนานนามไว้ว่าเจ้าระเบียบที่สุด! ก็ยังอดไม่ได้ที่จะปล่อยผ่าน

“เอาเถอะ ๆ ถึงงานนี้จะไม่หนักเท่างานในไร่ แต่ก็ไม่มีใครทนได้นาน”

ป้าอุ่นสรุปคล้ายตัดบท แต่พอเห็นว่าที่คนงานใหม่พยักหน้าหงึกหงักก็อดคลี่ยิ้มเอ็นดูไม่ได้

“เริ่มงานได้เลยใช่ไหมป้า”

“ยังไม่ได้หรอก ต้องรอเจ้านายเขาอนุญาตก่อน”

ป้าอุ่นอธิบายคล้ายเอ็นดู ก่อนจะพาว่าที่คนงานใหม่เดินเข้าไปภายในบ้าน แสนหลงกวาดตาสำรวจแบบลวก ๆ เพราะกลัวจะเดินตามคนนำทางไม่ทัน แต่เดินไปได้ไม่เท่าไรผู้สูงวัยก็สั่งให้เธอยืนรออยู่ตรงนี้ไปก่อน เพราะตัวเองดันลืมปิดเตาแก๊สที่หลังบ้าน ว่าจบก็วิ่งตัวปลิวไปเสียอย่างนั้น?

“ป้าอุ่นนี่ก็ขี้ลืมเหมือนกันแฮะ”

อดีตเสือขาวตัวน้อยว่ายิ้ม ๆ  แต่ครั้นจะให้มายืนรอมนุษย์ป้าอุ่นอยู่ตรงนี้เฉย ๆ ก็ชักจะเมื่อยน่อง เหลือบเห็นประตูห้องนั่งเล่นที่ถูกเปิดทิ้งไว้ก็รู้สึกเหมือนสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นจะลืมตาตื่นขึ้นมารำไร

เอาน่า! มาแล้วก็ต้องเดินสำรวจสักหน่อยสิ

คิดได้แค่นั้นร่างบางระหงก็เหมือนจะรู้สึกคึกคักขึ้นมาอีกรอบ โผล่หัวเข้าไปดูก่อนเป็นอย่างแรก พอไม่เห็นมีใครอยู่ในห้องตัวทั้งตัวก็ตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว

แสนหลงยืนมองห้องรับแขกกว้างที่มีโซฟาขนาดใหญ่รูปตัวแอล ( L ) ตั้งไว้ที่กลางห้องด้วยดวงตาเป็นประกาย รู้สึกชอบใจเป็นพิเศษที่ตัวโซฟามีลวดลายเป็นดอกกุหลาบสีแดงแบบที่ตัวเองชอบ คิดว่าจะเดินไปนั่งเพื่อทดสอบความนุ่มนิ่มของมันเสียหน่อย แต่ยังเดินไปไม่ทันถึงก็เหลือบเห็นกุหลาบแดงดอกใหญ่ที่ถูกปักไว้ในแจกันแก้วตรงมุมห้องเสียก่อน

“สวยจัง”

ยักษิณีสาวที่เดินเข้าไปดูดอกกุหลาบใกล้ ๆ ชมเปาะ มือบางแตะที่ดอกไม้แสนสวยเบา ๆ คล้ายต้องการแสดงความชื่นชม แต่แล้วเสียงฝีเท้าของใครอีกคนที่ก้าวเข้ามาถึงหน้าประตูห้องนั่งเล่นกว้าง ก็ทำให้แสนหลงสะดุ้งโหยง!

‘เพล้ง!’

ดวงตากลมหวานกระพริบตาปริบ ๆ ก้มมองแจกันดอกไม้ที่ตัวเองเผลอปัดตกแตกอยู่นานหลายวินาทีค่อยเงยหน้ามองคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนั่งเล่นด้วยความรู้สึกผิด...

อืม เจ้าของบ้านมาเองซะด้วย ซวยแล้วไอ้หลงเอ๊ย!