กูไม่นิยมทำกับคนเมา

“แปะอะไรอยู่บนหน้าอ่ะ”ไอวินเอ่ยถามฉันแต่ฉันไม่ตอบและหันไปมองเซย์จิที่นั่งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

เพราะนาย!เพราะนายเลยทำไมไม่ยอมลบหน้าฉันห๊าปล่อยให้ฉันนอนกับเครื่องสำอางค์แบบนั้นได้ยังไงกันดูสิตื่นมาฉันเลยเจอเพื่อนๆบุกมาเยี่ยมอยู่หลายเม็ดเลย

“มองทำไมหรอ?”เซย์จิเอ่ยถามหน้าตายแต่ฉันเห็นนะว่าเขาแอบยิ้มอยู่น่ะแต่ก็ช่างมันเถอะเขาจะมารู้เรื่องของผู้หญิงได้ยังไงฉันไม่ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธคนที่พาฉันมาส่งบ้านแถมยังห่มผ้าให้อย่างเรียบร้อยหรอก

“เออนี่ไอหอมกูว่าช่วงนี้มึงมาอยู่กับพวกกูก่อนดีป่ะ”

“ทำไมอ่ะ?”ฉันถามไปอย่างงงๆ

“ก็กระแสเรื่องมึงที่เป็นโรคจิตมันดังมากไงมึงไปสังเกตหรอว่าตอนนี้คนอื่นมองมึงยังไงบ้าง”จบประโยคของไอวินฉันก็เอามาคิดทันทีตอนแรกฉันคิดว่าที่คนอื่นมองฉันแปลกๆเพราะฉันติดแผ่นแปะสิวมาแต่ไม่ใช่แหะเป็นเพราะเรื่องข่าวนี่เอง

“ไม่ต้องห่วงกูยังมีพะ..”พอถึงตรงนี้ฉันก็พูดไม่ออกทันทีเมื่อวานเพื่อนๆของฉันไม่มีใครเข้าข้างฉันสักคนมีแต่คนไปโอ๋ยัยมิ้นท์กันหมด

“ไม่ต้องกังวลนะเว้ยกูกับเซย์จิจะปกป้องมึงเอง”ไอวินพูดอย่างเป็นห่วงฉันเออมันดูจริงใจสุดๆก็ตอนนี้แหละฉันล่ะประทับใจมันจริงๆไม่เสียแรงที่คบมันมานานขนาดนี้

“แต่ถ้าหนักถึงขนาดเลือดตกยางออกกูขอบายนะ”ไอคำชมเมื่อกี้ถือว่าฉันไม่เคยพูดมันไปก็แล้วกันไอเพื่อนชั่ว-.-

“ไม่หรอกมั้งมันก็แค่เรื่องเล็กๆป่ะ”ฉันพูดอย่างไม่ใส่ใจมันไม่ใช่ข่าวแย่งแฟนกันซะหน่อยที่จะทำให้มีคนเกลียดขี้หน้าแบบนั้น

“ระวังไว้ก็ดี”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเขาเองก็เป็นห่วงฉันสินะ

“พะพี่เซย์จิคะ”ฉันมองเด็กรุ่นน้องน่าจะปี1แหละยังดูเด็กอยู่เลยแต่ก็ดูน่ารักดีเจ้าตัวเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างให้กับเซย์จิซึ่งพวกฉันเห็นเรื่องแบบนี้จนชินตาและเตรียมแลบลิ้นรอไว้แล้ว

“เอาไปทานสิคะ”เด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างเขินอายก่อนจะวางกล่องอาหารลงและถูกเป๊งนี่คือสิ่งที่สาวๆหลายคนพลาดมากคือการนำปลาดิบมาให้กับเซย์แม้ว่าเจ้าตัวจะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นแต่ว่าเซย์จิไม่ทานปลาดิบน่ะสิแต่ปลาดิบน่ะมันของโปรดฉันเลยแหละคิกๆลาบปากอีกแล้วโว้ย

“ขอบใจ”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเขาไม่แม้จะมองเด็กสาวคนนั้นรวมถึงกล่องอาหารเลยแม้แต่น้อยส่วนเจ้าตัวเมื่อให้เสร็จก็ยิ้มเขินก่อนจะวิ่งออกไปทันทีคงจะกำลังจิตนาการถึงเซย์จิที่กำลังกินอาหารของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยสินะแต่ขอโทษทีอาหารมื้อนี้มันเป็นของฉันจ้า

“เอาไปกินสิ”

“ขอบใจน้าเซย์~นายนี่เป็นคนดีมากๆเลย^^”ฉันกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มกว้างเมื่อเซย์จิดันอาหารมาไว้ตรงหน้าฉันกรี๊ดนี่มันปลาดิบเกรดพรี่เมี่ยมเลยไม่ใช่หรอราคาก็คงจะหลายพันคิกๆๆๆ

“มีความสุขจังนะได้กินอาหารของเพื่อนอ่ะ”ไอวินแซะฉันทันที

“อย่ามายุ่งและไม่ต้องมาขอกินด้วยเพราะกู!จะ!กิน!คน!เดียว!”ฉันบอกกับมันอย่างยียวนไอวินยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจก่อนที่ทั้งคู่จะคุยกันถึงเรื่องเรียนส่วนฉันก็นั่งทานปลาดิบอย่างอารมณ์ดี

ฟินสุโค่ยยยย~

เซย์จิ PART

“หมดเสี้ยนหนามแล้วเมื่อไหร่จะเดินเกมละครับคุณเพื่อน”ไอวินเอ่ยขึ้นส่วนผมก็ได้แต่มองแผ่นหลังบางที่ค่อยๆเดินจากไปเมื่อเข้าถึงช่วงเวลาต้องขึ้นเรียนแล้วตอนแรกผมจะเดินไปส่งแต่เจ้าตัวก็บอกว่าไม่เป็นอะไรก่อนจะเดินไปอย่างอารมณ์ดีที่ได้กินปลาดิบของโปรดเธอ

“มึงคิดว่าต้นหอมจะชอบกูไหม”ผมถามไอวินซึ่งมันรู้เรื่องที่ผมชอบต้นหอมมานานแล้วผมก็โป๊ะเองแหละที่ทำให้มันจับได้แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่ามันจะเอาไปบอกต้นหอมไหมเพราะแม่งเป็นคนปากสว่างสุดๆแต่ตอนนี้ความลับเรื่องนั้นก็ยังไม่แตก

“มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบมึงด้วยหรอครับ”ไอวินย้อนกลับมาอย่างกวนๆ

“ต้นหอมก็คือต้นหอมมึงอย่าเอาไปรวมกับผู้หญิงอื่นสิวะ”ผมบอกมันอย่างอารมณ์เสียกะว่าจะขอความเห็นจากมันที่เป็นเพื่อนกับต้นหอมมาตั้งแต่เด็กๆแต่ก็คงจะไม่ได้อะไรหรอกมั้ง

“ให้กูพูดป่ะ?”

“แล้วกูไปเย็บปากมึงไว้รึไง-.-”ไอห่านี่พูดแต่ละทีวอนโดนตีนซะเหลือเกิน

“แหมๆมาอารงอารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อวานมึงไปส่งไอหอมถึงเตียงนอนเลยไม่ใช่หรอไม่มีอะไรในก่อไผ่จริงอ่ะ”ผมมองหน้าไอวินที่กำลังหรี่ตาจับผิดผมอยู่

“กูไม่นิยมทำกับคนเมา”

“อุบ๊ะ!สุภาพบุรุษแบบนี้แหละสเปคไอหอมเลยเดินหน้าเลยเพื่อนสมหวังแน่นอน”คำพูดของไอวินเหมือนจุดประกายความหวังของผมขึ้นมาแต่ว่า..

“เมื่อคืนต้นหอมเพ้อออกมาว่ากูเคยบอกว่าไม่ชอบต้นหอมกูเคยพูดหรอวะ?”ผมเอ่ยถามไอวินเพราะผมจำไม่ได้จริงๆว่าเคยพูดตอนไหนเพราะผมชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยด้วยซ้ำ

“ไม่รู้อ่ะกูก็จำไม่ได้”คำพูดของไอวินทำผมอารมณ์เสียทันทีซึ่งเรื่องนี้มันติดอยู่ในหัวผมมาตลอดทั้งคืนแต่ผมก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที

“มึงไม่ไปถามกับเจ้าตัวอ่ะ”ผมยังคงนิ่งมันคงจะแปลกๆที่จู่ๆผมก็ไปถามเธอว่าผมไม่ชอบเธอตอนไหนแม้แต่ตัวผมก็ยังไม่รู้เลยว่าผมไม่ชอบอะไรในตัวเธอแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงกัน

“เอองั้นเดี๋ยวกูมา”แต่จะให้ปล่อยไว้มันก็คาใจผมเลยลุกขึ้นก่อนจะเดินเร็วๆไปหาต้นหอมที่ตอนนี้น่าจะยังเดินไปไม่ไกลเท่าไหร่

“ฮึกฮื่ออออ”

“ต้นหอม?”มันน่าแปลกที่เพียงเห็นแค่ด้านหลังผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้คือต้นหอม