LOGIN2วันต่อมา
ตอนนี้ฉันได้แต่นอนเปื่อยอยู่ในห้องและเฝ้ารองานใหม่กำลังติดต่อกลับมาแต่ก็ยังไร้วี่แววก็นะฉันพึ่งเรียนจบและเริ่มทำงานได้ไม่นานก็ต้องมาลาออกเพราะเจอหัวหน้างานลามกต้องขอบคุณเซย์จิอีกแล้วที่จัดการเรื่องของฉันให้หมดทั้งไปขนของที่บริษัทมาให้เรื่องคดีก็ตามไม่ห่างแม้ว่าเขาจะให้ลูกน้องทำให้ก็ตามทีเพราะตัวเองยุ่งแต่กับเรื่องบริษัทที่พึ่งเปิดได้ไม่นาน
ส่วนไอวินก็แน่แหละรีบลาออกจากที่เดิมมาทำกับเซย์จิทันทีดีดตัวเองจากพนักงานธรรมดาขึ้นมาเป็นรองผู้จัดการเฉยวาสนามันดีจริงๆเล้ยไอเพื่อนคนนี้
“ต้นหอมออกไปซื้อของให้แม่หน่อยสิลูก”
“โอเคเดี๋ยวลงไป”ฉันตะโกนบอกแม่ก่อนะลุกจากเตียงแล้วแต่งตัวทันทีก่อนจะลงมารับรายการสิ่งของที่ต้องซื้อโดยที่แม่จดไว้ให้ทุกอย่างแล้ว
“เยอะจัง..”ฉันบ่นเบาๆสงสัยคงต้องขับรถออกไปแล้วสินะ
“กลับ
แกร้ก“เชี่ยใครวะ!”พลั่ก! ตุ้บ!ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูความวุ่นวายด้วยสายตาเลื่อนลอยภาพของชายชุดดำจำนวนกี่คนก็ไม่รู้รู้แต่ว่าเยอะมากจนนับไม่หมดกำลังรุมทำร้ายหัวหน้าของฉันที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ย“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”ฉันมองผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักในชีวิตมาก่อนเจ้าตัวเดินมาก่อนจะถอดเสื้อสูทมาคลุมหน้าอกเปล่ือยๆของฉันพร้อมกับถามอย่าสุภาพฉันไม่ได้ตอบเพราะยังคงรู้สึกมึนและงงเหมือนคนไม่มีสติหลังจากปล่อยจิตปล่อยใจไปตั้งแต่โดนมันถอดเสื้อแล้ว“ผมจะพาคุณไปหาคุณเซย์จินะครับ”ชายคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเข้ามาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มเพียงแค่ได้ยินชื่อเขาจิตใจฉันมันโล่งและสงบขึ้นจนสามารถที่จะปิดตาลงได้อย่างสนิทใจเซย์จิ PART“ต้นหอม..”ผมเอ่ยเรียกร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทมือของผมลูบผมเธออย่างปลอ
เซย์จิ PART“ทำไงดีเซย์ต้นหอมรู้เรื่องแล้ว”ผมยังคงนั่งเอามือกุมขมับตลอดบอกตรงๆเลยว่าไม่โอเคสักนิดแถมตอนนี้ก็ยังหาต้นหอมไม่เจอเลยด้วยแม้ว่าผมจะส่งลูกน้องไปหาเธอรอบเมืองแล้วก็ตาม“มันทำอะไรไม่ได้แล้วปล่อยไปก่อนเถอะ”ผมเอ่ยบอกเสียงเรียบ“แต่..”“มินะผมขออยู่คนเดียวสักพักเถอะ”ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ“ก็ได้”สิ้นเสียงประะตูปิดลงผมก็ตบโต๊ะด้วยความโมโหทันทีเพราะลูกน้องพึ่งจะมารายงานว่าต้นหอมบินมาญี่ปุ่นแถมยังมาเจอซ็อตเด็ดจนหนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”“คุณต้นหอมกลับโรงแรมแล้วครับเธอกำลังเตรียมตัวบินกลับไทย”ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างน้อยเธอก็ถึงโรงแรมอย่างปลอดภัยก่อนท
-สนามบิน-ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบินเพื่อเตรียมตัวบินไปญี่ปุ่นในคืนนี้ซึ่งฉันก็พยายามติดต่อหาเซย์จิอยู่ตลอดแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลยจนปลงแล้วแหละคือฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องขาดการติดต่อไปเหมือนครั้งนั้นด้วยฉันเลยจะถามให้รู้ความไปเลยไงเผื่อเขาซุกลูกซุกเมียไว้ที่ญี่ปุ่นทำไงล่ะแม้ว่าเซย์จิจะไม่ใช่คนที่จะหลอกฉันแบบนี้ก็ตามที[ขออภัยผู้โดยสารทุกท่านทางสายการบินแจแปนแอร์ไลน์กำลังประสบปัญหาทำให้ไม่สามารถนำเครื่องบินออกได้..]ฉันนิ่งไปทันทีกับคำประกาศที่กำลังพูดอยู่ในตอนนี้และไม่ใช่แค่ฉันผู้โดยสารคนอื่นๆก็เช่นกันทุกคนต่างทำหน้าตาตกใจปนแตกตื่นไปหมดแล้วทำไมต้องมามีปัญหาเฉพาะสายการบินที่ฉันจะไปด้วยเนี่ย!2ชั่วโมงต่อมาโอเคตอนนี้ฉันกลับมาบ้านแล้วเพราะไม่สามารถบินได้ส่วนสายการบินอื่นที่พอจะบินไปต่อเครื่องไปญี่ปุ่นได้ก็โดนผู้โดยสารคนอื่นแย่งกันไปหมดฉันเลยจำใจลากกระเป๋ากลับบ้านแทนRrrrrดวงตาของฉันเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นชื่อของใครบางคนอยู่ที่มือถือของฉันและมันดันเป็นชื่อที่ฉันเฝ้ารอเขามาทั้งอาทิตย์“เซย์…นาย…ไอบ้าเอ้ย!หายไปไหนมาทำไมติดต่อไม่ได้!เซย์นายมันบ้าที่สุดเลยฮึก!”ฉันกดรับพร้อมกับระเบิดอารมณ์ออก
“อื้อเซย์”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิขบเม้มที่ลำคอของฉันเบาๆมือหนาซุกเข้ามาในเสื้อของฉันก่อนจะปลดตะขอบลาออกอย่างชำนาญ“หอม..ซี๊ดด..”ฉันมองใบหน้าหล่อที่เหเกเล็กน้อยจากการที่โดนฉันจับตรงนั้นของเขาฉันค่อยๆปลดกางเกงของอีกฝ่ายออกก่อนจะควักแก่นกายร้อนๆของเขาออกมาสาวขึ้นลง“อ๊าาาอื้ออ~”เซย์จิถอดเสื้อของฉันออกพร้อมกับใช้ปากดูดกลืนหน้าอกอย่างหื่นกระหายเขาทั้งบีบและนวดไปพร้อมกันจนฉันเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย“ไม่ไหวแล้วหอมผมอยากใส่แล้ว”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงกระเซ่าเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเปิดลิ้นชักที่เดิมและหยิบถุงยางมาแกะสวมในระหว่างนั้นฉันก็อำนวยความสะดวกให้เขาโดยการถอดส่วนล่างออกให้เซย์จิจับฉันให้หันหลังพร้อมกับยกก้นฉันขึ้นในท่าหมาสวบบบ!“อ๊าาาาจุกอื้อออ!”ฉันเบิกตาโตทันทีเมื่อเซย์จิดันแก่นกายเข้ามารวดเดียวจนสุดไม่ต่างอะไรกับร่างสูงท
2วันต่อมาตอนนี้ฉันได้แต่นอนเปื่อยอยู่ในห้องและเฝ้ารองานใหม่กำลังติดต่อกลับมาแต่ก็ยังไร้วี่แววก็นะฉันพึ่งเรียนจบและเริ่มทำงานได้ไม่นานก็ต้องมาลาออกเพราะเจอหัวหน้างานลามกต้องขอบคุณเซย์จิอีกแล้วที่จัดการเรื่องของฉันให้หมดทั้งไปขนของที่บริษัทมาให้เรื่องคดีก็ตามไม่ห่างแม้ว่าเขาจะให้ลูกน้องทำให้ก็ตามทีเพราะตัวเองยุ่งแต่กับเรื่องบริษัทที่พึ่งเปิดได้ไม่นานส่วนไอวินก็แน่แหละรีบลาออกจากที่เดิมมาทำกับเซย์จิทันทีดีดตัวเองจากพนักงานธรรมดาขึ้นมาเป็นรองผู้จัดการเฉยวาสนามันดีจริงๆเล้ยไอเพื่อนคนนี้“ต้นหอมออกไปซื้อของให้แม่หน่อยสิลูก”“โอเคเดี๋ยวลงไป”ฉันตะโกนบอกแม่ก่อนะลุกจากเตียงแล้วแต่งตัวทันทีก่อนจะลงมารับรายการสิ่งของที่ต้องซื้อโดยที่แม่จดไว้ให้ทุกอย่างแล้ว“เยอะจัง..”ฉันบ่นเบาๆสงสัยคงต้องขับรถออกไปแล้วสินะ“กลับ
“ไอหอมแม่กูฝากแกงมะ…ไอเซย์จิ!”แผละ..ฉันมองถุงแกงที่ไอวินถือมาแตกต่อหน้าต่อตาพร้อมกับเจ้าตัวที่เบิกตาโตทันทีเมื่อเห็นเซย์จิ“ไงไอวิน..”เซย์จิเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“เชี่ยมึง..”หลังจากนั้นไอวินก็วิ่งเข้ามากอดเซย์จิทันทีจนเซย์จิเกือบเซไปจนรถที่อยู่ด้านหลังจนฉันเสียวว๊าบเพราะกลัวมันเป็นรอยอย่าเชียวนะเว้ยนี่มันอนาคตลูกรักฉันนะ!“มึงฮึกมึงกลับมาฮื่อออ”ไอวินร้องไห้โฮออกมาทันทีส่วนเซย์จิก็ได้แต่ยิ้มขำให้กับความเจ้าน้ำตาของมันโดยที่มือของเซย์จิยังคงถือสร้อยคออยู่จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงออกไปเลยแหะ“เออๆกูกลับมาแล้ว”เซย์จิตบหลังไอวินเป็นการปลอบผ่านไปนานหลายนาทีอยู่ก่อนที่ไอวินจะเลิกร้องไห้ส่วนแกงที่แตกเละเป็นอาหารหญ้าไปแล้วและฉันก็ต้องมานั่งเก็บอ





![[Engineering] รุ่นพี่เย็นชากับรุ่นน้องหน้าใส](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

