Masuk“ฮึกฮื่ออออ”
“ต้นหอม?”มันน่าแปลกที่เพียงเห็นแค่ด้านหลังผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้คือต้นหอม
“ซะ..เซย์ฮึกนายมา..”
“เป็นอะไรมีใครทำอะไรเธอรึเปล่า!”ผมรีบพุ่งไปหาเธอทันทีใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตาดวงตาของเธอแดงก่ำแถมริมฝีปากเล็กๆนั่นยังสั่นหงึกๆจนผมรู้สึกเจ็บปวดแทน
“เซย์ฮึก..”ผมนิ่งไปชั่วครู่เมื่อจู่ๆต้นหอมก็เข้ามากอดผมแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักมือของผมที่ค้างอยู่กลางอากาศกำลังลังเลอยู่ว่าจะกอดเธอดีไหมแต่ในฐานะเพื่อนการกอดปลอบกันมันคือเรื่องปกติแต่ผมไม่มีทางปกติแน่เพราะผมไม่เคยคิดว่าต้นหอมเป็นแค่เพื่อนเลยสักครั้ง
“ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง”สองมือของผมกอดปลอบเธอก่อนจะลูบที่กลางหลังของเธอเบาๆไม่นานคนในอ้อมกอดก็ค่อยๆหยุดร้องผมเลยผละตัวออกมาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าราคาหลักพันขึ้นมาเช็ดให้กับเธอ
“หน้าแดงหมดแล้ว”ผมเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกเจ็บปวดใครกันมันกล้าทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ร้องไห้ได้
“ขอบใจนะเซย์ฉันทำผ้าเช็ดหน้าเซย์เปื้อนอีกแล้วสินะ..”ผมมองต้นหอมที่กำผ้าเช็ดหน้าในมือผมพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆของเธอตอนนี้เราสองคนมานั่งตรงที่นั่งใกล้ๆกับจุดที่เธอร้องไห้สีหน้าคนตัวเล็กดูดีขึ้นมากจนผมเบาใจลง
“ร้องไห้ทำไมใครทำอะไรรึเปล่า?”ผมเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มแทน
“ไม่มีหรอกหอมแค่เดินมาเจอทั้งคู่กำลังแสดงความรักกันน่ะ”
“เธออิจฉาหรอหรือหึงหวง?”
“ไม่เลยไม่ใช่ทั้งคู่หอมแค่สมเพชตัวเองที่ครั้งนึงเคยไปหลงชอบผู้ชายแบบนั้น”ต้นหอมเอ่ยขึ้นก่อนจะระบายยิ้มออกมาเธอดูโล่งใจมากในตอนที่กำลังพูดอยู่
“ถ้าเขาไม่รักแล้วเธอก็ไปรักคนอื่นแทนสิ”ผมเอ่ยบอกแม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจพูดเลยก็ตาม
“ใครละตอนนี้ยังมีผู้ชายคนไหนมองหอมอยู่อีกรึไง”ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาเหมือนว่ามันเป็นเรื่องตลก
“ก็น่าจะมีอยู่คนนึงแหละ..”ผมพูดขึ้นเสียงเบาแต่เธอก็ยังได้ยินมัน
“ใครอ่ะ!”ใบหน้าสวยหันมามองผมอย่างตื่นเต้นทันทีผมค่อยๆหลบดวงตาสวยคู่นั้นเพราะกลัวจะโดนจับความรู้สึกได้
“อาจจะเป็น…ฉัน”
“ฮะฮ่าๆๆ”ผมนิ่งไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหัวเราะอย่างอร่อยเธอหัวเราะดังมากจนผมที่สารภาพรักไปเมื่อกี้ถึงกับเสียฟอร์มไปทันที
“ขอบใจะเซย์ฉันยิ้มได้เพราะนายเลย^^”ต้นหอมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยื่น
“งั้นหอมไปเรียนก่อนนะเจอกันตอนเย็นบาย~”
“อืม”ผมเอ่ยตอบสั้นๆพร้อมกับโบกมือลาเธอตอบต้นหอมฉีกยิ้มกว้างให้ผมอีกครั้งก่อนจะเดินหายไปทันที
สารภาพแบบซึนๆ5555
แกร้ก“เชี่ยใครวะ!”พลั่ก! ตุ้บ!ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูความวุ่นวายด้วยสายตาเลื่อนลอยภาพของชายชุดดำจำนวนกี่คนก็ไม่รู้รู้แต่ว่าเยอะมากจนนับไม่หมดกำลังรุมทำร้ายหัวหน้าของฉันที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ย“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”ฉันมองผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักในชีวิตมาก่อนเจ้าตัวเดินมาก่อนจะถอดเสื้อสูทมาคลุมหน้าอกเปล่ือยๆของฉันพร้อมกับถามอย่าสุภาพฉันไม่ได้ตอบเพราะยังคงรู้สึกมึนและงงเหมือนคนไม่มีสติหลังจากปล่อยจิตปล่อยใจไปตั้งแต่โดนมันถอดเสื้อแล้ว“ผมจะพาคุณไปหาคุณเซย์จินะครับ”ชายคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเข้ามาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มเพียงแค่ได้ยินชื่อเขาจิตใจฉันมันโล่งและสงบขึ้นจนสามารถที่จะปิดตาลงได้อย่างสนิทใจเซย์จิ PART“ต้นหอม..”ผมเอ่ยเรียกร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทมือของผมลูบผมเธออย่างปลอ
เซย์จิ PART“ทำไงดีเซย์ต้นหอมรู้เรื่องแล้ว”ผมยังคงนั่งเอามือกุมขมับตลอดบอกตรงๆเลยว่าไม่โอเคสักนิดแถมตอนนี้ก็ยังหาต้นหอมไม่เจอเลยด้วยแม้ว่าผมจะส่งลูกน้องไปหาเธอรอบเมืองแล้วก็ตาม“มันทำอะไรไม่ได้แล้วปล่อยไปก่อนเถอะ”ผมเอ่ยบอกเสียงเรียบ“แต่..”“มินะผมขออยู่คนเดียวสักพักเถอะ”ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ“ก็ได้”สิ้นเสียงประะตูปิดลงผมก็ตบโต๊ะด้วยความโมโหทันทีเพราะลูกน้องพึ่งจะมารายงานว่าต้นหอมบินมาญี่ปุ่นแถมยังมาเจอซ็อตเด็ดจนหนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”“คุณต้นหอมกลับโรงแรมแล้วครับเธอกำลังเตรียมตัวบินกลับไทย”ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างน้อยเธอก็ถึงโรงแรมอย่างปลอดภัยก่อนท
-สนามบิน-ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบินเพื่อเตรียมตัวบินไปญี่ปุ่นในคืนนี้ซึ่งฉันก็พยายามติดต่อหาเซย์จิอยู่ตลอดแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลยจนปลงแล้วแหละคือฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องขาดการติดต่อไปเหมือนครั้งนั้นด้วยฉันเลยจะถามให้รู้ความไปเลยไงเผื่อเขาซุกลูกซุกเมียไว้ที่ญี่ปุ่นทำไงล่ะแม้ว่าเซย์จิจะไม่ใช่คนที่จะหลอกฉันแบบนี้ก็ตามที[ขออภัยผู้โดยสารทุกท่านทางสายการบินแจแปนแอร์ไลน์กำลังประสบปัญหาทำให้ไม่สามารถนำเครื่องบินออกได้..]ฉันนิ่งไปทันทีกับคำประกาศที่กำลังพูดอยู่ในตอนนี้และไม่ใช่แค่ฉันผู้โดยสารคนอื่นๆก็เช่นกันทุกคนต่างทำหน้าตาตกใจปนแตกตื่นไปหมดแล้วทำไมต้องมามีปัญหาเฉพาะสายการบินที่ฉันจะไปด้วยเนี่ย!2ชั่วโมงต่อมาโอเคตอนนี้ฉันกลับมาบ้านแล้วเพราะไม่สามารถบินได้ส่วนสายการบินอื่นที่พอจะบินไปต่อเครื่องไปญี่ปุ่นได้ก็โดนผู้โดยสารคนอื่นแย่งกันไปหมดฉันเลยจำใจลากกระเป๋ากลับบ้านแทนRrrrrดวงตาของฉันเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นชื่อของใครบางคนอยู่ที่มือถือของฉันและมันดันเป็นชื่อที่ฉันเฝ้ารอเขามาทั้งอาทิตย์“เซย์…นาย…ไอบ้าเอ้ย!หายไปไหนมาทำไมติดต่อไม่ได้!เซย์นายมันบ้าที่สุดเลยฮึก!”ฉันกดรับพร้อมกับระเบิดอารมณ์ออก
“อื้อเซย์”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิขบเม้มที่ลำคอของฉันเบาๆมือหนาซุกเข้ามาในเสื้อของฉันก่อนจะปลดตะขอบลาออกอย่างชำนาญ“หอม..ซี๊ดด..”ฉันมองใบหน้าหล่อที่เหเกเล็กน้อยจากการที่โดนฉันจับตรงนั้นของเขาฉันค่อยๆปลดกางเกงของอีกฝ่ายออกก่อนจะควักแก่นกายร้อนๆของเขาออกมาสาวขึ้นลง“อ๊าาาอื้ออ~”เซย์จิถอดเสื้อของฉันออกพร้อมกับใช้ปากดูดกลืนหน้าอกอย่างหื่นกระหายเขาทั้งบีบและนวดไปพร้อมกันจนฉันเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย“ไม่ไหวแล้วหอมผมอยากใส่แล้ว”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงกระเซ่าเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเปิดลิ้นชักที่เดิมและหยิบถุงยางมาแกะสวมในระหว่างนั้นฉันก็อำนวยความสะดวกให้เขาโดยการถอดส่วนล่างออกให้เซย์จิจับฉันให้หันหลังพร้อมกับยกก้นฉันขึ้นในท่าหมาสวบบบ!“อ๊าาาาจุกอื้อออ!”ฉันเบิกตาโตทันทีเมื่อเซย์จิดันแก่นกายเข้ามารวดเดียวจนสุดไม่ต่างอะไรกับร่างสูงท
2วันต่อมาตอนนี้ฉันได้แต่นอนเปื่อยอยู่ในห้องและเฝ้ารองานใหม่กำลังติดต่อกลับมาแต่ก็ยังไร้วี่แววก็นะฉันพึ่งเรียนจบและเริ่มทำงานได้ไม่นานก็ต้องมาลาออกเพราะเจอหัวหน้างานลามกต้องขอบคุณเซย์จิอีกแล้วที่จัดการเรื่องของฉันให้หมดทั้งไปขนของที่บริษัทมาให้เรื่องคดีก็ตามไม่ห่างแม้ว่าเขาจะให้ลูกน้องทำให้ก็ตามทีเพราะตัวเองยุ่งแต่กับเรื่องบริษัทที่พึ่งเปิดได้ไม่นานส่วนไอวินก็แน่แหละรีบลาออกจากที่เดิมมาทำกับเซย์จิทันทีดีดตัวเองจากพนักงานธรรมดาขึ้นมาเป็นรองผู้จัดการเฉยวาสนามันดีจริงๆเล้ยไอเพื่อนคนนี้“ต้นหอมออกไปซื้อของให้แม่หน่อยสิลูก”“โอเคเดี๋ยวลงไป”ฉันตะโกนบอกแม่ก่อนะลุกจากเตียงแล้วแต่งตัวทันทีก่อนจะลงมารับรายการสิ่งของที่ต้องซื้อโดยที่แม่จดไว้ให้ทุกอย่างแล้ว“เยอะจัง..”ฉันบ่นเบาๆสงสัยคงต้องขับรถออกไปแล้วสินะ“กลับ
“ไอหอมแม่กูฝากแกงมะ…ไอเซย์จิ!”แผละ..ฉันมองถุงแกงที่ไอวินถือมาแตกต่อหน้าต่อตาพร้อมกับเจ้าตัวที่เบิกตาโตทันทีเมื่อเห็นเซย์จิ“ไงไอวิน..”เซย์จิเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“เชี่ยมึง..”หลังจากนั้นไอวินก็วิ่งเข้ามากอดเซย์จิทันทีจนเซย์จิเกือบเซไปจนรถที่อยู่ด้านหลังจนฉันเสียวว๊าบเพราะกลัวมันเป็นรอยอย่าเชียวนะเว้ยนี่มันอนาคตลูกรักฉันนะ!“มึงฮึกมึงกลับมาฮื่อออ”ไอวินร้องไห้โฮออกมาทันทีส่วนเซย์จิก็ได้แต่ยิ้มขำให้กับความเจ้าน้ำตาของมันโดยที่มือของเซย์จิยังคงถือสร้อยคออยู่จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงออกไปเลยแหะ“เออๆกูกลับมาแล้ว”เซย์จิตบหลังไอวินเป็นการปลอบผ่านไปนานหลายนาทีอยู่ก่อนที่ไอวินจะเลิกร้องไห้ส่วนแกงที่แตกเละเป็นอาหารหญ้าไปแล้วและฉันก็ต้องมานั่งเก็บอ







