LOGIN“ฮึกฮื่ออออ”
“ต้นหอม?”มันน่าแปลกที่เพียงเห็นแค่ด้านหลังผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้คือต้นหอม
“ซะ..เซย์ฮึกนายมา..”
“เป็นอะไรมีใครทำอะไรเธอรึเปล่า!”ผมรีบพุ่งไปหาเธอทันทีใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตาดวงตาของเธอแดงก่ำแถมริมฝีปากเล็กๆนั่นยังสั่นหงึกๆจนผมรู้สึกเจ็บปวดแทน
“เซย์ฮึก..”ผมนิ่งไปชั่วครู่เมื่อจู่ๆต้นหอมก็เข้ามากอดผมแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักมือของผมที่ค้างอยู่กลางอากาศกำลังลังเลอยู่ว่าจะกอดเธอดีไหมแต่ในฐานะเพื่อนการกอดปลอบกันมันคือเรื่องปกติแต่ผมไม่มีทางปกติแน่เพราะผมไม่เคยคิดว่าต้นหอมเป็นแค่เพื่อนเลยสักครั้ง
“ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง”สองมือของผมกอดปลอบเธอก่อนจะลูบที่กลางหลังของเธอเบาๆไม่นานคนในอ้อมกอดก็ค่อยๆหยุดร้องผมเลยผละตัวออกมาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าราคาหลักพันขึ้นมาเช็ดให้กับเธอ
“หน้าแดงหมดแล้ว”ผมเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกเจ็บปวดใครกันมันกล้าทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ร้องไห้ได้
“ขอบใจนะเซย์ฉันทำผ้าเช็ดหน้าเซย์เปื้อนอีกแล้วสินะ..”ผมมองต้นหอมที่กำผ้าเช็ดหน้าในมือผมพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆของเธอตอนนี้เราสองคนมานั่งตรงที่นั่งใกล้ๆกับจุดที่เธอร้องไห้สีหน้าคนตัวเล็กดูดีขึ้นมากจนผมเบาใจลง
“ร้องไห้ทำไมใครทำอะไรรึเปล่า?”ผมเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มแทน
“ไม่มีหรอกหอมแค่เดินมาเจอทั้งคู่กำลังแสดงความรักกันน่ะ”
“เธออิจฉาหรอหรือหึงหวง?”
“ไม่เลยไม่ใช่ทั้งคู่หอมแค่สมเพชตัวเองที่ครั้งนึงเคยไปหลงชอบผู้ชายแบบนั้น”ต้นหอมเอ่ยขึ้นก่อนจะระบายยิ้มออกมาเธอดูโล่งใจมากในตอนที่กำลังพูดอยู่
“ถ้าเขาไม่รักแล้วเธอก็ไปรักคนอื่นแทนสิ”ผมเอ่ยบอกแม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจพูดเลยก็ตาม
“ใครละตอนนี้ยังมีผู้ชายคนไหนมองหอมอยู่อีกรึไง”ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมาเหมือนว่ามันเป็นเรื่องตลก
“ก็น่าจะมีอยู่คนนึงแหละ..”ผมพูดขึ้นเสียงเบาแต่เธอก็ยังได้ยินมัน
“ใครอ่ะ!”ใบหน้าสวยหันมามองผมอย่างตื่นเต้นทันทีผมค่อยๆหลบดวงตาสวยคู่นั้นเพราะกลัวจะโดนจับความรู้สึกได้
“อาจจะเป็น…ฉัน”
“ฮะฮ่าๆๆ”ผมนิ่งไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหัวเราะอย่างอร่อยเธอหัวเราะดังมากจนผมที่สารภาพรักไปเมื่อกี้ถึงกับเสียฟอร์มไปทันที
“ขอบใจะเซย์ฉันยิ้มได้เพราะนายเลย^^”ต้นหอมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยื่น
“งั้นหอมไปเรียนก่อนนะเจอกันตอนเย็นบาย~”
“อืม”ผมเอ่ยตอบสั้นๆพร้อมกับโบกมือลาเธอตอบต้นหอมฉีกยิ้มกว้างให้ผมอีกครั้งก่อนจะเดินหายไปทันที
สารภาพแบบซึนๆ5555
“อื้อเซย์”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิขบเม้มที่ลำคอของฉันเบาๆมือหนาซุกเข้ามาในเสื้อของฉันก่อนจะปลดตะขอบลาออกอย่างชำนาญ“หอม..ซี๊ดด..”ฉันมองใบหน้าหล่อที่เหเกเล็กน้อยจากการที่โดนฉันจับตรงนั้นของเขาฉันค่อยๆปลดกางเกงของอีกฝ่ายออกก่อนจะควักแก่นกายร้อนๆของเขาออกมาสาวขึ้นลง“อ๊าาาอื้ออ~”เซย์จิถอดเสื้อของฉันออกพร้อมกับใช้ปากดูดกลืนหน้าอกอย่างหื่นกระหายเขาทั้งบีบและนวดไปพร้อมกันจนฉันเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย“ไม่ไหวแล้วหอมผมอยากใส่แล้ว”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงกระเซ่าเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเปิดลิ้นชักที่เดิมและหยิบถุงยางมาแกะสวมในระหว่างนั้นฉันก็อำนวยความสะดวกให้เขาโดยการถอดส่วนล่างออกให้เซย์จิจับฉันให้หันหลังพร้อมกับยกก้นฉันขึ้นในท่าหมาสวบบบ!“อ๊าาาาจุกอื้อออ!”ฉันเบิกตาโตทันทีเมื่อเซย์จิดันแก่นกายเข้ามารวดเดียวจนสุดไม่ต่างอะไรกับร่างสูงท
2วันต่อมาตอนนี้ฉันได้แต่นอนเปื่อยอยู่ในห้องและเฝ้ารองานใหม่กำลังติดต่อกลับมาแต่ก็ยังไร้วี่แววก็นะฉันพึ่งเรียนจบและเริ่มทำงานได้ไม่นานก็ต้องมาลาออกเพราะเจอหัวหน้างานลามกต้องขอบคุณเซย์จิอีกแล้วที่จัดการเรื่องของฉันให้หมดทั้งไปขนของที่บริษัทมาให้เรื่องคดีก็ตามไม่ห่างแม้ว่าเขาจะให้ลูกน้องทำให้ก็ตามทีเพราะตัวเองยุ่งแต่กับเรื่องบริษัทที่พึ่งเปิดได้ไม่นานส่วนไอวินก็แน่แหละรีบลาออกจากที่เดิมมาทำกับเซย์จิทันทีดีดตัวเองจากพนักงานธรรมดาขึ้นมาเป็นรองผู้จัดการเฉยวาสนามันดีจริงๆเล้ยไอเพื่อนคนนี้“ต้นหอมออกไปซื้อของให้แม่หน่อยสิลูก”“โอเคเดี๋ยวลงไป”ฉันตะโกนบอกแม่ก่อนะลุกจากเตียงแล้วแต่งตัวทันทีก่อนจะลงมารับรายการสิ่งของที่ต้องซื้อโดยที่แม่จดไว้ให้ทุกอย่างแล้ว“เยอะจัง..”ฉันบ่นเบาๆสงสัยคงต้องขับรถออกไปแล้วสินะ“กลับ
“ไอหอมแม่กูฝากแกงมะ…ไอเซย์จิ!”แผละ..ฉันมองถุงแกงที่ไอวินถือมาแตกต่อหน้าต่อตาพร้อมกับเจ้าตัวที่เบิกตาโตทันทีเมื่อเห็นเซย์จิ“ไงไอวิน..”เซย์จิเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“เชี่ยมึง..”หลังจากนั้นไอวินก็วิ่งเข้ามากอดเซย์จิทันทีจนเซย์จิเกือบเซไปจนรถที่อยู่ด้านหลังจนฉันเสียวว๊าบเพราะกลัวมันเป็นรอยอย่าเชียวนะเว้ยนี่มันอนาคตลูกรักฉันนะ!“มึงฮึกมึงกลับมาฮื่อออ”ไอวินร้องไห้โฮออกมาทันทีส่วนเซย์จิก็ได้แต่ยิ้มขำให้กับความเจ้าน้ำตาของมันโดยที่มือของเซย์จิยังคงถือสร้อยคออยู่จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงออกไปเลยแหะ“เออๆกูกลับมาแล้ว”เซย์จิตบหลังไอวินเป็นการปลอบผ่านไปนานหลายนาทีอยู่ก่อนที่ไอวินจะเลิกร้องไห้ส่วนแกงที่แตกเละเป็นอาหารหญ้าไปแล้วและฉันก็ต้องมานั่งเก็บอ
สวบบบบ“อื้ออออฮึก”“ชู่วววว”ฉันร้องไห้ออกมาโดยมีเซย์จิกอดปลอบไม่ห่างเจ้าตัวจูบเข้าที่ขมับของฉันก่อนไล้ไปตามใบหน้าอย่างอ่อนโยน“ยะอย่าขยับ”ฉันเอ่ยบอกเสียงเสียงสั่นเซย์จิเริ่มจะขยับตัว“ของเธอมันรัดจนฉันจะไม่ไหวแล้วนะ”เซย์จิเอ่ยขึ้นใบหน้าหล่อทำสีหน้าแปลกๆใส่ฉันก่อนที่เขาจะยืดตัวขึ้นและจับเอวฉันลอยขึ้นจากเตียงมันยิ่งทำให้ตัวตนของเขาเข้ามาลึกจนฉันจุกไปหมดพั่บ พั่บ พั่บ“อ๊าาาาาอื้อออซะ..เซย์อื้อออ!”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิเริ่มขยับเข้าออกจากที่เคยเจ็บก็หายเจ็บแล้วแต่ความรู้สึกอย่างอ่ืนมันดันเข้ามาแทนที่ฉันมองหน้าเซย์จิที่กัดริมฝีปากอย่างยั่วๆก่อนจะโน้มคอเจ้าตัวมาจูบทันที“อื้ออออ~”“อ๊าาาหอมอึกอ
“อื้อออ..”“ตื่นแล้วหรอ”“เซย์!?”ฉันลุกพรวดขึ้นมาทันทีก่อนจะเบิกตากว้างมือของฉันรีบพุ่งไปจับยังใบหน้าที่ไม่ได้เห็นนานนับ2ปีเขาดูแปลกตาเล็กน้อยเหมือนจะดูคมเข้มขึ้นและดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย“อืม..ฉันเอง^^”เจ้าตัวทาบทับมือลงมายังมือที่ฉันจับหน้าเขาอยู่ก่อนจะระบายยิ้มบางอย่างอ่อนโยนพลันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“เซย์ฮึก..”ฉันกอดอีกฝ่ายอย่างแน่นเหมือนกลัวว่าเซย์จิจะหายไปจากฉันอีกตอนแรกฉันก็คิดว่ามันคงเป็นความฝันแต่พอได้ตื่นมาเห็นแบบนี้ฉันก็มีความสุขมากจริงๆเซย์จิของฉันกลับมาแล้ว“ฮึกฮื่อออฉันชอบนายเซย์ฮึกชอบนายมาตลอดเลยฮึกฉันชอบนายมากจริงๆฮื่ออออ”ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนจะระบายความอัดอั้นที่มีมาตลอด2ปีไปแบบหมดเปลือกเซย์จิไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่กดตัวของตัวเองเข้ามาที่ไหล่ของฉันพร้อมกับจมูกที่ถูไปมา“ต้นหอม”ตัวของฉันถูกผละออกก่อนที่มือหนาของเซย์จิจะเชยคางฉันขึ้นให้สบตากับเขาที่ยิ้มอยู่หัวใจของฉันเต้นอย่างถี่รัวเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงของเขาฉันคิดถึงมันมากจริงๆ“เซย์..”ฉันเอ่ยเรียกเขาเสียงเบาเซย์จิใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนจะค่อยๆขยับใบหน้าหล่อๆของตัวเองเข้ามาแล้วก็จุ้บ“อื้ออ”ฉัน
“ไอหอมทางนี้!”ฉันมองไปวินที่ลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกับโบกไม้โบกมือมาทางฉันส่วนฉันก็ได้แต่เอามือบังหน้าด้วยความอายนี่มันลืมไปแล้วหรือไงกันว่ากำลังอยู่ในร้านอาหารน่ะ“มึงจะตะโกนทำไมเนี่ย!”เมื่อมาถึงฉันก็บ่นมันทันทีไอวินทำตาหน้าบ่งบอกว่ามันไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใดเลยสักนิด“มึงติดกิ๊บนั่นทุกวันจริงดิ”ไอวินชี้มาที่ผมของฉันที่มีกิ๊บต้นหอมติดอยู่“อืม”ฉันตอบเบาๆก่อนจะเริ่มทานอาหารทันทีตลอด2ปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยลืมเซย์จิได้เลยสักวันเดียวและฉันก็ยังภาวนาขอแค่สักครั้งไม่สิสักเสี้ยววิก็ได้ที่ฉันจะได้เห็นหน้าเขาได้บอกเขาไปว่าฉันเองก็ชอบเขาเหมือนกันทุกวันนี้เหมือนมันเป็นปมนึงปมสำหรับชีวิตฉันที่ไม่ยอมพูดออกไปตั้งแต่วันนั้นเพราะเห็นว่าเซย์จิดูรีบๆแล้วก็สีหน้าเขาก็ไม่ดีแต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จริงๆแน่นอนว่าฉันจะบอกเขาแม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในอารมณ์ของความดีใจก็ตามบางทีเขาอาจจะยอมทิ้งตั๋วเพื่อฉันอย่างที่ไอวินบอกก็ได้“ลืมๆมันไปเถอะมันคงไม่กลับมาแล้วแหละเล่นไม่ติดต่อหากันเลยแบบนี้”ไอวินเอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆมันเองก็คงโกรธที่จู่ๆเซย์จิก็ขาดการติดต่อไปสินะ“มาบอกให้กูลืมมึงเองก็ยังลืมไม่ได้เลย”ฉันแซะมันกลับก่อนจะชี้







